Back to Top
Zaterdag 07 Dec
86386 users - nu online: 1289 people
86386 users - nu online: 1289 people login
VAN ONZE EDITORS
Share:







lengte: 6 min. Printervriendelijke Pagina  
Film Review


door Rene Zuiderveld in Films & boeken , 12 oktober 2003

This article is also available in English
lengte: 6 minuten


Verrassend leuke schoonfamilie in The In-Laws

Internationaal werd The In-Laws van Andrew Fleming door de pers lauw ontvangen, maar met veel plezier mag en kun er ook een heel andere mening op nahouden.
Vernieuwend in het komische genre is de film dan misschien niet, maar er valt ontzettend veel te lachen. Het verhaal is slechts de kapstok om alle slapstick, typetjes en misverstanden aan op te hangen, die in de juiste dosering voor de ene lach na de andere zorgen. En wat is die kapstok? Steve Tobias (Michael Douglas) is undercover agent en tegelijkertijd huisvader.


Twee werelden die hij het liefst gescheiden houdt, maar waarin hij natuurlijk niet slaagt. Vanaf het moment dat hij Jerry Peyser (Albert Brooks) ontmoet om samen het aanstaande huwelijk van hun kinderen te vieren, loopt het volledig uit de hand.

Tobias improviseert iedere dag aan elkaar, Peyser klampt zich vast aan routine en regelmaat. Als te verwachten raakt de neurotische Peyser betrokken bij een geheime operatie en daarmee is het feest voor de kijker compleet. Wat wilde achtervolgingen, aanslagen en ontsnappingen later belanden de twee in Frankrijk voorr een bezoekje aan de “supergemene” crimineel Thibodoux (David Suchet), die zich niet alleen omgeeft met mooie vrouwen, maar vooral ook met bloedmooie mannen.





Als een blok valt hij voor Peyser, die na een badscène met de boef de bijnaam fat cobra krijgt toebedeeld. Thibodoux mag dan een nicht van de eerste orde blijken te zijn, het kost hem geen enkele moeite te zeggen dat homoseksualiteit verwerpelijk is.
(Let trouwens op de foto’s van de FBI-agent; weer zo’n naar seksualiteit verwijzend accent dat de laatste tijd vaker in films opduikt)

En dan speelt er op de achtergrond nog steeds het aanstaande huwelijk van zoon Mark (Ryan Reynolds) en dochter Melissa (Lindsay Sloane), waarvoor ook de ex van Tobias haar opwachting maakt (een veel te kleine, schitterende rol van Candice Bergen). Als vanzelfsprekend speelt de chaotische apotheose zich af tijdens de huwelijksceremonie.


Herboren tuttigheid van Rock Hudson en Doris Day

Qua vormgeving, aankleding en scenario lijkt Down With Love van regisseur Peyton Reed een opgepoetste versie van een Rock Hudson/Doris Day komedie van enkele decennia terug.
Renée Zellweger speelt Barbare Novak, een feministe avant la lettre die “nee” tegen de liefde zegt om haar carrière en de daarbij behorende macht niet in de weg te staan. Binnen de kortst mogelijke tijd rijst haar ster tot superstatus, hetgeen journalist en vrouwenverslinder Catcher Block (Ewan McGregor) een doorn in het oog is.

Hij neemt zich voor haar reputatie te breken en zijn eigen onweerstaanbaarheid op haar te testen. Simpeler dan simpel dus. Het enige wat nog mist zijn de nodige misverstanden om een film van ruim anderhalf uur te produceren. Eitje ... zo gevonden, mede dankzij Novak’s uitgever Vikki Hiller (Sarah Paulson) en Block’s neurotische baas Peter McMannus (David Hyde Pierce, de broer van Frasier in de gelijknamige tv-komedie).

Ook is het afluisteren van een niet helemaal perfect functionerende intercom een bron van plezier.

Block en McMannus bespreken de lengte/hoogte van sokken, terwijl de secretaresse begrijpt dat ze het over de lengte van hun geslachtsdeel hebben.

De rol van de art director in de film wordt (natuurlijk) afgebeeld als nicht; Judy Garland zingt de titelsong; zijn Peter en Block misschien gay.

En dan is er nog de neo-tuttige double screen scène, die een lekker potje neuken zichtbaar maken zonder lichamelijk contact.

Verwijzingen naar homoseksualiteit te over.

In Far From Heaven werkt het eerbetoon aan Douglas Sirk, een filmer van veertig jaar terug, door een perfecte imitatie van zijn filmstijl. In Down With Love werkt het visueel dan wel, inhoudelijk jammer genoeg niet. Het oppeppen van een scenario met wat “ondeugende invallen” is niet voldoende om de sfeer van oubolligheid weg te nemen. Daarin zijn Hudson en Day nog steeds onovertrefbaar.


Johnny Depp in zijn piratenelement

Het genre piratenfilm is de laatste tijd betrekkelijk ondervertegenwoordigd in de bioscoop. Niet zo verwonderlijk eigenlijk want wat is er nog toe te voegen aan wat uitentreuren aan zeilboten, ooglapjes en papegaaien aan ons is voorbijgetrokken op het witte doek. Toch weet regisseur Gore Verbinski met Pirates of the Caribbean (The Curse of the Black Pearl) net genoeg elementen toe te voegen om je maar liefst tweeëneenhalf uur te vermaken.

Johnny Depp is kapitein Jack Sparrow, een schurk maar dan van het uiterst sympathieke soort. Hij speelt de spil in het verhaal over een spookschip, levende skeletten, een kostbare schat en als vanzelfsprekend een liefde die wat moeite heeft om op gang te komen.
Mooie special effects, komische actie, ouderwetse degengevechten met een moderne twist en een overdonderend spelende Depp, die voor zijn rol inspiratie lijkt te hebben opgedaan in de gay bar bij hem op de hoek. O zo subtiel, maar uiterst charmant.





De rest van het verhaal ...? Nauwelijks echt belangrijk, behalve dan dat het heus wel een half uurtje korter had gekund. In verdere rollen Orlando Bloom als verliefde degensmid, Keira Knightley als schone jonkvrouwe. Geoffrey Rush is de boze piratenkapitein en Jake Davenport (ook in de sublieme Engelse komedie Coupling op tv te zien) in een aantrekkelijke bijrol als piratenjager.


Hoe homo’s naadloos in onderbroekenlol passen

Veel leuker dan je eigenlijk durft toe te geven is American Pie: The Wedding van regisseur Jesse Dylan. Voor een zeer belangrijk deel zal dat komen door de prominente rol die homoseksualiteit en verwijzingen ernaar in de film speelt. Want verder is het van hetzelfde laken een plat en soms vulgair pak als in de twee voorgangers. Centraal staat deze keer het aanstaande huwelijk van Jim (Jason Briggs) en Michelle (Alyson Hannigan). Dat we niet met een overdaad aan subtiliteit te maken zullen krijgen laat de openingssène zien als Jim zijn aanzoek tracht te doen en Michelle hem alleen maar wil pijpen. Midden in het restaurant, terwijl Jim’s vader de orgastische pret komt verstoren. Vanaf dat moment is het tieten, neuken, bloot en onderbroekenlol wat de klok slaat.





Een belangrijke plaats wordt ingeruimd voor “nichten”. Ze worden aangehaald als voorbeeld van goede stijl. En op zoek naar de juiste bruidsjurk belanden de iets te zelfovertuigde hetero’s in een gay disco; met niet alleen de benodigde dosis trava’s, maar ook met de wat mannelijkere uitvoeringen van de “homoseksueel”. Subtiel krijgen de macho-heterootjes een humoristische les in het ontwikkelen van een wat tolerantere kijk op het bestaan.
Wat een verademing om te zien dat ze er nog ontvankelijk voor zijn ook. En daar hoort dan o.a. het scheren van je ballen bij, dansles, een vrijgezellenfeest en veel erotiek.
Opvallend genoeg mag er hartelijk om homo’s worden gelachen zonder dat ze belachelijk worden gemaakt. Een geruststellende ontwikkeling in het genre film dat niet in de eerste plaats het meest homovriendelijke publiek zal trekken.


Een cabareteske kijk op cliché’s in Mambo Italiano

De Gay Preview op 8 september in Amsterdamse bioscoop Cinecenter (aanvang 21.45 uur) is de Canadese productie Mambo Italiano (of Italian Mambo, als je dat liever hebt) van regisseur Emile Gaudreault. De bij vlagen hilarische komedie speelt zich af in een milieu van Italiaanse immigranten in Montreal. Een omgeving waar homoseksualiteit en Italiaanse cultuur alleen maar kunnen botsen, hetgeen Angelo (Luke Kirby) aan den lijve ondervindt als hij zijn ouder meedeelt zelfstandig te willen gaan wonen. Op zich al een klap in het gezicht van “la mama”, maar het wordt nog erger als politie-agent Nino (Peter Miller) bij hem intrekt en zijn minnaar blijkt te zijn.





Alle mogelijke cliché’s over een latijns gezin en over homoseksualiteit worden in Mambo Italiano aanstekelijk aangedikt en (soms overdreven) belachelijk gemaakt. Het scherpe opmerkingsvermogen leidt tot anderhalf uur puur plezier, een cabareteske kijk op vooroordelen. Hoe onderhoudend de film ook is, op ontroerende intimiteit zul je Angelo en Nino niet betrappen. Homo’s hebben geen seks in de film; met een omhelzing als ultieme blijk van affectie zul je het moeten doen.
De film gaat officieel pas in januari 2004 in première. We komen er dan uitgebreid op terug.















GERELATEERDMEER VAN RENE ZUIDERVELDMEEST GELEZEN VAN RENE ZUIDERVELD

Film Review

Rene Zuiderveld, in Films & boeken op 13 oktober 2019
Reageren? Jouw reactie:

Je naam:
Email (wordt niet getoond):
min. 15 karakters, geen links of html svp







In het nieuwste nummer, Gay News 340, december 2019





















bottom image




Entire © & ® 1995/2019 Gay International Press & Stichting G Media, Amsterdam. All rights reserved.
Gay News ® is een geregistreerde merknaam. © artikelen Gay News; duplicatie niet toegestaan. Opname uitsluitend na schriftelijke toestemming van uitgever, met verplichte bronvermelding gaynews.nl. Door derden overgenomen artikelen worden in rekening gebracht, en zo nodig geincasseerd. Gay News ISSN: 2214-7640, ISBN 8717953072009. Gay News op Wikipedia.
Volg Gay News:
Twitter Issuu
RSS RSS Editors
zelfstandige Escortboys

CMI
Neem contact op
Abonneren
Adverteren






© 1995/2019 Gay News ®, GIP/ St. G Media