Back to Top
Zaterdag 28 maart
86425 users - nu online: 1036 people
86425 users - nu online: 1036 people login
VAN ONZE EDITORS
Share:





Columns & Opinie

Mijn moeder zaliger is ooit non geweest. Ze trad rond 1950 toe tot de Orde der Franciscanessen in het Brabantse dorpje Dongen. Een paar jaar later trad ze alweer uit. Het kloosterleven paste niet bij haar. Ze keerde terug naar het profane leven met een onderwijsakte op zak (haar “Katholieke Pedagogiek” van frater Rombouts staat nog steeds in mijn kast) en met een haast onuitputtelijke bron van kennis over kerk, bijbel, paus, Rome en allerlei bekende en minder bekende heiligen.

door Rick van der Made - 24 december 2019

Printervriendelijke Pagina  
Driekoningen


This article is also available in English



Als ze over het trieste leven en de nog triestere dood van Maria Goreti verhaalde, hing haar kroost aan haar lippen. We luisterden ademloos naar Goreti’s miserabele levensverhaal en haar uiteindelijke redding: haar heiligverklaring door de paus.

Zo ging het ook bij het verhaal over Driekoningen. We hadden een enorme kerststal. Elk jaar mochten wij, de kinderen, de beelden voorzichtig uit de overdreven hoeveelheid krantenpapier halen en in de stal zetten. Als je zo’n homp krantenpapier uit de doos trok, had je geen idee welk beeld je in de handen hield: het kon Maria zijn, maar het kon ook net zo goed de os of het kribbeke zijn. Niet kindeke Jezus maar de kameel was ieders favoriet.

Dat was gewoon een enorm beeld en hij hoorde uiteraard bij de drie koningen uit het oosten waar mijn moeder zó beeldend over kon vertellen dat mijn zusje en ik op een avond een kommetje met gras en een kommetje met water in de woonkamer hadden gezet, overtuigd als we waren dat de drie heren die nacht als verlate sinterklazen bij ons op bezoek zouden komen met hun geschenken. Dan hadden we, net als voor het paard van Sinterklaas, alvast wat lekkers voor de kameel neergezet. Onze schoentjes durfden we nog net niet te zetten, bang als we waren ál te hebberig over te komen bij Onze Vader.

Edward Burne-Jones, Aanbidding der Koningen, 1890

Op de basisschool hadden we zuster Annie die godsdienstles gaf. Ze was zo oud als Methusalem en kon veel minder mooi vertellen dan mijn moeder, maar ze was wel belangrijk in mijn leven. In de vierde klas mocht ik meespelen met het toneelstukje over het kerstverhaal dat zuster Annie met veel moeite en met engelengeduld regisseerde. Ik was dolgelukkig dat ik een van de drie koningen mocht spelen, ook al betekende het dat ik alleen maar tien seconden lang van links naar rechts over het podium mocht lopen en niks mocht zeggen.

Dit in tegenstelling tot Jozef, gespeeld door klasgenootje Onno, die in het echte leven al een verschrikkelijke kletskous was en op het toneel driekwart van zijn tekst erbij verzon, tot afgrijzen van zuster Annie die in de coulissen met veel te luide stem stond te souffleren en steevast haar hoofd stond te schudden. We waren blij toen we met alle toneelspelertjes het laatste liedje van het kersttoneelstukje zongen, maar niemand was zo blij als zuster Annie.

klooster der Franciscanessen in DongenIn het klooster der Franciscanessen werd ook heel veel gezongen. Mijn moeder bezat nog enkele zogenoemde “beurtzangspelen” of antifonaria waarin de symbolische uitleg over Driekoningen en de giften werd beschreven. Elk jaar op 6 januari, de dag van het aftuigen van de kerstboom en van het weer in opgespaarde kranten wikkelen van de kerststalbeelden, vertelde moeder aan haar kinderen het verhaal van de geschenken.

Goud kenden we natuurlijk wel. De geur van wierook snoven we in de kerk regelmatig op. Het was mirre dat altijd een onbekend, mysterieus goedje bleef. Het bleek niet alleen goed voor de huid te zijn, maar het was ook in staat - als in een sprookje van de gebroeders Grimm - de dood van het kindeke Jezus aan te kondigen. Wonderbaarlijk spulletje.

Voordat ik mijn communie kon doen, moest ik – net als alle andere aspirant-communicantjes - een boekje bijhouden. In dat boekje stonden allerlei opdrachten en vragen. De bedoeling was vooral sociaal-religieus wenselijke antwoorden op de vragen te geven. Bij de vraag: “Wat zou je aan Onze Lieve Heer willen vragen?” gaven mijn communiegenootjes antwoorden als: “Vrede op aarde,” of: “Genoeg eten voor iedereen.” In mijn boekje staat als antwoord op die vraag alleen maar in koeienletters “MIRRE.”

Tot op de dag van vandaag heeft Onze Lieve Heer dat gebed nog  steeds niet verhoord. Ik zie het maar als een goed teken. Ondanks dat met het klimmen der jaren mijn huid best een magisch zalfje kan gebruiken, vindt Hij het blijkbaar nog steeds te vroeg mij een aankondiging van mijn aanstaande dood te zenden.

Maar voordat het Driekoningen is, vier ik eerst nog Kerstmis. Dan komen we met mijn oudste zus en haar vriend en met mijn jongste zusje met haar vriendin bij mijn broer en zijn man samen.

En al gaat deze roze familie niet heel vaak meer naar de kerk, bij alle vier de kinderen staat wel een grote kerststal in huis.

Met een lieflijk, klein kindeke Jezus in de kribbe.

Met voor de stal een enorme kameel.

Ik wens u fijne feestdagen en een gelukkig nieuwjaar toe.













Driekoningen

Rick van der Made, in Columns & Opinie op 29 december 2020
Reageren? Jouw reactie:

Je naam:
Email (wordt niet getoond):
min. 15 karakters, geen links of html svp




















bottom image




Entire © & ® 1995/2020 Gay International Press & Stichting G Media, Amsterdam. All rights reserved.
Gay News ® is een geregistreerde merknaam. © artikelen Gay News; duplicatie niet toegestaan. Opname uitsluitend na schriftelijke toestemming van uitgever, met verplichte bronvermelding gaynews.nl. Door derden overgenomen artikelen worden in rekening gebracht, en zo nodig geincasseerd. Gay News ISSN: 2214-7640, ISBN 8717953072009. Gay News op Wikipedia.
Volg Gay News:
Twitter Issuu
RSS RSS Editors
zelfstandige Escortboys

CMI
Neem contact op
Abonneren
Adverteren






© 1995/2020 Gay News ®, GIP/ St. G Media