Back to Top
Donderdag 19 Oct
86002 users - nu online: 1525 people
86002 users - nu online: 1525 people login
VAN ONZE EDITORS
Printervriendelijke Pagina  
Siegfried Wagner: Bayreuth’s erfgenaam die uit een ander vaatje tapte


door Redaktie in Theater, Kunst & Expo , 23 maart 2017


Het verhaal van de Wagner-clan - met al hun schendingen van de conventionele moraal, intriges, schandalen en de machtsstrijd rond Bayreuth - fascineert het publiek al meer dan honderdvijftig jaar. De “Groene heuvel” en het festival dat daar in Bayreuth sinds 1951 jaarlijks wordt gehouden, worden door velen beschouwd als het “Pantheon van het Duitse volk,” een nationaal heiligdom en cultureel erfgoed van de hoogste orde.

Componist Richard Wagner (1813-1883) is de centrale figuur: één van de meest controversiële persoonlijkheden in de muziekgeschiedenis. Men zou hele bibliotheken kunnen vullen met boeken over zijn leven en zijn onconventionele, alle regels brekende werk.

Onder hen zijn verrassend genoeg vele historische publicaties over de bijzondere fascinatie die homoseksuelen hadden en hebben voor de opera’s van Wagner, zoals bijvoorbeeld Oscar Wilde’s The Portrait of Dorian Gray (1891), Oskar Panizza’s Bayreuth und Homosexualität (1895), Cesare Lombroso’s Genio e degenerazione (1897), Hanns Fuchs’ Richard Wagner und die Homosexualität (1903) en Heinrich Pudor’s Richard Wagner’s Bisexuality (1907).

Wagner’s enige zoon, Siegfried, werd op 6 juni 1869 geboren in Zwitserland. Hij werd vernoemd naar de anarchistische en vrouwenvrezende operaheld die voortkomt uit het incestueuze koppel Siegmund en Sieglinde. Filosoof Friedrich Nietzsche was aanwezig bij de geboorte (het toekomstige icoon van de “Masculinisten”), koning Ludwig II was de peetvader. De moeder, Cosima von Bülow, was toen nog getrouwd met een andere man. Franz Liszt was de illustere grootvader.

Vanaf het begin was Siegfried voorbestemd de “rechtmatige erfgenaam” te worden van de culturele erfenis van zijn vader: als musicus, dirigent en artistiek leider van de Bayreuther Festspiele. Van hem werd verwacht dat hij deze rollen op zich zou nemen. Hij nam de leiding van de Festspiele in 1906 van zijn moeder over en loodste het festival de moderne tijd in - de turbulente twintigste eeuw. Zijn vele innovaties verontrustten veel Wagneriaanse reactionairen, maar hij bleef zijn nieuwe en succesvolle visie tot aan zijn dood in 1930 trouw.

Naast het leidinggeven aan de Festspiele componeerde Siegfried zelf in totaal achttien opera’s, die gedurende zijn leven in heel Europa regelmatig werden uitgevoerd. Hij trad ook internationaal op als zeer gewilde en goed betaalde dirigent van zijn eigen werk, maar ook als dirigent van de werken van Richard Wagner en Franz Liszt. George Bernard Shaw prees de nieuwe, “intieme” wijze waarop Siegfried Richard Wagner’s muziek uitvoerde, een aanpak die heel anders was dan die van de meeste van zijn tijdgenoten en beroemde voorgangers.

Het feit dat Siegfried homoseksueel was en een verrassend open homoleven leefde, was bekend en werd in het algemeen getolereerd door zijn familie. Afpersers kregen zwijggeld in ruil voor hun stilzwijgen.

Als een soort vervolg op het grotendeels door hem vanaf 1906 aangezwengelde Eulenburg-schandaal, dat tussen 1907 en 1909 de publieke opinie in vuur en vlam hield, richtte journalist Maximilian Harden in 1914 zijn pijlen op Siegfried Wagner. Prins Philipp zu Eulenburg was een vertrouwde bondgenoot van de familie Wagner geweest. Hij had de Wagner-cult gepromoot door zijn associatie met Keizer Wilhelm II en had voor permanente financiële zekerheid voor de Festspiele gezorgd. Ook was Eulenburg bevriend met de antisemitische “rassenprofeet” Houston Stewart Chamberlain, Siegfried’s zwager. Nadat Harden Siegfried openlijk had gebrandmerkt als “Heiland uit een anders gekleurd vaatje” probeerde hij alle geruchten over zijn seksualiteit te ontkrachten door te trouwen met de androgene, zeventien-jarige Winifred (1897-1980). Ze gaf hem vier kinderen. Zo werd een schandaal voorkomen en werd voor de toekomstige mannelijke erfgenamen van het festival gezorgd: Wieland (1917–1966) en Wolfgang Wagner (1919–2010).

Als felle Wagneriaan en aanhangster van de nazi-partij nam Winifred het bestuur van de Festspiele na Siegfried’s dood in 1930 over en manoeuvreerde ze Bayreuth na 1933 in de armen van de nationaal-socialisten, met fatale gevolgen. Ze zorgde er ook voor dat het compositorische werk van Siegfried niet meer werd uitgevoerd vanwege de vermeende “onbeduidendheid" van dit oeuvre in vergelijking met Richard Wagner’s genie.

In het ontelbare aantal boeken over Richard Wagner en de Bayreuther Festspiele krijgt Siegfried slechts marginale vermeldingen. Zijn homoseksualiteit werd nooit openlijk besproken. Ook blijft de homoseksuele kunstenaarskring die hij naar Bayreuth bracht om het festival te vernieuwen onvermeld. Siegfried’s oeuvre raakte helemaal in de vergetelheid. Winifred stond in 1973 niet eens toe dat zijn privé-correspondentie, samen met de rest van de familiedocumenten, naar de Richard Wagner Stichting ging. In plaats daarvan gaf ze de documenten aan haar oudste kleindochter, Amelie, dochter van Verena Lafferentz-Wagner. Ze gaf de instructie mee dat alles geheim gehouden moest worden. Alleen het Vaticaan is nog mysterieuzer afgeschermd.

De tentoonstelling Siegfried Wagner: Bayreuths Erbe aus andersfarbiger Kiste in het Schwules Museum te Berlijn wijdt zich als eerste en zonder remmingen aan de homoseksuele kant van het leven en werk van Siegfried Wagner. De tentoonstelling belicht de vernieuwende artistieke strategieën voor Bayreuth, analyseert zijn relatie met de nazi-beweging en antisemitische kringen en introduceert zijn levenspartner, de Britse componist Clement Harris, en zijn buitenechtelijke homoseksuele zoon Walter Aign ((1901-1977). Speciale aandacht gaat uit naar Siegfried’s autobiografische opera’s en hun muzikale waarde.

Een deel van de tentoonstelling gaat uitsluitend over Richard Wagner en homoseksualiteit om zo het fundament te belichten waarop Siegfried’s leven is gebaseerd - en te tonen waarom zijn zoon, Wieland, vreesde als “erfenis” van zijn vader en grootvader homoseksueel te “worden.”

De expositie werd samengesteld in samenwerking met de Internationale Siegfried Wagner Vereniging en het Richard Wagner Museum te Bayreuth.

In het kader van de tentoonstelling wordt een essaybundel gepubliceerd, geredigeerd door Achim Bahr. Er zullen in het Schwules Museum ook verschillende evenementen worden georganiseerd, waaronder lezingen en discussiebijeenkomsten.


De expositie Siegfried Wagner: Bayreuths Erbe aus andersfarbiger Kiste
is tot en met 26 juni 2017 te bezoeken:

Schwules Museum
Lützowstraße 73
10785 Berlijn, Duitsland
www.schwulesmuseum.de



 









Rubrieken:








In het nieuwste nummer, Gay News 314, 2017






Sauna Nieuwezijds
Gay Sauna Amsterdam











Meer uit Theater, Kunst & Expo
Meer uit nummer 307
Meer van Redaktie





Cuts and curls


Male Hairstyling by appointment

meer info |visit


t Bolke


Gay heart of the east

meer info |visit















bottom image




Entire © & ® 1995/2017 Gay International Press & Stichting G Media, Amsterdam. All rights reserved.
Gay News ® is een geregistreerde merknaam. artikelen Gay News; duplicatie niet toegestaan. Opname uitsluitend na schriftelijke toestemming van uitgever, met verplichte bronvermelding gaynews.nl. Door derden overgenomen artikelen worden in rekening gebracht, en zo nodig geincasseerd. Gay News ISSN: 2214-7640, ISBN 8717953072009. Gay News op Wikipedia.
Volg Gay News:
Twitter Issuu
RSS RSS Editors
zelfstandige Escortboys

CMI
Neem contact op
Abonneren
Adverteren






© 1995/2017 Gay News ®, GIP/ St. G Media