Back to Top
Woensdag 22 mei
86311 users - nu online: 1287 people
86311 users - nu online: 1287 people login
VAN ONZE EDITORS
Printervriendelijke Pagina  
Carnaval, alaaf!


door Rick van der Made in Columns & Opinie , 26 februari 2019

This article is also available in English


Sinds vorige maand woon ik weer in Brabant. In Hooge Zwaluwe. Het is februari en carnaval staat voor de deur. Vier jaar geleden heb ik het voor het laatst gevierd. Met vriend Wouter. Vanuit Amsterdam vertrok hij in zijn konijnenpak en ik in mijn matroosjesoutfit met het openbaar vervoer richting Breda. We hadden veel bekijks.


Ik vertelde hem over “vroeger,” over hoe ik toen carnaval vierde in mijn geboortestad Breda, de stad waarbij ik nu weer in de buurt ben gaan wonen.

Carnaval in Breda betekende op vrijdagavond je in je beste jurk hijsen, met je vrienden naar bar Venise togen, biertjes achteroverslaan en meedoen met de Miss Venise-verkiezing. Een liedje playbacken, een dansje doen of gewoon op het toneel een reep chocola eten... het kon allemaal. Je kon er aardige prijzen winnen, maar daar ging het niemand om.

Een keer deed ik mee met mijn zwager en twee vrienden. We playbackten “Blue Canary” van Dinah Shore. Op onze immense pruiken stonden vogelkooien met nepvogeltjes erin. We wonnen een prijs. Geen idee meer wat.

Met carnaval verlies je alles wat niet aan je lichaam zit vastgeplakt. Dat hoort er nu eenmaal bij. Daar moet je ook niet over zeuren. Na ons optreden waren de vogelkooien binnen vijf minuten tot wrakhout in plassen bier op de grond vermalen. Ik was een stuk jurk en mijn pruik inmiddels ook al kwijtgeraakt.

Reeds goed in de olie, besloten we naar een andere kroeg te gaan. Gevieren liepen we in polonaise naar buiten alwaar een politieauto voor ons stopte. De politieagent achter het stuur draaide zijn raampje omlaag. Wij zagen twee agenten. Ze hadden beiden een grote rode neus op.

“Als jullie niks te doen hebben, breng ons dan efkes naar café Amphora!,” riep mijn zwager tegen de agenten. “Stap maar in,” zei de agent. Mijn zwager en de vrienden schoten op de achterbank. Ik paste er met geen mogelijkheid meer bij.

“Ik ga wel op de motorkap liggen,” riep ik en voegde de daad bij het woord. Met zwaailichten aan reden we langzaam door de binnenstad richting Amphora.

Daar aangekomen trapte meneer de agent wat te bruusk op de rem. Ik rolde de motorkap af en verloor een van mijn hoge hakken. “Ik heb met mijn hak wel een krasje op uw motorkap gemaakt.” De agent haalde zijn schouders op. We namen afscheid van elkaar. “Houdoe en alaaf.” Ik zocht naar mijn schoen. Die zag ik nergens meer.

Ik strompelde met één schoen naar binnen en klom op een kruk. Nog geen vijf minuten later kwam er een grote groep Kielegatters binnen. Een van hen had mijn pruik op. “Hé, daar gaat mijn pruik!,” dacht ik nog en ging verder met bier drinken.

Weer een tel later zag ik mijn verloren schoen door de lucht vliegen. “Hé, daar gaat mijn hak,” dacht ik en ging verder met nog een biertje drinken. In het gewone leven gaat het over keuzes maken en prioriteiten stellen. Met carnaval heb je echter maar één keuze en één prioriteit: bier drinken.

De dj riep om dat er een rode damesschoen maat 43 gevonden was. Ik liep naar haar toe. Ze overhandigde mij mijn schoen. De hak hing nog met één draadje aan de schoen vast. “Hé,” zei de dj, “jij bent van Blue Canary. Wat een leuke act was dat. Wacht efkes, dan tap ik een biertje voor je.”

Mijn zwager kwam naast me zitten. Hij droeg geen schoenen en geen pruik meer. Hij liep op zijn panty’s door de zaak. “Schoenen verloren?,” vroeg ik.
“Ja,” zei mijn zwager.
“Hij is ook van Blue Canary. Mag hij ook een biertje?,” vroeg ik aan de dj.
“Tuurlijk!”
We dronken onze biertjes. We zagen een pruik en een paar hoge hakken door de lucht vliegen. We keken elkaar aan, haalden onze schouders op, schoten in de lach en namen nog een slokje bier.

Ik weet nog niet of ik, nu ik weer terug ben in Brabant, carnaval ga vieren. De verleiding is er uiteraard wel, maar het nieuwe huis moet nodig wat opgeknapt worden en ik weet niet of ik nog steeds zo goed bestand ben tegen al dat bier.


Maar ja... ook al blijf ik thuis en ben ik thuis geen drinker en heb ik geen jurken en pruiken meer in de verkleedkist liggen, ik zal op dinsdagavond - de avond voor Aswoensdag - een uitzondering maken en met een biertje proosten op de gezondheid van Prins Carnaval.

Want met carnaval heb je nu eenmaal maar één prioriteit.

Alaaf!
 



 









GERELATEERDMEER VAN RICK VAN DER MADE

Carnaval, alaaf!

Rick van der Made, in Columns & Opinie op 26 februari 2019
Reageren? Jouw reactie:

Je naam:
Email (wordt niet getoond):
min. 15 karakters, geen links of html svp














Rubrieken:








In het nieuwste nummer, Gay News 333, mei 2019






Amsterdam Pride
27 juli- 4 aug. 2019











Meer uit Columns & Opinie
Meer uit nummer 331
Meer van Rick van der Made





Duble


The best Mediterranean in town

meer info |visit















bottom image




Entire © & ® 1995/2019 Gay International Press & Stichting G Media, Amsterdam. All rights reserved.
Gay News ® is een geregistreerde merknaam. © artikelen Gay News; duplicatie niet toegestaan. Opname uitsluitend na schriftelijke toestemming van uitgever, met verplichte bronvermelding gaynews.nl. Door derden overgenomen artikelen worden in rekening gebracht, en zo nodig geincasseerd. Gay News ISSN: 2214-7640, ISBN 8717953072009. Gay News op Wikipedia.
Volg Gay News:
Twitter Issuu
RSS RSS Editors
zelfstandige Escortboys

CMI
Neem contact op
Abonneren
Adverteren






© 1995/2019 Gay News ®, GIP/ St. G Media