Back to Top
Zondag 17 Nov
86374 users - nu online: 1120 people
86374 users - nu online: 1120 people login
VAN ONZE EDITORS
Share:





Columns & Opinie

Gister was het 2 juli. “Nou en?” hoor ik u denken. Inderdaad, voor de meesten is het geen datum die speciale gevoelens oproept. Toch is het een dag die ons allemaal zal raken. En dan heb ik het niet over de totale zonsverduistering die die dag zal plaatsvinden (en die zich vrijwel volledig boven het water zal voltrekken en dus eigenlijk niet te zien zal zijn) maar over de eerste dag van de zittingsperiode van het nieuwgekozen Europees parlement.

door Rick van der Made - 03 juli 2019

lengte: 9 min. Printervriendelijke Pagina  
Geert Wilders, Marine Le Pen, HLBT+-rechten en het Europese parlement


This article is also available in English
lengte: 9 minuten


Europees Parlement
Op het moment dat ik dit schrijf is het een dag voor de Europese verkiezingen en er is uiteraard nog geen uitkomst. Er zijn wel voorspellingen. En er zijn feiten. Het worden vijf andere jaren dan voorheen: Groot-Brittannië is uit het parlement vertrokken, het totaal aantal zetels gaat van 751 naar 705, Nederland krijgt er drie zetels bij en er wordt in alle (serieuze) media gerept over de wirwar van nieuwe bewegingen en coalities die de gevestigde orde uitdagen, waarbij de aloude “elite” vooral door extreemrechtse partijen en stromingen onder vuur komt te liggen.
 
Ik was vorige maand op bezoek bij mijn familie in Frankrijk. Op de dag van de winst van Duncan op het Eurovisie Songfestival (hoera!) reed ik terug van Lyon naar Nederland. Die avond was ik moe van het lange autorijden en ik zag op de televisie - vlak voordat mijn ogen dichtvielen - nog net hoe een zaal vol regenboogvlaggen in Tel Aviv gezellig aan het feesten was.
 Duncan Laurence
Die Europese liedjesverkiezing ziet er altijd veel feestelijker uit dan de Europese parlementsverkiezingen, maar nu liggen de onderwerpen bij deze laatste ook wat lastiger en gevoeliger dan een gemiste hoge noot of een verkeerd gekozen glitterjurk.

En een stuk ingewikkelder.
 
In Frankrijk las ik in een artikel in het gay-magazine Têtu, dat bij een rondvraag langs meer dan drieduizend gebruikers van de Franse gay-dating-app “Hornet” één op de vijf Franse homo’s bij de presidentsverkiezingen van 2017 op het populistische en conservatief-rechtse Front National heeft gestemd. “We verwelkomen bootladingen met illegalen, geven hen papieren, huizen en bijstandsuitkeringen. En dat allemaal ten koste van hardwerkende Fransen.” In het artikel was niet Front National-voorzitter Marine Le Pen aan het woord, maar Matthieu Chartraire. Het is 2015, en Chartraire is als Mr. Gay France net verkozen tot knapste homoseksueel van Frankrijk. In zijn overwinningsinterview met het Franse homoblad Têtu bekent hij dat hij op het eurosceptische en islamkritische Front National stemt.

En hij is dus niet de enige.
 
FLe Pen en Wildersrans extreemrechts flirt steeds openlijker met de Franse HLBT+-beweging. En blijkbaar loont het flirten. Dat is opmerkelijk, want Le Pen komt niet expliciet op voor de rechten van homoseksuelen. Integendeel, in het verkiezingsprogramma van het Front National staat dat het homo-huwelijk moet worden teruggeschroefd. Als het zover komt, zouden homo-koppels het opnieuw moeten stellen met een samenlevingscontract zoals dat van 1999 tot 2013 in Frankrijk bestond. En toen in 2014 in een radioprogramma FN-jeugdleider Julien Rochedy werd geïnterviewd, zei deze “niet tegen een anti-homowet als in Rusland te zijn.”
 
Strooit extreemrechts een deel van de Franse HLBT+-ers zand in de ogen?

Mr. Gay France
Het Front van Marine Le Pen is niet dat van haar vader Jean-Marie, die homoseksualiteit onder meer een “biologische en sociale afwijking” noemde. Sinds het vertrek van die laatste probeert Marine naar de buitenwereld toe schoon schip te maken. Zo is haar rechterhand, Florian Philippot, openlijk homoseksueel, net als heel wat FN-kaderleden. Zoals wel vaker de afgelopen tijd wil Le Pen het signaal afgeven: “HLBT+? Jullie hebben een plaats binnen onze partij.”
 
En HLBT-ers zijn niet ongevoelig voor die lokroep.

De strategie van de achterlijke islam als een reactionaire bedreiging op de progressieve waarden van West-Europa voorstellen is er één die extreem-rechts al veel langer geleden heeft ontdekt én omarmd.
 
Nederlandse Wilders, Franse Le Pen, Italiaanse Salvini, Oostenrijkse Strache, Finse Huhtasaari en Duitse Meuthen waren voor de verkiezingen in Italië bijeengekomen om een grote, populistisch-rechtse beweging nieuw leven in te blazen. En al deze extreemrechtse partijen weten precies hoe ze de HLBT+-stem naar zich toe kunnen trekken.
 
Ze hebben allemaal heel goed naar Nederland gekeken.
 
Naar Pim.
 
Aan het begin van het vorige decennium zette Pim Fortuyn de Nederlandse politiek op stelten. Hij sprak openlijk over zijn homoseksualiteit, vertelde over cruisen in het park en stak niet onder stoelen of banken dat hij zijn levensstijl en identiteit bedreigd zag door moslims uit een “agrarische cultuur.” Hoewel hij het volgens eigen zeggen op seksueel vlak uitstekend met Marokkaanse jongens kon vinden, beschouwde hij migranten uit islamitische landen als een persoonlijke bedreiging.

Pim Fortuyn was de eerste openlijk homoseksuele politicus die succes oogstte met een islamkritisch discours. Openlijk en trots uitkomen voor zijn seksuele voorkeur heeft Fortuyn’s conservatisme een progressieve lading gegeven. Hij bewees dat het winnende argument voor Europees rechts geen religieus conservatisme is naar Amerikaans model, maar wel een stroming die onze seculiere, progressieve cultuur tegen de bedreiging van immigratie verdedigt. Fortuyn kon met Lijst Pim Fortuyn een platform creëren vol beloftes over vrijheid, omdat hij deel uitmaakte van een minderheid die in de westerse wereld vecht voor emancipatie.
 
En die zich bedreigd voelt.
 
De impact van Fortuyn op de hedendaagse Europese politiek was gigantisch: de politicus verbond homo-emancipatie met een politiek discours dat gericht was op het legitimeren van een haast schaamteloos geloof in de westerse superioriteit, wat een inspiratie bleek voor een nieuwe generatie van extreemrechtse politici in West-Europa. Wilders en Le Pen hebben de Fortuyn-template overgenomen en in hun kielzog volgen mensen als Strache, Salvini en andere West-Europese populisten.

Zo had Wilders tijdens de afgelopen provinciale verkiezingscampagne in Nederland verklaard dat: “Moslims ons tolerante Nederland kapotmaken en daarmee ‘onze homo’s’ bedreigen.”
 
Nederlandse, Finse, Zweedse, Oostenrijkse, Duitse, Franse, Vlaamse en Deense politici die zich populistisch rechts in het politieke spectrum bevinden, kopiëren het electorale HLBT+-succesrecept: ideeën van tolerantie en anti-discriminatie worden steeds vaker door rechts en extreem-rechts succesvol overgenomen. HLBT+-emancipatie verwordt steeds meer tot een cultureel conflict tussen homotolerante autochtonen en homofobe allochtonen, in plaats van een strijd voor (seksuele) hervorming en emancipatie in bredere zin.

Filip Dewinter (BE)
Waar is de tijd gebleven dat ex-Vlaams Belang-politica Alexandra Colen de Gay Pride nog met nazi-propaganda kon vergelijken, en dat ze kon verkondigden dat homoseksualiteit veroorzaakt wordt door een tekort aan vrouwen op de huwelijksmarkt? Of de tijd dat Filip Dewinter van Vlaams Belang voor de Vlaamse verkiezingen op de radio nog durfde te verkondigden dat homoseksualiteit een modeverschijnsel is?
 
Extreem-rechtse stromingen in Europa proberen zich meer en beter te verenigen dan ooit tevoren en klagen de HLBT+-haat binnen de islam aan, terwijl tot voor enkele jaren geleden al deze partijen de grootste moeite hadden met alles wat met de HLBT+-gemeenschap te maken had.
 
Natuurlijk, ook populistisch rechts in Europa is uiteraard niet blind voor de hoeveelheid regenboogvlaggen die elk jaar tijdens het Eurovisie Songfestival te zien zijn. In West-Europa zijn wij HLBT+ers een inmiddels openlijke machtsfactor van belang geworden.
 
En daarmee een electorale machtsfactor.
 
Het blijft opvallend hoe de HLBT+-er niet alleen bij het songfestival maar ook op het publieke en politieke toneel in enkele jaren tijd een enorme transformatie heeft doorgemaakt: van een outsider die aan het eind van de vorige eeuw in veel Europese landen nog bekogeld en bespuugd werd, naar een insider die symbool staat voor moderniteit, vooruitgang, tolerantie en beschaving.

Terwijl HLBT+-ers in het “oude” nationalisme zwaar onderdrukt werden, mobiliseert het nieuwerwetse nationalisme in Noord-West-Europa HLHT+-rechten juist als bron van een nationale identiteit. HLBT+-rechten zijn een symbool geworden van het nationalisme van vandaag: een centraal aspect van de nationale identiteit, en de lakmoesproef van een geslaagde integratie en nationale loyaliteit. HLBT+ en islam worden in dit nieuwe nationalisme voorgesteld als scherp afgebakende, homogene culturen. En ze worden bovendien recht tegenover elkaar gezet.
 
Een deel van de HLBT+-gemeenschap gaat in dat wij-zij-verhaal mee. Zij associëren zich minder met de HLBT+-beweging en meer met de angst voor islam en moslims, gevoed door populistisch rechts. Maar is die angst gerechtvaardigd?
 
Natuurlijk bestaat er een probleem, dat kunnen we niet ontkennen. Populistisch rechtse partijen spelen slim in op de homohaat van veel te aanwezige teveeltestosteronmarokkaantjes, van debiele haatimams en van zielige jihad-mannetjes die vanuit een gevangenis “Allah Akbar” roepen tijdens de twee minuten stilte van onze dodenherdenking en zetten zich zo stevig mogelijk neer als de enige redders in nood.
 
Heel knap heeft Europees populistisch rechts de laatste jaren hard aan het HLBT+-imago van de stroming gewerkt, met als gevolg dat de indruk is ontstaan dat deze partijen - die vroeger zo tegen homorechten waren - nu wél, als enigen, de Europese HLBT+-belangen kunnen en willen verdedigen.

Politici in West-Europa benadrukken te pas en te onpas hun liefde voor de emancipatie van HLBT+-ers. Ze zijn sinds enkele jaren ongelooflijk trots op verwezenlijkingen als het homohuwelijk, adoptie door gay koppels en het verbod op discriminatie van HLBT+-ers. Op allerlei regenboogovereenkomsten en regenboogzebrapaden in gemeenten. En op de zee aan regenboogvlaggen tijdens het Eurovisie Songfestival.

Maar de praktijk is toch wat weerbarstiger.

Twee kussende mannen in het openbaar? Doe dat toch maar liever niet.
 
Zelfmoordgedachten en zelfmoordpogingen onder lesbische, homo- en biseksuele jongeren die viereneenhalf keer vaker voorkomen dan onder heteroseksuele jongeren?

Hm.
 
En hoe om te gaan met HLBT+-moslims? Een vraag die wringt in het hedendaagse discours van populistisch rechts, dat HLBT+-identiteit en moslim-identiteit juist zo graag als tegenstrijdig neerzet. Is er bij de HLBT+-gemeenschap zelf oog genoeg voor ontwikkelingen als de komst van roze imams en de eerste homovriendelijke moskee in Parijs?’ En een Nederlands-Marokkaanse HLBT+-stichting als Pink Marrakech?



De minderhedenemancipatie moet een gezamenlijke strijd van alle minderheden zijn: het recht hebben om anders te zijn dan de meerderheid. Want het verhaal van de HLBT+-emancipatie blijft pas overeind staan als zij andere minderheidsgroepen verdedigt en als andere minderheidsgroepen de HLBT+-emancipatie verdedigen.
 
HLBT+-moslims zijn hard bezig zich te emanciperen, maar als zij moeten vechten tegen zowel vooroordelen in de moslimgemeenschap als in het HLBT+-kamp, dan wordt het voor hen wel een heel moeilijke strijd.

Tja, hoogstwaarschijnlijk zal populistisch rechts de blanke HLBT+-er die aan een hoge mate van burgerlijke hetero-normativiteit voldoet best tolereren. Maar heel stiekem impliceert “tolereren” dat populistisch rechts als meerderheid zich toch nét wat beter voelt dan die vreemde andere van die rare minderheid. En dat de minderheid mag bestaan bij de gratie van de willekeur van de meerderheid.
 
Minderheden hébben geen rechten, deze worden ze al dan niet door een meerderheid toegekend. En indien nodig weer afgenomen.

Uiteraard heb ik gestemd. Hopelijk net als u, al was het wellicht een lastigere klus dan een stem uitbrengen voor een leuk liedje van een knappe zanger tijdens het Eurovisie Songfestival.
 
Als Brussel over vijf jaar nou eens een gezellige verkiezingsshow organiseert, waarin alle Europese parlementariërs in een leuke glitterjurk of in een spannend leren pakje een liedje zingen waarin ze duidelijk maken wat hun standpunten zijn, dan komen wij met onze regenboogvlaggen de boel wel even opleuken. En dan laten wij HLBT+-ers Europa meteen zien dat we inderdaad een inmiddels openlijke machtsfactor van belang zijn geworden.
 
Volgend jaar in Amsterdam tijdens het Eurovisie Songfestival.
 
In 2024 in Brussel tijdens de Europese verkiezingen.
 
Met onze regenboogvlaggen wapperen wij HLBT+-ers simpelweg elke zonsverduistering weg zonder ons zand in de ogen te laten strooien.
 













GERELATEERDMEER VAN RICK VAN DER MADEMEEST GELEZEN VAN RICK VAN DER MADE

Geert Wilders, Marine Le Pen, HLBT+-rechten en het Europese parlement

Rick van der Made, in Columns & Opinie op 03 juli 2019
Reageren? Jouw reactie:

Je naam:
Email (wordt niet getoond):
min. 15 karakters, geen links of html svp




















bottom image




Entire © & ® 1995/2019 Gay International Press & Stichting G Media, Amsterdam. All rights reserved.
Gay News ® is een geregistreerde merknaam. © artikelen Gay News; duplicatie niet toegestaan. Opname uitsluitend na schriftelijke toestemming van uitgever, met verplichte bronvermelding gaynews.nl. Door derden overgenomen artikelen worden in rekening gebracht, en zo nodig geincasseerd. Gay News ISSN: 2214-7640, ISBN 8717953072009. Gay News op Wikipedia.
Volg Gay News:
Twitter Issuu
RSS RSS Editors
zelfstandige Escortboys

CMI
Neem contact op
Abonneren
Adverteren






© 1995/2019 Gay News ®, GIP/ St. G Media