Back to Top
Woensdag 26 Jul
85939 users - nu online: 1406 people
Woensdag 26 Jul
85939 users - nu online: 1406 people login | join

Printervriendelijke Pagina  
Reijers World: ‘Meneer Breed, is uw piemel schoon?’

door Reijer Breed in Columns & Opinie , 07 mei 2016


Op 25 november jongstleden werd ik getroffen door een herseninfarct. Mijn linkerarm en mijn linkerbeen lagen gevoelloos naast me. Ik vertelde in mijn laatste column (in het januari-nummer) ook dat ik in het AMC op de afdeling Neurologie lag. Na één volle week zei de fysiotherapeut: “Wij kunnen hier niets meer voor je doen. Er wordt gewacht op een bed in het revalidatiecentrum Reade.”

De volgende ochtend werd ik daar met een ambulance naar toe gereden. Marieke, die ook een infarct had gehad, vertelde later: “Je zat rechtop op de brancard en kletste honderduit.”

Thomas, mijn wijkverpleegkundige, zei me: “Vroeger lieten ze mensen met een infarct gewoon in bed liggen. Maar men kwam er al snel achter dat beschadigde en gevoelloze lichaamsdelen zo snel mogelijk geactiveerd moeten worden.” Nou, dat hebben we geweten. In Reade vind je iedere week een werkschema met een druk therapieprogramma.

Ik was, zoals altijd, weer duidelijk gay. Ik kan dat ook niet laten. Ik ben wie ik ben. Maar ik heb geen enkele negatieve reactie gehad. In de rookruimte zat ik met een Antilliaan, een Roemeen, en Surinamers. Zij spraken over hun situatie en ik sprak over de mijne. Toen ik vertelde dat ik gay was, zeiden ze: “Respect.”

Omdat we veel dezelfde activiteiten moesten doen, werden die Antilliaanse man en ik bevriend. Hij heet Eugène. Ik werd onder begeleiding van onder anderen Hetty, Tineke en Jessica in de sporthal geholpen met lopen. Mijn linkerbeen werd door hen ingesnoerd. En terwijl ik goed vastgehouden werd, ging ik stapje voor stapje vooruit. Marieke en Eugène liepen al de hele sporthal door met een wandelstok. Hetty zei: “Dat kun jij binnenkort ook.” Ik dacht: “Dat lukt me nooit.”  

Door mijn infarct was en is ook het plassen geblokkeerd. Mijn urine werd vier keer per dag opgehaald met een katheter. Nog nooit hebben zoveel vrouwen mijn piemel gezien. Maar alles went. Je schaamte verdwijnt. En na een poosje reageer je ook niet meer als een monter meisje, dat “incontinentie-verpleegkundige in opleiding” is, haar hoofd door de gordijnen steekt en roept: “En, meneer Breed, is uw piemel schoon?”

Nadat ik een klachtenbrief had geschreven, kwam verpleegkundige Paul op mijn bed naast me zitten. Hij kwam uit Tilburg. Dus we hadden het al snel over Roy Donders. We waren beiden fan. Paul’s broer zei eens: “Ik wil je voorstellen aan een boy. Hij is wel iets voor jou.” Nou, dat lukte. Ze wonen nu al een paar jaar samen.

Wij hadden op de tweede etage een huiskamer. Daar aten wij. Verpleegkundige Rob is een zwierige nicht. Hij stal de show. Rob vertelde dat hij eigenlijk balletdanser is. Hij werkte nog aan zijn pirouette. Maar zijn “moonwalk” viel wat tegen. Iedereen lag in een deuk. En dat hadden we wel nodig. Na het eten kropen we met een ploegje bij elkaar. En werden we wat baldadig... Vooral Trees, een vrouw uit de Beemster, die na een val twee hersenbloedingen kreeg, was hier één van de gangmakers. Trees en haar man hebben schapen. Die krijgen binnenkort lammetjes. We gaan allemaal bij ze kijken dan.

Op een bepaalde avond zaten Marieke, Eppie, een leeftijdgenoot van me, en ik bij elkaar. Ik stelde voor om elkaar eens te vertellen wat we hadden meegemaakt. Marieke begon: “Ik ben altijd op tijd op mijn werk. Toen ik niet verscheen belden collega’s me op. Zij gingen naar mijn huis, maar ik deed niet open. Ze belden de politie. Die kwamen snel en braken het slot van mijn deur. ‘Heeft u een fijne avond gehad mevrouw? Veel gedronken?’”

Ze werd spoedig met een ambulance naar een ziekenhuis gebracht. Eppie vertelde: “Ik sport veel en ik was in het zwembad. Ineens kon ik niet meer bewegen. Ik hield me vast aan de reling. Mensen hadden al snel door dat ik een probleem had. Zij hielpen me uit het water. In mijn zwembroek ging ik op de brancard naar een ziekenhuis.” Het spraakvermogen van Marieke en Eppie was ook aangetast door hun hersenbeschadiging. Zij moesten iedere week naar logopedie. Marieke vertelde schaterend dat zij het woord “ontboezemingen” niet kon zeggen. Uiteindelijk lukte het haar. Zij kreeg applaus.

Het was werkelijk niet te geloven, maar uiteindelijk kon ik weer lopen. Ik dank Hetty en Tineke daarvoor. Ik ga ze binnenkort een fles wijn brengen. Ik hoop dat ze thuis met hun vrouwen op me willen klinken. Ook Jessica (fysiotherapeut), Liselotte (maatschappelijk werker), Florine (psycholoog) en Nelleke (ergotherapeut) ga ik met een fles bedanken voor hun aandacht en steun in deze moeilijke en gekke periode van mijn leven. En wat mijn zussen Els en Carol en vriend Leo voor me gedaan hebben laat zich met geen pen beschrijven. Zonder hen was het me allemaal niet gelukt.
 



 









Rubrieken:


















Meer uit Columns & Opinie
Meer uit nummer 296
Meer van Reijer Breed





Mister B


Leather, rubber, tattoo & piercing

meer info |visit


Bronx


Well known gay shop

meer info |visit















bottom image




Entire © & ® 1995/2017 Gay International Press & Stichting G Media, Amsterdam. All rights reserved.
Gay News ® is een geregistreerde merknaam. © artikelen Gay News; duplicatie niet toegestaan. Opname uitsluitend na schriftelijke toestemming van uitgever, met verplichte bronvermelding gaynews.nl. Door derden overgenomen artikelen worden in rekening gebracht, en zo nodig geincasseerd. Gay News ISSN: 2214-7640, ISBN 8717953072009. Gay News op Wikipedia.
Volg Gay News:
Twitter Issuu
RSS RSS Editors
zelfstandige Escortboys

CMI
Neem contact op
Abonneren
Adverteren