Back to Top
Zaterdag 04 Apr
86426 users - nu online: 994 people
86426 users - nu online: 994 people login
VAN ONZE EDITORS
Share:





Columns & Opinie

Alhoewel ik sinds 1997 niet meer in Brabant woonde, maar in Rotterdam, kwam ik graag terug naar Breda om met vrienden en familie carnaval te vieren. Op carnavalsmaandag de kou trotseren en in de buurt van de Venise Bar de grote optocht bekijken en biertjes drinken was - en is - gewoon gezellig.

door Rick van der Made - 29 februari 2020

lengte: 4 min. Printervriendelijke Pagina  
Hartenp(i)raat


This article is also available in English
lengte: 4 minuten



Teruggaan naar Breda betekende ook regelmatig oud-leerlingen terugzien. Ik was van 1992 tot 1997 met veel plezier docent geweest aan een middelbare school in Breda. Het was op 14 februari 1995 dat ik aan het einde van de middag op die school de docentenkamer inliep en voor het naar huis gaan nog even mijn postvakje leegmaakte. Naast een stapeltje rooster- en overige onderwijsinformatie lag er een witte envelop in. Ik opende de envelop. Ik trok er een mooie valentijnskaart uit. Een anonieme, uiteraard. Nu was in die dagen Valentijnsdag nog geen (marketing)happening zoals dat nu het geval is, en waren Valentijnsuitingen eerder uitzondering dan regel, dus ik stond in de docentenkamer aangenaam verrast naar de kaart te staren. Geen idee wie mij die kaart gestuurd had kunnen hebben.

Terug naar maandag 15 februari 1999. Buiten voor de Venise Bar was het koud, droog en carnavalesk. Af en toe doken mijn vrienden en ik de kroeg in om bier te halen. Daar was het warm, nat van de condens en van het vele bier en eveneens carnavalesk. Op de polonaise-terugweg naar buiten, werd ik op de schouder getikt. Ik draaide me om en keek in het gezicht van een piraat waarachter ik het gezicht van oud-leerling Emiel ontwaarde. Ik had Emiel een aantal jaren Frans gegeven. Hij studeerde inmiddels in Utrecht. Van hem had ik op de avond van zijn diploma-uitreiking - en voor zover ik weet als enige mannelijke leerling ooit - drie klapzoenen op de wangen gekregen.

Het was een leuke, kleine school waar ik lesgaf. Ik kende zo’n beetje alle leerlingen en ik had als docent nooit een groot geheim gemaakt van het feit dat ik homo ben. Het voordeel daarvan was dat leerlingen die met hun coming-out worstelden, hun weg naar mij meestal snel wisten te vinden. Zo ook Emiel. We hadden het altijd goed met elkaar kunnen vinden. Ik vond het leuk hem terug te zien. En hij mij. We liepen samen naar buiten om bij te kletsen.

Nadat Emiel en ik een minuut of tien hadden staan praten, kwam er een carnavalswagen voorbij. Het thema was overduidelijk Valentijnsdag en de liefde. Op de wagen waren grote harten bevestigd en de mensen op de wagen droegen hemdjes met hartjes erop. Het was een vrolijke boel. “Een jaar of vier geleden lag er een anonieme Valentijnskaart in mijn schoolpostvakje,” zei ik tegen Emiel, terwijl ik naar de hartjesmensen zwaaide. “Ben je er ooit achtergekomen van wie?” “Neuh, maar nou heb ik ook nooit heel veel moeite daarvoor gedaan.” “Misschien is het je collega Peter wel geweest.” We schoten allebei in de lach. Peter gaf ook Frans, liep tegen zijn pensioen, had drie kinderen, was gelukkig getrouwd en zo hetero als wat.

We keken verder naar de optocht. Na de laatste praalwagen kwamen mijn vrienden me halen om naar een andere kroeg te gaan. Ik vroeg Emiel of hij zin had om mee te gaan. Emiel zei dat hij eerst wat wilde gaan eten. We namen afscheid van elkaar. “Tot de volgende carnaval!,” riep ik. Het waren de pre-mobieltjes- en pre-sociale-mediajaren. In die prehistorische jaren moest je pen en papier op zak hebben om eventueel gegevens uit te wisselen. En wie had deze met carnaval op zak? Geen mens.

Toen ik op de Grote Markt was aanbeland, werd ik weer op mijn schouder getikt. Ik keek om en staarde weer in het piratengezicht van Emiel. “Hé, ga je toch met ons mee?” vroeg ik. “Nee,” antwoordde Emiel. “Ik wilde je alleen maar zeggen: ik was degene die de Valentijnskaart in jouw postvakje heeft gestopt.” In opperste verbazing staarde ik hem aan. Emiel grinnikte een beetje schaapachtig, haalde zijn schouders op, draaide zich om en liep van me vandaan.

Mijn vrienden hadden mijn afwezigheid inmiddels opgemerkt en kwamen weer naar me toegelopen. Emiel was in de verklede mensenmassa verdwenen. Ik bleef nog even staren naar het punt waar Emiel in de massa was opgelost, draaide me toen om en volgde mijn vriendenclubje naar het volgende café.

Ik ben Emiel nooit meer tegengekomen. Noch die avond, noch dat carnaval, noch daarna, noch jaren later op Hyves, Facebook of Instagram. Na die carnavalsoptocht is hij voor mij voor altijd weer terug de anonimiteit ingegaan. Als een valentijnskaart.

Ook dit jaar ga ik met vrienden vast een biertje halen bij de Venise Bar tijdens de grote optocht. Meestal zie ik altijd wel iemand verkleed als piraat voorbijkomen en dan moet ik uiteraard even aan oud-leerling Emiel denken die inmiddels een jaar of tweeënveertig moet zijn. En aan de enige, anonieme Valentijnskaart die ik - inmiddels vijfentwintig jaar geleden - ooit in mijn leven gekregen heb.

Ik hoop dat u een mooie februarimaand heeft gehad, met op Valentijnsdag veel liefde en met carnaval veel gezelligheid.













Hartenp(i)raat

Rick van der Made, in Columns & Opinie op 29 februari 2020
Reageren? Jouw reactie:

Je naam:
Email (wordt niet getoond):
min. 15 karakters, geen links of html svp




















bottom image




Entire © & ® 1995/2020 Gay International Press & Stichting G Media, Amsterdam. All rights reserved.
Gay News ® is een geregistreerde merknaam. © artikelen Gay News; duplicatie niet toegestaan. Opname uitsluitend na schriftelijke toestemming van uitgever, met verplichte bronvermelding gaynews.nl. Door derden overgenomen artikelen worden in rekening gebracht, en zo nodig geincasseerd. Gay News ISSN: 2214-7640, ISBN 8717953072009. Gay News op Wikipedia.
Volg Gay News:
Twitter Issuu
RSS RSS Editors
zelfstandige Escortboys

CMI
Neem contact op
Abonneren
Adverteren






© 1995/2020 Gay News ®, GIP/ St. G Media