Back to Top
Zaterdag 29 Apr
85884 users - nu online: 1364 people
Gay News : Editie : 286 : De prins op het witte doek deel 5: Pornografisch vertier

Printervriendelijke Pagina  

De prins op het witte doek deel 5: Pornografisch vertier

door Caspar Wintermans in Films & boeken , 11 juli 2015


Wakefield Poole, regisseur en voormalig balletdanser, besprak in 1971 met een vriend de rolverdeling van een film die hij (Poole) op stapel had staan. “Ik ken iemand die precies is wat je zoekt,” zei de vriend. “Hij is blond, zes voet lang, en knap. Hij heeft een mooie lul, een prachtige kont, en hij is overal voor in.”

Poole’s nieuwsgierigheid was gewekt, en zijn kennismaking met de Adonis in kwestie - John Calvin Culver, die bekend werd onder de naam Casey Donovan - leidde tot een vruchtbare samenwerking: Donovan kreeg de hoofdrol in Boys in the Sand. Het was geen film voor het hele gezin. De première in New York in december van hetzelfde jaar vormde een mijlpaal in de Amerikaanse geschiedenis: het betrof de allereerste openbare vertoning van een “harde” pornofilm, een evenement waar een intensieve reclame-campagne aan vooraf was gegaan. The New York Times had vrij gewaagde advertenties geplaatst, bladen als Variety kwamen met positieve recensies, en de film bleek een commercieel succes. En dan te bedenken dat de eerste hetero-hardcore film die open en bloot in de bioscoop werd gedraaid, Deep Throat, nog niet in roulatie was gebracht! Dat gebeurde in 1972; de homo’s hadden in dit opzicht dus de primeur.
 
De titel van Poole’s bekendste werk, waarvan onlangs een gerestaureerde versie is verschenen op dvd, verwees niet alleen naar de locatie waar Donovan en zijn makkers de liefde bedreven - het strand van Fire Island, New York, een populaire ontmoetingsplaats voor homoseksuelen -; hij leverde ook met een knipoog kritiek op de van 1970 daterende, door William Friedkin geregisseerde speelfilm The Boys in the Band, een typisch product van de depressionistische school waarin acht jonge flikkers zich wentelen in zelfmedelijden en waarin wordt opgemerkt dat de enige gelukkige homo een dode homo is. Boys in the Sand gooide het over een heel andere boeg. Poole presenteerde een aantal onverbloemde seksscènes waarin mannen het met aanstekelijk plezier “deden” met elkaar. Prettige bijkomstigheid was dat de acteurs niet zeurden over de vraag: erop of eronder? Erop én eronder, luidde hun devies, een houding die de homo-pornofilms uit die tijd karakteriseerde. Het vrolijk verlenen van de ultieme fysieke gastvrijheid was voor Donovan en zijn vakbroeders een even vanzelfsprekende zaak als het ontvangen daarvan.


Onzedelijkheidsoffensief
 
Chuck Holmes, als regisseur gelieerd aan Falcon Studios, verzekerde zich van Donovan’s medewerking aan een andere klassieker van het genre, The Other Side of Aspen (1978). De film, herinnerde hij zich naderhand, “werd gemaakt toen de seksuele revolutie op haar hoogtepunt was. Homoseksueel Amerika was in beweging. De mensen waren vrij, we genoten voor het eerst bepaalde rechten, en deze film was als het ware een feest ter ere van die vrijheid en van de opvatting dat seks niet smerig was, zich niet hoefde af te spelen in het donker, en niet hoefde te worden verborgen. Daar ging het om - ik wilde seks laten zien in een echt gezonde, atletische atmosfeer.”

Het in politiek opzicht zo woelige zevende decennium van de twintigste eeuw vormde een heftige reactie op ouderwetse seksuele onderdrukking en angsthazerij, een “onzedelijkheidsoffensief” waarvan niet alleen homo’s profiteerden en dat zich ook op de planken van de theaters manifesteerde. Earl Wilson’s musical Let My People Come begon in 1974 een lange reeks voorstellingen in New York, bracht heteroseksuele en homoseksuele personages ten tonele en bevatte nummers als “Give it to me,” “Come in My Mouth” en “I’m Gay,” waarin een jongeman tegenover zijn ouders open kaart speelt over zijn geaardheid:

I’m hoping that you’ll come and see
This is how God meant me to be
This is my way
And I’m proud to come right out and say:
I’m gay.

De acteurs en actrices verschenen in enkele scènes naakt voor het voetlicht. Hun boodschap dat seks een bron van vreugde kon zijn en geen poel des verderfs, sloeg aan bij een breed publiek in Amerika, Canada, Nieuw Zeeland, Australië, Engeland en Frankrijk, hoewel de show in Amsterdam lauw werd ontvangen, althans door de pers.

De schrijver Samuel Delany concludeerde uit zijn bezoekjes aan porno-bioscopen in New York dat er van seksfilms een educatieve werking kon uitgaan. Hoewel zelf homoseksueel, kocht hij vaak kaartjes voor heterofilms die door een overwegend uit arbeiders bestaand publiek werden bekeken. Aanvankelijk barstten deze mannen in gelach uit wanneer er op het witte doek zaken werden vertoond waaraan zij zelf niet gewend waren; fellatio en cunnilingus, ja, zelfs de kus die volgde op het orgasme, werden door hen begroet met gegrinnik of met yuccchs en uhgggs. Maar rond 1980, aldus Delany, bleven dergelijke reacties achterwege. Het zien van die films had de horizon van de bezoekers verbreed, en leidde ongetwijfeld tot uitbreiding van hun seksuele repertoire.


Schoonheid en sensualiteit

Voor homo’s waren (en zijn) films waarin mannen het onbekommerd met mannen doen van nog veel groter belang. Mannen die op vrouwen vallen, voldoen aan de norm; hun begeerte als zodanig wekt geen weerzin, noch bij henzelf, noch bij hun omgeving. Bij homo’s is dat dikwijls anders. Het zien van een - als het even kan deskundig gemaakte - film waarin mannen elkaar verwennen op de wijze waarnaar de bedeesde toeschouwer instinctmatig verlangt, draagt in belangrijke mate bij aan zelfacceptatie.

Natuurlijk bevindt zich onder de porno veel kaf onder het koren. Dat hoeft niet te verbazen, want talent is dun gezaaid en in deze tak van de amusementsindustrie zijn evenveel beunhazen actief als in de muziek, de literatuur, de schilder- en de beeldhouwkunst. Wat wél verbaast, is dat er op seksfilms - gemaakt door volwassenen voor volwassenen - een groter taboe ligt dan op films, toegankelijk voor twaalf jaar en ouder, waarin geweld wordt verheerlijkt en het bloed rijkelijk vloeit. Een doorsnee Amerikaans kind ziet vóór zijn achttiende verjaardag minstens duizend moorden op het beeldscherm. In onze beschaving voelt men zich blijkbaar nog steeds méér op zijn gemak bij het aanschouwen van een schietpartij dan bij het bekijken van een vrijpartij. De mens blijft een raadselachtig wezen.

Of men van porno houdt, is een kwestie van smaak. Hetzelfde geldt voor de opera’s van Richard Wagner. En zoals niemand mag worden gedwongen tot het beluisteren van Der Ring des Nibelungen, dient ook niemand tegen zijn zin geconfronteerd te worden met porno. Vrijheid blijheid. Maar terwijl het aantal waarachtige Wagnerianen kleiner is dan een enquête zou doen vermoeden (want hoeveel snobs veinzen geen bewondering voor kunst die ze niet kennen of die hun boven de pet gaat?), genieten er veel meer dames en heren van porno dan door die heren en dames zal worden toegegeven. Overigens hoeft appreciatie van Wagner’s partituren appreciatie van seksfilms niet uit te sluiten, integendeel. De raakvlakken tussen een en ander zijn evident. Niet voor niets voorzag P.N. van Eyck de muziek van Wagner van het predikaat “geil.” Zowel de componist als Wakefield Poole zijn erop uit, ieder op zijn eigen manier, bij het publiek het gemoed te bewegen. Tristan und Isolde zou je als één formidabel, breed uitgesponnen orgasme kunnen beschouwen. Wagner was een genie; dat geldt niet voor Poole, maar ze appelleren beiden aan onze zin voor schoonheid, aan onze sensualiteit. En schoonheid en sensualiteit zijn geen bijzaak.


Enorm aanbod

We zullen enkele regisseurs die hun sporen in de homo-porno hebben verdiend, in vogelvlucht de revue laten passeren.

De Amerikaan Larry Paciotti, beter bekend als Chi Chi Larue, heeft sinds 1988 talloze films gemaakt voor labels als Catalina, Rascal Video en Falcon. Vermeldenswaard is Shifting Gears uit 2008, die tot beste biseksuele film van het jaar werd uitgeroepen. Onder de cineasten was Larue een van de eersten, zo niet de eerste, die na het uitbreken van de aids-epidemie het gebruik van condooms door zijn acteurs verplicht stelde. Jean-Daniel Cadinot debuteerde in 1980 en specialiseerde zich in producties waarin mannen uit Nood-Afrika (“jong maar zeer ervaren”) figureren: Harem, Le Garçon près de la piscine, Plaisirs d’Orient, Tentations de Sodome en Le Culte d’Éros staan bij liefhebbers hoog aangeschreven. De Fransman verklaarde in een interview ooit gekscherend dat hij, in tegenstelling tot zijn vader - een kleermaker - de mensen niet aan- maar uitkleedde.

Op 23 april 2008, de dag van zijn overlijden, verscheen op zijn website een brief waarin hij afscheid nam van de jongens wier gratie hij had mogen vastleggen enerzijds en van zijn trouwe klanten anderzijds: “U hebt mij uw dank betuigd en daar ben ik U erkentelijk voor, want ik verlangde niets anders. Cadinot groet U.” Lanning Janosov alias George Duroy timmert sinds 1993 vanuit Bratislava aan de weg met zijn Bel Ami Studio. Inmiddels legt hij zich toe, onder streng medisch toezicht mag men aannemen, op het draaien van bareback-films welke uitblinken door goede belichting en fraaie camera-voering. Uiterst succesvol zijn verder de in Utah geboren Sean Cody die zijn Mormoonse geloof op zijn achttiende verzaakte en in 2001 een bedrijf oprichtte dat heel wat prijzen in de wacht sleepte, en Jason Gibson, een ex-politieagent die onder de naam Corbin Fisher hoogwaardige hardcore op de markt brengt. Het aanbod is enorm. En het zijn niet enkel mannen die zich hieraan vergapen. Het staat in de krant: ook vrouwen blijken geïnteresseerd in deze films.


Creatievere standjes

Dat is minder verrassend dan je zou denken. Hetero-porno richt zich op een mannelijk publiek en zoomt derhalve meer in op de actrices dan op de acteurs; en de acteurs in hetero-films zijn vaak niet moeder’s mooiste. De sterren in homo-porno beantwoorden veel meer aan datgene waarnaar vrouwen verlangen. Kristi Hancock, schrijfster van erotisch proza, steekt niet onder stoelen of banken dat het haar bevalt dat ze in homo-porno meer van het mannelijk lid krijgt te zien dan in hetero-films, en dat ze dankzij homo-porno kennis kon maken met “creatievere standjes,” terwijl Pam Dore, die zichzelf als feministe afficheert en zich als eerste vrouw heeft geworpen op het regisseren van homo-porno, desgevraagd toelicht waarom de samenwerking met homoseksuele acteurs haar voorkeur geniet: “Ze zijn zo ontzettend aardig. En die gozers zijn echt seksueel, je bereikt met hen een mate van authenticiteit die bij vrouwen onmogelijk is.” De ontboezeming van een andere dame op een internet-forum geeft evenmin blijk van hokjesgeest: “Er gaat niets boven het kijken naar twee knappe kerels die elkaar neuken.”

Jake Jaxson, oprichter van de Cocky Boys Studio, voelt zich uitermate gevleid door de fanmail die hij mag ontvangen van vrouwen. Het manifest op zijn website bewijst eens te meer hoezeer homo’s in het Westen uit hun schulp zijn gekropen en zich een plek in de zon hebben veroverd:

Wees trots!
Je bent geen typetje. Jij bent jij.
Homoseks is niet gênant. Het is een geschenk, net als goede wijn, een heerlijke maaltijd of een rit in de achtbaan. Het is een deel van het leven en je kunt ervan genieten.
Trots zijn betekent: van jezelf houden. Houd van jezelf en je kunt houden van een ander.
Gay is okay!




(Wordt vervolgd)
 








 
gerelateerd
Gay cinema in prespectief op schrift

Brief uit Brussel: Marketing en pr van rolmodellen

Roddel Nieuws










Er heeft niemand gereageerd, jij misschien?


De prins op het witte doek deel 5: Pornografisch vertier

Reageer:

Reactie:
Je naam: ip 23.20.219.0















Rubrieken:








In het nieuwste nummer, Gay News 309, mei 2017














Meer uit Films & boeken
Meer uit nummer 286
Meer van Caspar Wintermans





Pink Pijp & RB borrel


maandelijkse lokale bewoners borrel

meer info |visit


Gays&Gadgets


Gay Shopping for anything gay

meer info |visit















bottom image




Entire © & ® 1995/2017 Gay International Press & Stichting G Media, Amsterdam. All rights reserved.
Gay News ® is een geregistreerde merknaam. © artikelen Gay News; duplicatie niet toegestaan. Opname uitsluitend na schriftelijke toestemming van uitgever, met verplichte bronvermelding gaynews.nl. Door derden overgenomen artikelen worden in rekening gebracht, en zo nodig geincasseerd. Gay News ISSN: 2214-7640, ISBN 8717953072009. Gay News op Wikipedia.
Volg Gay News:
Twitter Issuu
RSS RSS Editors
zelfstandige Escortboys

CMI
Neem contact op
Abonneren
Adverteren