Back to Top
Woensdag 28 juni
85917 users - nu online: 1564 people
Gay News : Editie : 285 : De prins op het witte doek deel 4: : Bob Mizer’s gezonde, gelukkige atleten

Printervriendelijke Pagina  

De prins op het witte doek deel 4: : Bob Mizer’s gezonde, gelukkige atleten

door Caspar Wintermans in Films & boeken , 17 juni 2015


Lef kon Bob Mizer niet worden ontzegd. In 1947 kwam hij voor het eerst met justitie in aanraking toen door hem gemaakte foto’s van bijna blote bodybuilders, die hij aan liefhebbers verkocht, in beslag werden genomen. Ze waren, zo zei men, “obsceen.” Bob’s advocaat adviseerde hem “schuld” te bekennen, waardoor een proces kon worden afgewend. De vijfentwintig-jarige sloeg die raad in de wind.

Een bekentenis zou gelijkstaan aan het verloochenen van al zijn morele en artistieke principes. Het was mogelijk dat de aanklager, de rechter en de jury zijn werk onfatsoenlijk vonden; zelf dacht hij daar heel anders over, en hij was bereid om - met opgeheven hoofd - de bak in te draaien. Hij werd inderdaad veroordeeld tot zes maanden hechtenis, en zat die straf uit.

Als puber was Mizer al bezeten van fotografie. Op het strand kiekte hij de daar flanerende sportievelingen, wier gretigheid voor hem te poseren hem op het idee bracht van zijn hobby zijn beroep te maken. Na het overlijden van zijn vader kon hij met zijn eigen studio, de Athletic Model Guild, in zijn levensonderhoud en dat van zijn moeder voorzien. Plaatjes van de beach boys vonden bij klanten in het hele land aftrek, maar toen tijdschriftredacties, bang voor gedoe met de preutse posterijen, weigerden nog langer zijn advertenties te plaatsen, besloot hij zijn eigen blad te lanceren, Physique Pictorial.

Het eerste nummer verscheen in 1951, het laatste in 1991, kort voor Bob’s dood. Een complete fotografische herdruk in drie dikke delen werd door Taschen Verlag gepubliceerd in 1997. Daarbij ging onvermijdelijk iets van de grafische kwaliteit verloren, terwijl ook de latere nummers met hun kleuren-opnames in zwart-wit werden gereproduceerd; maar het kijkplezier blijft groot, en de uitgave geeft een indrukwekkend beeld van Bob’s bijdrage aan de onstuitbare, zij het moeizame homo-emancipatie in de tweede helft van de twintigste eeuw.


Extrovert enthousiasme

Mizer was een man met een missie, een vrijheidsstrijder. Aanvankelijk drukte hij zich noodgedwongen in bedekte termen uit. In de eerste jaargangen van zijn kwartaalblad hamerde hij op het belang van een getraind lichaam als tempel voor een niet minder ontwikkelde geest. Psychiaters en psychologen zouden hem hebben gewezen op het heilzaam effect dat Physique Pictorial sorteerde op schuchtere asthenici die door het “extroverte enthousiasme” van de afgebeelde “gezonde, gelukkige atleten” werden aangemoedigd uit hun schulp te kruipen en op hun beurt hun biceps te cultiveren.

Dat die verlegen jongens en de door hen verafgode krachtpatsers al dan niet gefrustreerde mietjes waren, stond voor een zekere J. G. uit Houston, Texas, wel vast. “Alle bodybuilders,” schreef hij, “zijn actieve of op z’n minst verdrongen homoseksuelen. Anders zouden ze niet zo gefixeerd zijn op hun eigen lichaam. Een echte man heeft het te druk met jagen op meisjes om zich bezig te houden met de opbouw van z’n fysiek. Meisjes willen een vent met geld en hersens die in hén is geïnteresseerd, niet in spieren.”

Mizer plaatste deze brief en andere met eenzelfde teneur om aan te tonen hoe homofoob het klimaat was in het Amerika van de jaren vijftig, toen je zelfs in problemen kon komen als je reproducties verkocht van Michelangelo’s fresco’s in de Sixtijnse kapel! “U doet er verkeerd aan,” fulmineerde J. M. uit Cleve in Ohio in een ander epistel als reactie op Mizer’s voorzichtige pleidooi voor verdraagzaamheid jegens “minderheden,” “U doet er verkeerd aan te pleiten voor tolerantie van iets wat weerzinwekkend is in het aangezicht van God!”

Een bezorgde “Christelijke raadgever” attendeerde Bob op een pamflet getiteld How to Get Out of Gay Life. Mizer betwijfelde of de fans van Physique Pictorial warm liepen voor dergelijke lectuur, en verwees degenen die wilden weten “how to get the MOST out of Gay Life” naar ter zake deskundige organisaties als The Mattachine Society.

Talrijker waren de adhesie-betuigingen die Mizer ontving. Zo liet de aan een ziekbed gekluisterde J. C. uit Philadelphia weten elk nummer van Physique Pictorial te ervaren als het bezoek van een dierbare vriend.

Het blad publiceerde naast foto’s van atleten die Bob en collega’s als Bruce of Los Angeles hadden geschoten ook reproducties van tekeningen en schilderijen van kunstenaars als George Quaintance - enigszins aandoenlijke plaatjes van cowboys en stierenvechters en “historische scènes” als De thermen van Rome, waarop breedgeschouderde badgasten met kapsels getooid zijn die tweeduizend jaar geleden beslist niet in zwang waren. Dat deze macho’s niet maalden om damesgezelschap, was duidelijk. Dit was kunst door homo’s voor homo’s, kunst die van homo’s een ander beeld schetste dan het bij de buitenwacht gangbare. Physique Pictorial rekende af met het imago van doetjes en watjes, en presenteerde een viriel, zelfverzekerd alternatief.

Het blad verwierf zich een internationale reputatie (in Nederland was het verkrijgbaar via het COC in Amsterdam); van heinde en ver kwamen jongemannen naar Bob’s studio om zich door hem te laten vereeuwigen. De schilder John Sonsini was altijd geïntrigeerd geweest door de “speciale blik” in de ogen van Bob’s modellen. Tijdens zijn eerste bezoek aan Mizer ontdekte hij hoe dit effect werd gesorteerd. Een niet bijster inspirerende man die voor de camera verscheen, onderging opeens een ware transformatie: hij stráálde. Sonsini zag toen pas dat er boven de fotograaf een enorme spiegel hing. “[Het model] keek naar zichzelf. Al die jaren werd die blik veroorzaakt doordat ze naar zichzelf keken!”


Onbelemmerd uitzicht

In de tijd dat de censuur van kracht was, droegen Bob’s jongens zogenaamde posing straps die door mevrouw Mizer werden vervaardigd en door de lezers van Physique Pictorial konden worden besteld. Ze waren leverbaar in vele varianten, waaronder turquoise, roze, lavendel, “zeeschuim-groen” en beige (“vleeskleurig”). Ze kostten één dollar, behalve de “speciale luxe Tarzan-uitvoering met luipaard-ontwerp,” die voor twee dollar over de toonbank ging. Dit textiel, dat de geslachtsdelen aan het oog onttrok, maar de billen - op een “reetveter” na - bloot liet, irriteerde in toenemende mate lezers als R. K. uit New York die zijn abonnement opzegde omdat hij die “pruderie” zat was. Bob begreep dat volkomen.

Hij legde uit dat hij heel graag foto’s wilde publiceren die de volledige schoonheid van het mannelijk lichaam onthulden, en betreurde de opvatting dat sommige delen daarvan “gênant of walgelijk” waren. Dat was, betoogde hij (en geef hem eens ongelijk), een belediging aan het adres van God Die de mens had geschapen naar Zijn beeld en gelijkenis. Maar hij moest nu eenmaal rekening houden met de politie en met winkeliers die hem hadden gedreigd Physique Pictorial uit de schappen te nemen als de heren in het blad “frontaal naakt” werden getoond. Het duurde nog tot 1969 tot de voortgeschreden liberalisering Bob in staat stelde liefhebbers een onbelemmerd uitzicht te bieden op de intieme charmes van zijn modellen. In navolging van West-Europese landen, met name Denemarken en Zweden, werd Amerika dienaangaande eindelijk volwassen. Mizer gaf toen ook toe wat zijn vrienden en betrouwbare klanten wel wisten: dat hij altijd naaktfoto’s van zijn atleten had gemaakt, en dat deze bij hem konden worden besteld.



Twaalf jaar tevoren had Mizer een interessante mededeling gedaan in zijn blad:
AMG IS GOING INTO THE MOVIE BUSINESS!

  Het was Bob gebleken dat zijn clientèle graag films wilde kopen of huren waarin zijn atleten hun spierballen lieten rollen, en hij haastte zich in die vraag te voorzien. Hij ontplooide op dit gebied een koortsachtige activiteit: men schat dat hij films vervaardigde met een gezamenlijke lengte van achtduizend uur. Om die te bekijken zou je een jaar lang onafgebroken de projector moeten laten draaien. De kwantiteit van Bob’s productie - en hij was niet de enige die zulke beefcake-films op de markt bracht - bewijst wel heel duidelijk hoe groot de behoefte onder homo’s was aan dergelijk amusement.

In de beslotenheid van hun eigen huis, alleen of met gelijkgestemden, konden ze onbekommerd genieten van de schoonheid waar hun hart naar uitging. De films, verkrijgbaar in 16mm- of het goedkopere 8mm-formaat, duurden meestal niet langer dan een kwartiertje en vielen in twee categorieën uiteen. De posing-films toonden één of meer modellen die gymnastiek-oefeningen verrichtten voor het oog van een statische camera.

Daarnaast had je films die een verhaaltje vertelden. Mizer verzocht zijn lezers ideeën voor scripts aan te dragen en beloofde een gratis exemplaar van de film als hun voorstel werd aangenomen. De titels spreken voor zich: The Bungling Burglar, Initiation Brawl, Strip Poker, Revenge of the Statues, Slave Ship, Mudfight, Devil and the Country Boy, Private Masseur, Tommy’s Christmas Present, Cell Buddies en Mummy and the Grave Robbers. Ik bedien me andermaal van het woord “aandoenlijk” om ze te karakteriseren, want Bob’s acteurs etaleerden over het algemeen een opvallend gebrek aan talent dat nog duidelijker tot uitdrukking kwam toen AMG overging op geluidsfilms en de jongens met elkaar in gesprek moesten. Gore Vidal was dan ook niet serieus toen hij de studio schreef dat hij de films uitsluitend bestelde omdat hij de dialogen zo goed vond.


Levensvreugde

Over het artistieke gehalte van zijn werk maakte Mizer zich weinig illusies. “Jewel Thief,” bekende hij, “is een van de slechtste AMG-films tot nu toe. De montage rammelt aan alle kanten, veel acteurs reageren te laat op hun regie-aanwijzingen, algehele verwarring is troef.” The Virtuous Athlete was een veelbelovend project, “en toch viel het resultaat tegen om verschillende redenen. Je kunt er niet omheen dat het gewoon lastig is om met ‘gespierde jongens’ aan de slag te gaan.

De meesten van hen zijn zo egocentrisch dat ze het vaak moeilijk vinden met anderen samen te werken in de mate die nodig is om een onderneming gesmeerd te laten verlopen.” Soms begonnen voor Mizer de problemen pas echt nadat de opnames waren voltooid. In de zomer van 1959 reisde hij naar Mexico waar Geni in the Bottle werd gedraaid, een sprookjesfilm waarin - en dat was uitzonderlijk voor AMG - een hoofdrol was weggelegd voor een jonge vrouw in badkostuum.

De film werd naar een filiaal van Eastman Kodak in Los Angeles gestuurd om te worden ontwikkeld, maar Bob kreeg een brief van het bedrijf waarin hij werd geïnformeerd dat de film “obsceen” was en diende te worden vernietigd. Blijkbaar ging de (heteroseksuele!) kusscène de laboranten te ver. Mizer’s verzoek om teruggave van de film werd genegeerd; er moest een advocaat aan te pas komen voordat het materiaal werd geretourneerd. Mizer constateerde toen dat de film was beschadigd en eiste compensatie. Kodak beweerde dat Mizer zelf voor die schade verantwoordelijk was, en daarmee was de kous af.

Een typische film uit Mizer’s beginperiode is Booking a Hood (1963), in 2009 door Taschen Verlag uitgebracht op dvd. Een jeugdige crimineel wordt door twee agenten in de gevangenis geleid waar de voorschriften met betrekking tot uniformering blijkbaar niet van kracht zijn, want een van de aantrekkelijke bewakers draagt enkel zijn pet en een posing strap. De arrestant wordt gefouilleerd en uitgekleed, zodat hij inwendig kan worden gevisiteerd op wapens en drugs, waarvan hij inderdaad het een en ander in zijn bezit heeft. Slechts gehuld in een G-string moet hij zich laten fotograferen; hij steekt zijn tong uit naar de camera, en als zijn vingers in de inkt worden gedoopt om vingerafdrukken te nemen, trekt hij zwarte strepen op de wang van de blote agent.

Diens collega besprenkelt hij met wasbenzine, waarmee hij deze een dankbaar excuus verschaft zich eveneens uit te kleden. Ook deze man draagt een posing strap, zodat we tijdens de worstelpartij die nu volgt drie mooie kontjes kunnen aanschouwen. De crimineel bemachtigt ten slotte een politie-revolver, gebruikt handboeien om zijn tegenstanders aan de tralies van de celdeur te ketenen, en verlaat triomfantelijk het bureau terwijl de lachende agenten hem verwensingen naroepen waaruit alleen liplezers wijs kunnen worden, want we hebben hier te maken met een zwijgende film.

De plot is flinterdun. En in technisch opzicht is Booking a Hood beslist middelmatig. Maar dat is van secundair belang. Waar het om gaat, is dat we een homo-erotische film zien waar de levensvreugde vanaf spat. De acteurs hebben plezier in de capriolen die ze uithalen. Ze zijn volwassen, maar ze spelen als kinderen. Alleen een buitengewoon naïef iemand kan het ontgaan dat het geworstel - een vaste prik in Mizer’s films - een “gesublimeerde” weergave is van een stevige vrijage à trois. Dit alles contrasteert sterk met de verwarde, suïcidale depri’s die het grote publiek destijds in de bioscoop kreeg voorgeschoteld indien het licht op homo’s gericht werd.


Esthetische weergave

De films van AMG hadden weinig raakvlakken met de werkelijkheid, maar de al dan niet getatoeëerde indianen, cowboys, matrozen en motorrijders die erin optraden (poedelnaakt zodra dit mogelijk werd), droegen ongetwijfeld bij aan een verandering ten goede van het homofobe klimaat. Emancipatie van een gediscrimineerde minderheid verloopt enkel succesvol wanneer degenen die tot die minderheid behoren zich weerbaar opstellen, wat pas kan als de met de paplepel ingegoten zelfhaat plaats maakt voor zelfrespect, als de ogen niet angstvallig gericht blijven op de grond, maar fier en zelfbewust worden opgeslagen naar die van de bullebak die het gemunt heeft op je levensgeluk.

Physique Pictorial en de films die Bob produceerde, maakten homo’s duidelijk dat ze niet alleen waren, dat er wereldwijd miljoenen mannen voelden en verlangden als zij. “U zou erg trots moeten zijn op uw uitstekende foto’s en grafiek,” schreef een lezer in 1962. “Wees positiever - U hoeft zich nergens voor te schamen. Trouwens, U zult er nooit in slagen de dirty minds op andere gedachten te brengen.”

Zeven jaar later gingen homo’s in New York de confrontatie met hun pestkoppen niet langer uit de weg. Politie-agenten die op 28 juni 1969 voor de zoveelste keer een razzia hielden in de Stonewall Inn in Christopher Street ontdekten tot hun verbijstering dat de aanwezige “faggots” weigerden zich nog als makke schapen te laten afvoeren naar het bureau. Er vielen rake klappen waarvan zelfs de meest vredelievende activist moest toegeven dat ze meer waard waren dan de spreekwoordelijke daalder, want de onrust die enkele dagen in de wijk aanhield, bracht de Gay Liberation in Amerika in een stroomversnelling.

Kort voor deze historische rel was voor het eerst een film van Mizer in het openbaar vertoond tijdens een homo-festival in het Park Theatre te Los Angeles. Boy in a Gilded Cage werd door een verslaggever van The Advocate afgedaan als “de langste tien minuten ooit.” Bob was woedend. “De zelfverklaarde recensent,” schreef hij in Physique Pictorial, was “meer lichtzinnig dan diepzinnig (een typisch nichten-trekje). Terwijl films met in wezen ranzige onderwerpen [door hem] met lof werden overladen, oogstten films waarin de nadruk lag op de esthetische weergave van mooie mannenlichamen enkel [zijn] hoon. Een dergelijke reactie kan heel goed voortkomen uit jaloezie en kinnesinne.

De film had bovendien een paar onderlagen met sub-plots en psychologisch interessante thema’s die voor een jeugdig brein te hoog gegrepen zijn.” Of Boy in a Gilded Cage inderdaad zulke intellectuele uitdagingen stelde, mag worden betwijfeld. Waarschijnlijker is dat Bob’s bijdrage aan het programma een gedateerde indruk maakte. Er trad een nieuwe generatie cineasten aan die over een grotere technische vaardigheid beschikten en voor wie alle taboes waren beslecht. Maar de vrijheid die zij zich konden veroorloven, was mede door Mizer bevochten.

Hij ontving enkele reacties op zijn kanttekeningen bij het artikel in The Advocate. T. W. uit Gabriel, Californië, prees Boy in a Gilded Cage als “alleraardigst.” D. A. uit Los Angeles liet weten dat hij de film “miserabel” vond. Bob plaatste beide brieven in Physique Pictorial. Dat tekent de man. Hij stierf in 1992 en liet een enorm archief na dat momenteel door de naar hem vernoemde Stichting wordt geïnventariseerd en gedigitaliseerd (giften zijn welkom). Mizer’s plaats in de geschiedenis van de homoseksuele fotografie en –film werd onderstreept door een aan hem gewijde bio-pic, Beefcake (1998), geregisseerd door Thom Fitzgerald. Een sfeervol, humoristisch eerbetoon aan deze excentriekeling, hoewel zijn intimi bezwaar maakten tegen de gewekte indruk dat hij een geremd moederskindje was dat terugdeinsde voor het praktiseren van zijn geaardheid. Zijn dagboeken vertellen een heel ander verhaal. Bob Mizer was voor de duvel niet bang.



(Wordt vervolgd)



Literatuur

- The Complete Reprint of Physique Pictorial. Drie delen, Keulen: Taschen, 1997
- Dian Hanson, Bob’s World: The Life and Boys of AMG’s Bob Mizer. Keulen: Taschen, 2009








 
gerelateerd
Gay cinema in prespectief op schrift

Roddel en achterklap

Siegfried Wagner: Bayreuth’s erfgenaam die uit een ander vaatje tapte










Er heeft niemand gereageerd, jij misschien?


De prins op het witte doek deel 4: : Bob Mizer’s gezonde, gelukkige atleten

Reageer:

Reactie:
Je naam: ip 54.198.223.170















Rubrieken:








In het nieuwste nummer, Gay News 311, 2017














Meer uit Films & boeken
Meer uit nummer 285
Meer van Caspar Wintermans





La Demence


Guide to better and more glamourous gay clubbing!

meer info |visit

















bottom image




Entire © & ® 1995/2017 Gay International Press & Stichting G Media, Amsterdam. All rights reserved.
Gay News ® is een geregistreerde merknaam. © artikelen Gay News; duplicatie niet toegestaan. Opname uitsluitend na schriftelijke toestemming van uitgever, met verplichte bronvermelding gaynews.nl. Door derden overgenomen artikelen worden in rekening gebracht, en zo nodig geincasseerd. Gay News ISSN: 2214-7640, ISBN 8717953072009. Gay News op Wikipedia.
Volg Gay News:
Twitter Issuu
RSS RSS Editors
zelfstandige Escortboys

CMI
Neem contact op
Abonneren
Adverteren