Back to Top
Donderdag 23 Nov
86024 users - nu online: 1254 people
86024 users - nu online: 1254 people login
VAN ONZE EDITORS
Printervriendelijke Pagina  
De Verheerlijking van de man


door Redaktie in Theater, Kunst & Expo , 06 september 2014


De afgelopen jaren hebben verschillende gerenommeerde Europese musea tentoonstellingen ingericht rond de artistieke verheerlijking van de man. In oktober 2012 werd in Wenen Nackte Männer geopend. Gevraagd naar de achtergronden van dit project, antwoordde organisator Tobias G. Natter: “Er zijn vele redenen. Maar de belangrijkste is: omdat het al lang had moeten gebeuren.”

Tot dan toe hadden tentoonstellingen over naaktheid zich namelijk vooral met afbeeldingen van ontklede vrouwen beziggehouden. Natter’s verzuchting vond weerklank, want ongeveer tegelijkertijd presenteerde het Lentos Museum in Linz, eveneens in Oostenrijk, Der nackte Mann en een jaar later ging in Parijs Masculin / Masculin open. Ondertussen heeft ook Amsterdam een plaats in dit rijtje verworven. In het Allard Pierson Museum is momenteel De Verheerlijking van de Man te zien.

Het in 1934 opgerichte Allard Pierson Museum huisvest de archeologische collectie van de Universiteit van Amsterdam. Het is vernoemd naar de eerste hoogleraar klassieke archeologie aan deze universiteit, Allard Pierson (1831-1896) en omvat ondermeer de verzamelingen van professor Jan Six (1857-1926) en de Haagse bankier en hoogleraar archeologie C.W. Lunsingh-Scheurleer (1881-1941).

“De klassieke oudheid - de wereld van het antieke Griekenland en z’n culturele petekind, het Romeinse Keizerrijk - was doordrenkt met een positieve waardering van Eros, wat ook de Griekse naam van de god van de liefde is,” schrijft James M. Saslow in Pictures and Passions: A History of Homosexuality in the Visual Arts (New York 1999). Vervolgens constateert hij: “De Grieken en Romeinen rangschikten erotische handelingen niet naar het geslacht van de partners, maar naar wie de actieve en de passieve rol vervulde [...]. Volwassen mannen beschouwden iedereen die lager stond in de hiërarchie van geslacht, leeftijd, en klasse als gemakkelijke prooi. [...] De Griekse en Romeinse kunst visualiseerde deze seksuele waarden en activiteiten door een variëteit aan genres, of soorten kunst heen.”

De expositie beoogt de waarde van klassieke oudheden te actualiseren en nieuw licht te werpen op de collectie van het museum aan de hand van het thema: de verbeelding van de man door de ogen van de man. De aantrekkelijkheid van dit thema en de potentiële maatschappelijke impact van een discussie rondom de tentoonstelling laten zien hoe relevant de oudheden nog altijd zijn. Wat voor verschillende ideeën vertegenwoordigen de geïdealiseerde klassieke Griekse discuswerper en de geromantiseerde ontblote Eros-sculpturen? Wat symboliseert “de man” wanneer hij zelf onderwerp en lijdend voorwerp is, in een wereld waarin uitsluitend mannen de producenten van cultuur zijn?

Aan de hand van de objecten uit de oudheid kijkt de expositie zo naar de verbeelding van de man, als de ideale mens, het ideale zelf of zelfs een lustobject voor andere mannen. Door objecten uit de oudheid van zo dichtbij te bekijken en nieuwe tekst en uitleg te geven, wordt zichtbaar hoe omnivalent de menselijke emotie is in de motivering van de creatieve productie.

Volgens samensteller Diederick van der Lee (26) is één van de doelstellingen van de  tentoonstelling, “mensen aan het denken te zetten over hun omgeving (casu quo cultuur) en in welke context het wel oké is om naar een naakte man te kijken en wanneer niet.” Hij legt dit uit aan de hand van het volgende voorbeeld: “De Grieken hadden een hartstikke open seksualiteit, overal was naaktheid te zien. Daarom heb ik bijvoorbeeld naast twee beelden van Eros (die altijd met een naakt, adolescent jongenslichaam wordt afgebeeld) een foto geplaatst van Brett Lloyd van een jongenslidje van een sculptuur. Zolang het in een museum staat en verantwoord is, kan de hele wereld er naar kijken. Als ik echter ergens in een publieke ruimte mijn computer zou openen en mensen mij naar dat plaatje zouden zien kijken ben ik opeens een viespeuk. Ik hoop dat dit mensen aan het denken zet.” Hij benadrukt overigens dat een belangstelling voor de artistieke verbeelding van de man niet specifiek iets voor homo’s is: “Ik ben zelf hetero en woon al heel lang samen met mijn vriendin, maar in onze cultuur is het zo dat mensen denken dat ik homo ben omdat ik plaatjes van mannen bij elkaar zet. Seksualiteit is dus het eerste wat bij mensen in hun hoofd opkomt wanneer je naar lichamen kijkt en dat probeert men zoveel mogelijk te verstoppen, zeker in zo’n museum.”

Bij de voorbereiding van de Weense expositie constateerde mede-samensteller Elisabeth Leopold tot haar verbazing dat sommigen “een ‘fijngevoelige’ tentoonstelling verwachtten”: “We gingen er niet vanuit dat dit onderwerp in zekere mate delicaat zou zijn in de zin dat voor een expositie over kunstgeschiedenis een bepaalde mate van discretie vereist zou zijn.” Ook Van der Lee stuitte op enige bedenkingen. Hij vertelt dat “veel verder” dan de foto van Lloyd  een drinkschaal gaat, “die wel in het museum staat, maar waarbij nauwelijks melding werd gemaakt van wat erop is afgebeeld. Er staan twee mannen op, die op het punt staan in coitus te treden met elkaar. Het merendeel van de mensen binnen het museum ontkende het bestaan van dit soort objecten in de collectie, maar het was er wel degelijk. Deze heb ik er dan ook extra uitgelicht, want naast de keuze aan contemporaine kunst, heb ik nieuwe tekst en uitleg bij geselecteerde objecten uit het museum geplakt.”

Om de tijdloosheid van het onderwerp duidelijk te maken wordt de museumcollectie dus gespiegeld met een selectie fotografisch werk van internationale kunstenaars. De hedendaagse kunst maakt extra zichtbaar en voelbaar wat de academisch onderbouwde, geschiedkundige kant van de tentoonstelling niet kan verwoorden. De kunstenaars hebben een diepe verbondenheid met het onderwerp en benaderen dat vanuit hun eigen perspectief. Ze zijn gefascineerd door de zoektocht naar de man, of dat nou in philos of in pathos is. De vertegenwoordigde kunstenaars zijn de fotografen Brett Lloyd (Londen), Paul Scala (Londen), Sergey Melnitchenko (Oekraïne), Martin C. de Waal (Nederland), fotograaf / grafisch ontwerper Maciej Toporowicz (New York) en grafisch ontwerper Peter de Voogt (Nederland).


De Verheerlijking van de Man is te zien tot en met 21 september, tussen 10:00-17:00 op dinsdag t/m vrijdag en van 13:00-17:00 op zaterdag en zondag.

Allard Pierson Museum
Oude Turfmarkt 127
1012 GC Amsterdam



 








Rubrieken:










RoB
Leather, Rubber, Twisted Gear











Meer uit Theater, Kunst & Expo
Meer uit nummer 277
Meer van Redaktie





Amsterdam Pride


Amsterdam Gay Pride

meer info |visit


Filmhuis Den Haag


Regelmatig gay-specifieke voorstellingen

meer info |visit















bottom image




Entire © & ® 1995/2017 Gay International Press & Stichting G Media, Amsterdam. All rights reserved.
Gay News ® is een geregistreerde merknaam. artikelen Gay News; duplicatie niet toegestaan. Opname uitsluitend na schriftelijke toestemming van uitgever, met verplichte bronvermelding gaynews.nl. Door derden overgenomen artikelen worden in rekening gebracht, en zo nodig geincasseerd. Gay News ISSN: 2214-7640, ISBN 8717953072009. Gay News op Wikipedia.
Volg Gay News:
Twitter Issuu
RSS RSS Editors
zelfstandige Escortboys

CMI
Neem contact op
Abonneren
Adverteren






© 1995/2017 Gay News ®, GIP/ St. G Media