Back to Top
Woensdag 23 Oct
86366 users - nu online: 1401 people
86366 users - nu online: 1401 people login
VAN ONZE EDITORS
Share:







lengte: 9 min. Printervriendelijke Pagina  
Buenos Aires: een gay-friendly explosie in je gezicht


door Jasper Groen in Reizen en weekendtrips , 15 februari 2015

This article is also available in English
lengte: 9 minuten


Kruis New York met Parijs en Rome, plaats dit in Zuid-Amerika en je hebt: Buenos Aires. Een metropool die in je gezicht explodeert door kleur, geur en geluid. Met authentieke buurten en hypermoderne wijken, een haven en twee vliegvelden. Met goedkope restaurants, clubs die tot het ochtendgloren open zijn en eindeloze straten met winkels.

En met, niet onbelangrijk, vooruitstrevende wetgeving voor homo’s en transgenders. Argentinië erkende als eerste Zuid-Amerikaans land het homo-huwelijk, in 2008, en biedt transgenders zonder tussenkomst van een rechtbank of medische verklaring de mogelijkheid op officiële documenten van geslacht te wisselen.

President Christina Kirchner gaat prat op haar liefde voor de HLBT-gemeenschap.

Dit wil niet zeggen dat jongeren in Argentinië het gemakkelijk hebben tijdens hun coming out, zegt Andrés Mendieta. Hij schrijft voor dagblad Pagina/12, misschien wel de enige krant ter wereld met een wekelijkse bijlage die uitsluitend gericht is op homo’s. “Veel kinderen breken met hun ouders, omdat zij niet geaccepteerd worden zoals ze zijn.”


Andrés heeft me uitgenodigd voor Gay Pride. Net als in de talloze gay clubs is het publiek op straat gemengd: homo’s, lesbo’s en hetero’s vieren het leven in al zijn verscheidenheid samen. Met een reusachtig glas bier in de hand legt hij uit waarom de Pride belangrijk is: “De wetten liggen erg voor op de samenleving. We moeten zichtbaar zijn om die afstand te overbruggen.”

Gay Pride in Buenos Aires, altijd begin november, bestaat uit een kleurrijke mars die vanaf het hart van de stad naar het congresgebouw trekt. Vele duizenden mensen komen in de middag al samen, op het plein voor het presidentieel paleis, het Casa Rosada.

Dit daadwerkelijk roze huis is het bekendste gebouw van het land, dankzij het beroemde balkon van waar af Evita haar redevoering hield en dat in vele theaters in de wereld is nagebouwd voor dat ene lied dat iedereen kent.


Het Casa Rosada is een “must see” voor iedere reiziger. Maar dat geldt voor meer plekken:

Met stip op nummer 1: het kerkhof van Recoleta. Wie dat betreedt, komt eigenlijk in een stad van de doden. Met monumentale grafzerken, huizenhoge tombes en nagebouwde kerkjes. Indrukwekkend zijn vooral de beelden, van engelen, wenende vrouwen en admiraals.

Naast het kerkhof ligt Centro Cultural Recoleta, waar je gratis naar hedendaagse kunst kan kijken en van daar is het nog maar een korte wandeling (de heuvel af) naar het paars-roze Museo Nacional de Bellas Artes. Behalve tijdelijke tentoonstellingen beschikt het ook over een permanente collectie met schitterende Argentijnse doeken en veel bekende namen. Ook Van Gogh is present. Het verderop gelegen MALBA-museum is prestigieuzer en huisvest doorgaans de meest belangwekkende tentoonstellingen van de stad.

Shoppen kun je eindeloos in deze grote stad. In overdekte malls, de één nog luxer dan de ander (tip: Galeria Pacifico). Of in de kilometers lange winkelstraten, voor ieder wat wils (skaters gaan naar Galeria Bond Street). Rondom de obelisk, een fallussymbool te midden van billboards, vind je de theaters. Alsof je op Times Square staat.

Kan een wijk een bezienswaardigheid zijn? In het geval van San Telmo zeker. Hier waan je je in het oude Rome, of Parijs, met schitterende oude panden. Soms vervallen, maar veel vaker vol grandeur gerestaureerd. Het hart van de wijk vormt de straat Defensa, met zijn talloze restaurants (tip: Petanque), bars (tip: Seddon, ook voor eten!) en antiquairs (tip: de overdekte markthal). Op het charmante Plaza Dorrego dansen alle dagen professionals de tango en op zondag is de hele straat een bruisende vlooienmarkt (tip!).

In San Telmo, maar ook elders, kun je op talloze plaatsen de tango zien of, desgewenst, dansen. Mooi is bijvoorbeeld Salon Verdi in arbeiderswijk La Boca, een theater dat honderdvijfendertig jaar geleden is betaald en gebouwd door Italiaanse immigranten. Thuisbasis van zanger Carlos Gardel, een half-God in Argentinië, en het gebouw waar de Communistische Partij werd opgericht. Iedereen in dat imposante theater telt mee tijdens de tango, zoals de traditie voorschrijft: ook kreupele bejaarden van negentig jaar krijgen de ruimte en zelfs de meest klunzige danser verdient respect.

Als ik mijn tango-ervaringen in La Boca bespreek met Andrés, vertelt hij dat er ook speciale “queer tango” bestaat: “Daar zie je allemaal stellen met elkaar dansen, van het gelijke geslacht. En travestieten met transgenders. Het is heel open-minded.” Of hij dat zelf al heeft gedaan? “Nee. Iedereen denkt altijd dat álle Argentijnen van de tango houden. Maar dat is toch echt een misverstand.”

Terwijl we oprukken richting het Congres bespreek ik met Andrés de Videla-dictatuur. Zo’n dertigduizend Argentijnen verdwenen, vaak op klaarlichte dag, omdat zij staatsgevaarlijk zouden zijn. Veelal jongeren tussen de zestien en vijfentwintig jaar, soms zwanger. Van zo’n negenduizend mensen is vast komen te staan dat ze door de dictatuur zijn vermoord.

“Wil je daar iets over leren, dan moet je naar Parque de la Memoria,” zegt Andrés. Ver buiten het centrum en langs de Rio Plata, een vies-bruine rivier zonder oevers, vind je er een imposante beeldentuin over de staatsterreur. Het meest indrukwekkend zijn echter de muren, met daarin dertigduizend stenen. En met daarop ruim negenduizend namen van vermoordde mensen. Kinderen soms nog. Van de veertien-jarige Pablo staat een beeld in de rivier, waar veel van de slachtoffers levend in werden geworpen vanuit vliegtuigen van het nabij gelegen vliegveld, dat nog altijd in gebruik is.

Het is vanwege deze geschiedenis, denk ik, dat Argentinië en haar president zich zo uitzonderlijk inzetten voor mensenrechten. Ze zijn het, als het ware, aan hun tragische geschiedenis verplicht.







 Geflikflooi, Madonna en de wijnen van Salta  
Onvolledige lijst van tips waar je je geluk in en om Buenos Aires kunt vinden


Uitgaan

Fiesta Plop: Professionele acts tijdens een steengoed gayfeestje op de vrijdagavond. Check Facebook voor het thema van de avond, waar overigens niemand zich aan houdt.

Eyeliner: Populair feest op zaterdag voor (vooral) jong en (ook wel) oud. Met optredens van camp-artiesten en een springkussen op de tweede verdieping.

Brandon Gay Day: Maandelijks feest in Niceto’s, een fameuze club in Palermo. Motto: experimenteer met muziek, kleding, drankjes en met wie je zoent. Georganiseerd door “queer cultureel centrum” Brandon, waar je overdag terecht kunt voor lezingen en exposities.

Club Angel’s: Lokaler dan lokaal publiek met dito muziek in pand met meerdere verdiepingen. Staat bekend om zijn ruige karakter dankzij een all-you-can-drink arrangement. Lees: stomdronken geflikflooi all over the place.

Amerika: Het bravere broertje van Angel’s. Zo’n tweeduizend bezoekers gaan los op techno in een reusachtig pand, met VIP-bars en een darkroom waar het er later op de avond hevig aan toe kan gaan.


Eten

Aramburu: Hier krijg je twaalf gerechtjes voorgeschoteld, met bijpassende wijnen. Denk aan bitterballen van zwezerik, oesters met komkommerschuim en desserts uit de moleculaire keuken. Kosten “all inclusive”: tussen de honderd en zeventig euro per persoon, al naar gelang waar je je geld wisselt.

Aramburu Bis: Zoals Librije een Zusje heeft, zo heeft Aramburu een Bis. Voor ongeveer de helft van het geld kun je zes gangen kiezen uit een kaart die klassiekers bevat als rib-eye, steak tartare en flan. Maar dan gemaakt met de air van Aramburu.

Croque Madam: Heeft meerdere vestigingen, maar meest charmant is die in Recoleta, tegenover de ingang van het Museo Nacional de Arte Decorativo. Populaire lunchplek.

Juan M.: Een “parilla” (grill-restaurant) waar je ieder deel van een koe geserveerd kan krijgen, met de onvermijdelijke aardappelpuré op een zilveren schaaltje ernaast. Ik kies voor Juan M. vanwege de in alle opzichten uitzonderlijke saladebar, maar het kan goedkoper en lokaler. Bijvoorbeeld bij Parilla 1880 of Des Nivel.

El Obrero: Populair bij sterren, vooral sinds Madonna de zaak in de ruige wijk La Boca bezocht. Spotgoedkoop maar degelijk eten in een zaak vol voetbalsnuisterijen. Tijdig reserveren is een must, evenals een taxi.

Chan Chan: Vlakbij Teatro Colon en Congreso vind je dit Peruaanse restaurant, waar ze een grof gesneden maar heerlijke ceviche serveren: in zuur gegaarde witvis met knapperige uien. Goedkoop, met ruime porties en erg populair.

Salgado: Eén van de betere pasta-restaurants van de stad, dat er veel telt vanwege Italiaanse migranten. Ongelukkige akoestiek, maar oh, wat is het eten lekker! Mensen staan er (letterlijk) voor in de rij.


Uitstapjes

Tigre: Stadje aan een rivierdelta. Die delta kun je bevaren met toeristenboten, maar je hebt ook platte boten waarmee bewoners bij wijze van openbaar vervoer naar hun huis varen. Bijna ieder huis in de delta staat er op een eigen eiland. Neem de trein vanuit Retiro om er binnen een ruim uur te komen. Boten vind je op loopafstand van het station.

Wijnplantages: Wij kennen Argentijnse wijnen vooral vanuit de provincie Mendoza, waar het er stikt van de châteaus die hun deuren openen voor bezoekers. Wil je iets bijzonders, vlieg dan naar Salta. De wijnen smaken daar niet fruitig, maar ze hebben een aardse smaak, met veel mineralen. Salta zelf is ook adembenemend.

Uruguay: Het buurland ligt op ruim een uur varen met een draagvleugelboot. De in het wit opgetrokken kustplaats Colonia is prachtig, maar ook hoofdstad Montevideo is goed te bereizen.



  Maak je reis stukken goedkoper! 


Euro’s en dollars zijn populair bij Argentijnen. Daar kun jij als reiziger veel voordeel bij hebben, al vergt het speurderswerk en stalen zenuwen.

De reden voor de populariteit van de buitenlandse valuta vloeit voort uit de bankrun van 2001 in Argentinië, waarna de waarde van de Argentijnse peso kelderde tot nagenoeg een nulpunt. Veel bewoners zagen hun gespaarde vermogen waardeloos worden.

Bij officiële wisselkantoren krijg je al jaren ongeveer 10,6 peso’s voor één euro. Op straat liep dit vorig jaar september op tot twintig peso’s per euro, maar dat is een uitzondering. Het verschilt letterlijk per dagdeel, maar vijftien peso’s is een heel normale straatwaarde. Dan worden de prijzen, die met een normale koers op het niveau van Amsterdam liggen, plots veel aangenamer.

Uiteraard is geld wisselen op straat illegaal. Toch vind je in de winkelstraat Florida om de paar meter wel iemand die “cambio” roept, een teken dat er via die persoon gewisseld kan worden. Bij een akkoord over de prijs ga je naar een schimmige plek (zoals een krantenkiosk of een lift) waar je wisselt. Bij vijfhonderd euro betekent dit dat je al gauw vijfenzeventig briefjes moet tellen.

Vaak gaat het wisselen op straat goed, maar een enkele keer loopt dit ook verkeerd af. Beter is het daarom om bij je hotel te vragen of zij iemand kennen die wil wisselen. In San Telmo zijn er ook wel antiquariaten die dat aanbieden. En ik ben bekend met een reisbureau. Het vergt wat speurwerk, maar als je slaagt dan scheelt het je onvoorstelbaar veel geld.

Hoe weet je de dagkoers? Bizar genoeg publiceren kranten en websites naast de officiële koersen ook de “blue rate,” de illegale koers. Dagelijks worden deze prijzen twee keer bijgesteld, bijvoorbeeld op www.dolarpeso.com.

Tenslotte: zorg dat je nooit hoeft te pinnen. Niet alleen komt er per keer bijzonder weinig uit het automaat, ook betaal je per pintransactie twintig procent aan kosten. Dat maakt in verhouding zelfs wisselen tegen de officiële koers goedkoop, mocht je de illegale wisseltruc niet aandurven.
 













GERELATEERDMEER VAN JASPER GROENMEEST GELEZEN VAN JASPER GROEN

Buenos Aires: een gay-friendly explosie in je gezicht

Jasper Groen, in Reizen en weekendtrips op 03 januari 2019
Reageren? Jouw reactie:

Je naam:
Email (wordt niet getoond):
min. 15 karakters, geen links of html svp




















bottom image




Entire © & ® 1995/2019 Gay International Press & Stichting G Media, Amsterdam. All rights reserved.
Gay News ® is een geregistreerde merknaam. © artikelen Gay News; duplicatie niet toegestaan. Opname uitsluitend na schriftelijke toestemming van uitgever, met verplichte bronvermelding gaynews.nl. Door derden overgenomen artikelen worden in rekening gebracht, en zo nodig geincasseerd. Gay News ISSN: 2214-7640, ISBN 8717953072009. Gay News op Wikipedia.
Volg Gay News:
Twitter Issuu
RSS RSS Editors
zelfstandige Escortboys

CMI
Neem contact op
Abonneren
Adverteren






© 1995/2019 Gay News ®, GIP/ St. G Media