Back to Top
Zondag 27 mei
86124 users - nu online: 991 people
86124 users - nu online: 991 people login
VAN ONZE EDITORS
Printervriendelijke Pagina  
In Memoriam: Fabiola, levend kunstwerk, nu dood


door Redaktie in In Memoriam , 14 april 2013

This article is also available in English


Niet geheel onverwacht overleed, zesenzestig jaar oud, Fabiola zondagmorgen 27 januari 2013 in het Hospice Sint Jacob te Amsterdam. Fabiola was de artiestennaam van Peter Alexander van Linden (Weilheim, Duitsland, 26 mei 1946 - Amsterdam, 27 januari 2013), die sinds de jaren zestig als performancekunstenaar en onder de titel “levend kunstwerk” een bekende verschijning in Amsterdam was.

Jeugd in Duitsland en België

Peter Alexander van Linden werd in 1946 geboren in Duitsland, uit een Belgische vader en een Duitse moeder, maar al kort daarna door zijn moeder ter adoptie afgestaan aan een klooster. Zij moest in haar eentje zien te overleven in het naoorlogse Duitsland. Toen hij twee jaar was werd hij daarom geadopteerd door een tante uit Beieren, waar hij enkele gelukkige kinderjaren beleefde. Eindelijk kon zijn leven beginnen, aan de voet van de besneeuwde bergen van Beieren. Een vrolijk jongetje in lederhosen, dat gek is op zijn “moeder.” Af en toe komt een dame op bezoek. Ze is heel mooi op haar hoge hakken, maar als hij zeven jaar is, gooit ze zijn leven om. Ze neemt hem mee naar “huis.” Mama in Beieren blijkt zijn tante te zijn. En de mooie dame is zijn echte moeder. Peter Alexander werd door zijn moeder opgehaald en meegenomen naar het industriedorpje Willebroek in de buurt van Antwerpen. Daar groeide hij op in een streng katholiek milieu, waar zijn ontluikende homoseksualiteit een onbespreekbaar onderwerp was. Peter Alexander heeft het gevoel dood te gaan van heimwee naar zijn familie en de bergen. Over zijn jeugd vertelde hij: “Je wordt niet geboren als ‘levend kunstwerk.’ Zeker niet de baby Peter Alexander die in 1946 door zijn moeder bij een klooster wordt afgegeven. Ik was een ongelukje.”


Strenge moeder

Ze is een strenge moeder voor de toekomstige Fabiola: “Er waren veel regels thuis. Ik voelde al jong dat ik anders was dan mijn twee zussen. Ik wist dat ik niet mee zou doen met de anderen, ik wist dat ik niet zou trouwen en kinderen krijgen. In mijn puberteit zag ik er meisjesachtig uit. Jongens vroegen of ze me mochten kussen. Mijn moeder vond op een gegeven moment gay tijdschriften. Ze deed heel verwijtend, ik durfde er met haar niet over te praten. We spraken nooit over seks.”

België was in die tijd nog streng katholiek. Fabiola: “Het katholicisme heeft veel kapot gemaakt. Een vriend van mij voelde zich aangetrokken tot een jongen en kon dat niet aan. Hij dacht dat hij in zonde leefde en heeft uiteindelijk een eind aan zijn leven gemaakt.”

Nog voor zijn twintigste ontvluchtte Peter Alexander het homofobe België. Hij kwam al snel in Amsterdam terecht, waar de jaren zestig in volle gang waren. Expressie van individuele gevoelens, bohémiens en vrije liefde. Voor de zoveelste keer kreeg het leven van Peter Alexander een nieuw begin.


Komst naar Nederland

Na zijn aankomst in het liberalere Nederland volgde hij in Naaldwijk een opleiding tot ziekenverzorger, maar ging daarna al gauw naar Amsterdam. Daar raakte hij betrokken bij de kraakbeweging en de activistische homogroep Rooie Flikkers. Hij ging zich toen bezighouden met het doorbreken van rolpatronen door onder andere vrouwenkleren te dragen, zonder daarbij volledig een vrouw te willen lijken. Hij presenteerde zichzelf onder de geuzennaam flikker. Kenmerkend werd zijn extravagante kleding, vaak een jurk, in felle kleuren, met uitbundige en buitenissige hoofddeksels, damesschoenen met extreem hoge hakken en plateauzolen, make-up en allerhande accessoires, zoals kralenkettingen, een handtas, waaier of paraplu, en niet zelden omhuld door een flinke hoeveelheid decoratiefolie.


Levend kunstwerk

Aanvankelijk noemde Peter Alexander van Linden zich Pierre, maar toen iemand zei dat hij liep als een koningin en daarom een koninklijke naam moest dragen, koos hij voor Fabiola, naar de toenmalige koningin Fabiola van België. Dit ondanks dat hij naar eigen zeggen niets met het koningshuis had en lid van het Republikeins Genootschap was.

In de jaren zeventig kreeg Fabiola bekendheid als performance- of bodyart-kunstenaar, toen hij in zijn kenmerkende uitdossing in het Amsterdamse Stedelijk Museum op een sokkel ging staan en werd uitgeroepen tot “levend kunstwerk.” Vervolgens werd hij uitgenodigd bij de toonaangevende talkshow van Sonja Barend en schreed hij drie weken lang door de witte zalen van het Stedelijk, bewonderd door kunstliefhebbers uit binnen- en buitenland.

Fabiola wilde met zijn optreden zijn innerlijke, individuele vrijheid tonen en zich verzetten tegen het grijze en grauwe in de samenleving en tegen een cultuur, waarin alles gekocht wordt en bijna niets meer vanuit onszelf komt. In 2006 stelde Fabiola zich kandidaat als nachtburgemeester van Amsterdam, maar werd niet gekozen. Als levend kunstwerk is hij bijna elk jaar aanwezig geweest bij de Roze Zaterdag, de Amsterdam Gay Pride en de Hartjesdagen en daarnaast bij allerlei, vaak homogerelateerde, demonstraties, manifestaties, exposities en feesten.


Ziekte, overlijden, en laatste woorden

Eind 2012 werd bekend dat Fabiola aan darmkanker leed. De laatste weken van zijn leven hebben velen nog afscheid van hem kunnen nemen in zijn eigen kamer in de hospice. De kanker, waarvoor hij eerder was behandeld, bleek teruggekeerd en niet meer behandelbaar. Vandaar zijn keuze in Hospice Sint Jacob in de hoofdstad te verblijven. Na een uitvaartbijeenkomst op 1 februari werd het lichaam van Fabiola in een met bloemen versierd bootje via de Amstel naar begraafplaats Zorgvlied gevaren en aldaar begraven.

Na afloop van een gesprek tussen Fabiola en MVS-medewerker Menne Vellinga over leven en sterven, wilde Fabiola nog een laatste oproep doen.

“Mijn wens is dat iedereen een stukje geluk krijgt en dat iedereen zich daartoe moge inzetten zodat de wereld een stukje rechtvaardiger wordt en goed voor alle mensen. Want de zon schijnt voor iedereen, de sterren en de maan ook. Dus mensen, blijf toch je inzetten voor een betere wereld – en dan bedoel ik: mensenrechten, dat iedereen zijn eigen leven kan leiden, dat er meer vrede komt, dat de Palestijnen en Israël kunnen samenleven, in plaats van oorlog. Dat Rusland vrijer wordt. Dat China vrijer wordt. En dat overal ter wereld de homorechten gerespecteerd worden.

Denk niet: ik kan niets, ik ben niets, wat kan ik nou bijdragen. Want als je niet, zoals ik dat heb gedaan, als individu in het zicht wilt lopen, dan draag je al iets bij doordat je met zijn allen op een demonstratie jezelf kunt laten zien. Of, bijvoorbeeld, door iets anders, dat je thuis kunt doen in je luie stoel. Bijvoorbeeld dat je een e-mail durft te sturen naar een president en daarin reageert op iets dat onrecht is. Dus mensen, strijdbaar blijven en opkomen tegen onrecht.”




foto’s Floris Looijestein en Paul2/wikicommons



 









Rubrieken:








In het nieuwste nummer, Gay News 322, juni 2018














Meer uit In Memoriam
Meer uit nummer 259
Meer van Redaktie





People


Amsterdams no. 1 gay escortservice

meer info |visit


Cuts and curls


Male Hairstyling by appointment

meer info |visit















bottom image




Entire © & ® 1995/2018 Gay International Press & Stichting G Media, Amsterdam. All rights reserved.
Gay News ® is een geregistreerde merknaam. © artikelen Gay News; duplicatie niet toegestaan. Opname uitsluitend na schriftelijke toestemming van uitgever, met verplichte bronvermelding gaynews.nl. Door derden overgenomen artikelen worden in rekening gebracht, en zo nodig geincasseerd. Gay News ISSN: 2214-7640, ISBN 8717953072009. Gay News op Wikipedia.
Volg Gay News:
Twitter Issuu
RSS RSS Editors
zelfstandige Escortboys

CMI
Neem contact op
Abonneren
Adverteren






© 1995/2018 Gay News ®, GIP/ St. G Media