Back to Top
Woensdag 14 Nov
86212 users - nu online: 1288 people
86212 users - nu online: 1288 people login
VAN ONZE EDITORS
Printervriendelijke Pagina  
Brief uit Brussel: Praat ook eens met elkaar


door De Ket in Columns & Opinie , 28 oktober 2018

This article is also available in English


Lieve Noorderburen, Via Facebook blijf je in contact met vrienden en kennissen, deel je leuke herinneringen met elkaar. Daartussen zitten vaak ook droevige posts. Het overlijden van een huisdier, een vader of moeder of ander familielid, een vriend.


Maar goed ook dat op Facebook minder leuke momenten staan. Het leven is nu eenmaal niet enkel rozegeur en maneschijn. Maar met dat laatste lijken minder en minder mensen om te kunnen gaan. En heel zeker niet mensen uit onze gemeenschap.

Via datzelfde Facebook bereiken ons ook berichten van zelfdoding, van personen die niet tot onze onmiddellijke kennissenkring behoren. Hoewel iedereen weet dat HLBTQI-personen tot een bijzonder zware risicogroep van zelfdoding behoren, krijg ik steevast een knop in mijn maag wanneer ik lees dat opnieuw iemand ervoor gekozen heeft “uit het leven te stappen,” zoals dat tegenwoordig zo mooi wordt omschreven.


De lijst binnen mijn directe en indirecte vriendenkring van suïcide groeit snel aan. Vaak zijn het personen die een geschiedenis van depressie en/of drugs achter hun kiezen hebben, soms zit daar iemand bij die op het eerste gezicht weinig of geen problemen had. Tot je daarna het hele verhaal te horen krijgt. Bij elk geval van zelfdoding komt een schuldgevoel op bij de directe vrienden- en familiekring. Hadden we het kunnen voorkomen? Waarom hebben we hem niet eerder geholpen of de hulp van anderen ingeroepen? Hartverscheurende vragen.

Zelfdoding is een complexe problematiek. Moeilijk te doorgronden en vaak is er niet een bepaalde reden waarom iemand tot de onherroepelijke daad overgaat. Het is een combinatie van heel wat factoren, gevolgd door de spreekwoordelijke druppel die de emmer of liever het vat vol emoties doet overlopen.

Ik ben misschien van de “oude stempel,” maar ik geloof dat praten over problemen en je intiemste gevoelens helend werkt. De individualiteit binnen onze maatschappij – ieder voor zich – is een bijzonder pijnlijk gegeven, maar wel heel prominent aanwezig. Wie problemen heeft, loopt vaak tegen een muur, in het bijzonder bij vrienden. Niemand wil met de problemen van een ander worden geconfronteerd. Niemand van onze generatie kan dat ook nog. Het is nu eenmaal gemakkelijker “praten” via de smartphone of een computerscherm. Dat kan iedereen.

Vandaar mijn warme oproep: praat ook eens met elkaar. Niet via de chat, Grindr en door middel van een toetsenbord. Maar live, face-to-face. Niet met elkaar meer kunnen praten helpt niet om suïcide om te voorkomen. Ik krijg vaker de opmerking van mensen uit onze gemeenschap dat mensen niet meer kunnen luisteren en elkaar in de ogen kijken wanneer ze tegen elkaar praten. Dat de communicatie veel vlotter verloopt via de digitale weg.

Dat stemt me bijzonder triest. Niet omdat ik daar niet gek veel last van heb, ik heb een klein kransje van intieme vrienden waar het me wel lukt om in alle openheid problemen te bespreken. Maar ik ben bevoorrecht. Ik besef, meer dan ooit, dat de meerderheid van heel wat mensen die luxe niet heeft. Er zijn heel wat eenzame homo’s, lesbiennes, biseksuelen en transgenders. Die zich sterk voordoen in het nachtleven, en vervolgens in elkaar stuiken van verdriet als ze terug alleen thuis zijn. Verborgen ellende heet zoiets. Ik slaag er soms in om zo iemand te “ontmaskeren”. En stel me dan open om daarover te praten. Sommigen appreciëren dat en doen hun verhaal, anderen verkiezen hun eenzaamheid of problemen zelf te verhelpen.

Heb ik al iets ergers kunnen voorkomen door met iemand te praten die in de knoop zit? Moeilijk te zeggen. Ik hoop het althans van harte. Ik heb wel mensen kunnen overtuigen om professionele hulp te zoeken. Iemand met heel depressieve gevoelens, maar ook iemand die tot over zijn oren in de schulden zat en elke ochtend angst had dat de deurwaarder zijn meubels in beslag zou komen nemen. In het eerste geval bood een rouwpsycholoog soelaas, de tweede persoon vond een oplossing door met de hulp van een pro deo advocaat en een goede vriend zijn financiën op orde te zetten.


Door eens met elkaar te praten komt men vaak vlug tot het besef dat er mogelijke oplossingen zijn voor problemen, dat gevoelens van rouw en verdriet na verloop afzwakken en dat er op onze planeet nog genoeg redenen om elke dag uit het bed te springen. En vooral: blijf niet achter je computerscherm zitten, maar zoek de echte wereld eens op. Op café, in de nachtclub, de sauna.

Je toegenegen,

De Ket

P.S.:
Wie in België kampt met suïcidegevoelens, kan terecht op het gratis nummer 1813 of kan chatten via www.zelfmoord1813.be. In Nederland kun je bellen met 0900-0113 of chatten via www.113.nl.
 



 









Rubrieken:








In het nieuwste nummer, Gay News 327, november 2018














Meer uit Columns & Opinie
Meer uit nummer 326
Meer van De Ket





Amsterdam Pride Foundation


Amsterdam Gay Pride

meer info |visit


Filmhuis Den Haag


Regelmatig gay-specifieke voorstellingen

meer info |visit















bottom image




Entire © & ® 1995/2018 Gay International Press & Stichting G Media, Amsterdam. All rights reserved.
Gay News ® is een geregistreerde merknaam. © artikelen Gay News; duplicatie niet toegestaan. Opname uitsluitend na schriftelijke toestemming van uitgever, met verplichte bronvermelding gaynews.nl. Door derden overgenomen artikelen worden in rekening gebracht, en zo nodig geincasseerd. Gay News ISSN: 2214-7640, ISBN 8717953072009. Gay News op Wikipedia.
Volg Gay News:
Twitter Issuu
RSS RSS Editors
zelfstandige Escortboys

CMI
Neem contact op
Abonneren
Adverteren






© 1995/2018 Gay News ®, GIP/ St. G Media