Back to Top
Dinsdag 10 Dec
86388 users - nu online: 1366 people
86388 users - nu online: 1366 people login
VAN ONZE EDITORS
Share:







lengte: 9 min. Printervriendelijke Pagina  
Fotograaf James Bidgood, meester van erotiek in pastel


door Rob Blauwhuis in Films & boeken , 24 augustus 2009

This article is also available in English
lengte: 9 minuten


Soms blijkt wat vooruitgang lijkt een zekere mate van achteruitgang in te houden. In 1986 en 1991 werd in Amsterdam tweemaal een groots opgezet Gay & Lesbian Film Festival gehouden. Ondertussen worden homo-films gemaakt door de grote Hollywood-studio’s en opgenomen in de reguliere bioscoop-programmering en zelfs op tv vertoond, dus zo’n festival heeft zich overbodig gemaakt. Zou je denken. Maar dat is maar zeer ten dele het geval.

De aard van een homo-filmfestival maakt het niet alleen mogelijk maar zelfs gewenst, dat naast grote publieksfilms ook films voor een veel kleiner publiek worden geprogrammeerd, oudere films die niet in de bioscoop worden heruitgebracht of op tv uitgezonden en die misschien ook (nog) niet op dvd verkrijgbaar zijn.

Weliswaar worden sinds een aantal jaren jaarlijks de Roze Filmdagen georganiseerd, waar in ieder geval “kleinere” producties aan bod komen, maar ook daar ligt de nadruk op recente(re) films. Ik bepleit niet eens zo zeer dat filmfestivals vooral historisch interessante klassiekers als Anders als die Anderen uit 1919 zouden moeten programmeren. Maar wie heeft bijvoorbeeld de laatste jaren kans gehad A Bigger Splash met David Hockney uit 1974 op een bioscoopscherm te zien?

Tijdens een van de Amsterdamse filmfestivals zag ik voor het eerst Pink Narcissus, een film die toentertijd een grote indruk op me maakte, niet in het minst door zijn verhulde en tegelijk onverhulde erotische verbeeldingskracht. Om het in de vaak enigszins hypocriet gebruikte, maar hier toepasselijke terminologie van vandaag te stellen: het is een erotische, maar geen pornografische film.


Suggestie is (haast) alles... Het is te vergelijken met een man die in een kroeg meteen al zijn kleding van zich afwerpt en daarmee op slag alle spanning verliest, terwijl een gozer in goedzittende jeans of leren broek die spanning behoudt. En als er over Pink Narcissus één ding te zeggen valt, dan is het dat de broeken perfect zitten.

Ook nadat ik de film jarenlang niet had gezien stond de scène waarin hartenbreker Bobby Kendall een urinoir bezoekt en zijn in strakke witte jeans gestoken kont even wiegelt als hij zijn pik weer opbergt, mij nog helder voor de geest. (En het was “slechts” een shot van zijn achterkant, maar wat een smakelijke achterkant!)
Nu zijn er ongetwijfeld porno-liefhebbers die tegenwerpen dat mijn genoegen bij een film als Pink Narcissus voortkomt uit een tekort aan consumptie van goede porno. Als dat indertijd mogelijk al het geval was, dan geldt dat nu zeker niet meer. Maar toen ik onlangs Pink Narcissus weer eens in de dvd-speler deed belanden, bleek de film niets van z’n aantrekkingskracht te hebben verloren.

Natuurlijk ben ik er voor dat, als je eens een goede fistfuck-orgie wilt aanschouwen, of het niet te onderschatten genoegen wilt meebeleven een aluminium honkbalknuppel door een aantrekkelijke jongeman als dildo te zien gebruiken, je alleen maar naar de pornowinkel hoeft te lopen en daar uit een keur aan variaties kan kiezen. (Sorry, ik ben niet van het downloaden.) Maar ik denk dat deze vooruitgang in zekere zin ook een achteruitgang is geweest. Nu alles open en bloot kan worden vertoond, is er een bepaalde vorm van fantasie en inventiviteit verloren gegaan. Het is in dit verband niet toevallig dat veel fotografen uit de hoogtijdagen van de physique-fotografie, waarbij veel gesuggereerd maar veel minder getoond kon worden, aan het begin van de jaren zeventig hun carrière afsloten, of, zoals Bob Mizer (1922-1992), weinig opzienbarends meer produceerden.

Dwaasheden van mannen

Ook de maker van Pink Narcissus is uit de wereld van de physique-fotografie afkomstig. Na de release in 1971 was lange tijd niet bekend wie de maker van Pink Narcissus was aangezien hij slechts als “Anonymous” op de aftiteling stond vermeld. Sommigen zagen er de hand van Kenneth Anger in, waarschijnlijk omdat in Pink Narcissus een sequentie voorkomt met een motorrijder, het homo-icoon waaraan Anger in 1964 met Scorpio Rising een cinematografische lofzang wijdde. Anderen suggereerden dat de film uit Andy Warhol’s Factory afkomstig zou zijn.

In beide gevallen blijft de vraag waarom de film dan anoniem werd uitgebracht, want deze heren stonden er niet bepaald om bekend de herenliefde schuchter tegenover te staan. In de bundel die in 1991 het filmfestival begeleidde, schreef Richard Dyer echter dat “algemeen [wordt] aangenomen dat James Bidgood de schepper is” en in een korte beschrijving elders in het boek werd zelfs deze slag om de arm niet meer gehouden.
Pink Narcissus is inderdaad het geesteskind van Bidgood - die maar liefst van 1964 tot 1970 aan dit project heeft gewerkt - en wordt tegenwoordig dan ook onder diens naam uitgebracht.



In een biografische schets in The Big Penis Book vertelt Bidgood: “Ik ging in 1951 op achttien-jarige leeftijd naar New York om in muzikale komedies te komen.” Zoals zo velen voor en na hem heeft hij Broadway nooit bereikt. Wel speelde hij in verschillende Off-Off-Broadway producties en kon hij aan de slag als travestie-artiest in de beruchte Club 82 op East Fourth Street. Hij beperkte zich echter niet tot zijn optredens, al spoedig wierp hij zich ook op het ontwerpen van decors en kostuums. De bezoekers van Club 82 werden echter niet alleen vergast op flamboyante travestie-spektakels, maar ook op heel wat schaarser geklede mannelijke dansers. Een van deze jongens, Jay Gavin, was Bidgood’s handlanger bij een tweede carrière die hij, enigszins in het verborgene, begon, namelijk die van erotisch mannenfotograaf.

Gavin was het model in zijn eerste fotoreeks Water Colors, waaruit een selectie werd gepubliceerd in het nummer van december/januari 1964 van het physique-tijdschrift Muscleboy. Dit tijdschrift werd gepubliceerd door Joe Weider, die ook een aantal andere bladen in dit genre uitgaf, waaronder The Young Physique, dat Gavin op een van de foto’s leest. Bij de publicatie in Muscleboy werd vermeld dat de complete reeks foto’s te bestellen was bij “Les Folies des Hommes,” de naam die Bidgood voor zijn foto-studio had gekozen, en dat er ook een film op hetzelfde motief zou verschijnen.

Water Colors heeft al helemaal de Bidgood-touch, waarbij vooral het kleurgebruik opvalt, dat associaties met het werk van Pierre & Gilles oproept. Bidgood realiseerde dit echter fotografisch, terwijl in het geval van het Franse duo schilder Gilles de foto’s van Pierre bewerkt. Bidgood’s ervaring met decors kwam hem bij zijn fotografisch werk uitstekend van pas, want het onderwater-landschap van Water Colors had hij in zijn appartement opgebouwd.

Jay Gavin was ook het onderwerp van Sandcastle, Bidgood’s tweede fotoserie, die een romantisch verhaaltje vertelt over twee jongens die de nacht doorbrengen in een grot. Gavin wordt hierin geflankeerd door Bobby Kendall, de latere ster van Pink Narcissus. Ook uit Sandcastle werd een selectie gepubliceerd, weer in Muscleboy en wederom met de vermelding dat er ook een film beschikbaar zou komen. Beide films zijn er nooit gekomen, want Bidgood was ondertussen zo in de ban geraakt van de zwoele pracht van Bobby Kendall, dat hij hem tot onderwerp van een geheel nieuw project maakte: Pink Narcissus.



Een geweldig mietje

Pink Narcissus is het verhaal van een onschuldige jongen, die terechtkomt op een hotelkamer in de buurt van het beruchte Times Square in New York, en daar aanvankelijk zijn onschuld verliest om die na een louteringsproces weer te vinden. In veler handen had dit een moralistisch verhaaltje kunnen worden over de weerzinwekkendheid van (betaalde) sex. Daarvan is bij Bidgood echter geen sprake omdat hij de erotische fantasieën van Kendall fraai en daardoor uiterst aanlokkelijk presenteert.

In The Big Penis Book vertelt Bidgood over Kendall: “Bobby is hetero. Mijn beroemdste model [...] was niet homo. Ik bedoel, hij vond het niet erg af en toe een beetje gepijpt te worden, omdat het plezierig is. Maar hij deed het zelf niet. Dus ik veranderde deze min of meer mooie, stoere, zich mannelijk gedragende jongen in een geweldig mietje. [Lacht] Hij had een lekker grote pik ook.”



De versie van Pink Narcissus die nu beschikbaar is, heeft echter niet de volle goedkeuring van de maker. Nadat hij zo’n zes jaar in zijn appartement, waar hij met Kendall woonde en werkte en vaak tussen de decorstukken sliep, aan het project had gewerkt, raakte hij ervan overtuigd dat hij externe financiering nodig had om het ooit te kunnen voltooien. Ook na de financiële injectie leek Bidgood echter niet van zins zijn film af te ronden. Dit tot ongenoegen van de geldschieters, die binnen afzienbare tijd rendement op hun geïnvesteerd vermogen wilden zien en het gepuzzel van Bidgood bij de montage met lede ogen aanzagen. Op een gegeven ogenblik ontnamen ze hem iedere verdere zeggenschap over de afwerking van de film en lieten hem door derden voltooien.

In 1971 werd Pink Narcissus uitgebracht, tot woede en teleurstelling van Bidgood, die zijn naam er op geen enkele wijze aan verbonden wilde zien. Hoewel een gerechtelijke uitspraak stipuleerde dat al het materiaal na tien jaar weer in handen van Bidgood zou dienen te komen, heeft hij het nooit weergezien. De productiefirma Sherpix was ondertussen failliet gegaan en het materiaal was verdwenen. In 1985 vernietigde Bidgood bovendien tijdens een langdurige depressie, die volgde op de dood van zijn partner, de story-boards en ander productiemateriaal dat hij nog in zijn bezit had.

Met zijn carrière als fotograaf en filmer ging het na de desastreuze afwikkeling van Pink Narcissus bergafwaarts. In 1975 sloot hij nog een contract met Jack Deveau van Hand in Hand Films om een pornografische adaptatie van Jean Genet’s Het Balkon te maken, maar ook in dit geval liep de samenwerking ruim voor afronding van de film stuk op de onwil van de porno-producent Bidgood ruim baan te geven in zijn perfectionisme en de onmacht van de cineast zich aan te passen aan de eisen van een commerciële productie.

Gelukkig ontkwam Bidgood’s fotografische werk, waaronder vele foto’s die hij tijdens de productie van Pink Narcissus had gemaakt, aan zijn depressie-gedreven vernietigingsaanval. Het kwam in het bezit van de Duitse uitgever Benedict Taschen, die ons al een kwarteeuw vele goede en goedkope fotoboeken heeft gegeven, en die tien jaar geleden een omvangrijke selectie uit Bidgood’s werk op de markt bracht, voorzien van een fraaie beschouwing over Bidgood door de romancier Bruce Benderson.

Dit alles tot genoegen van de fotograaf, die indertijd in een interview met het Duitse tijdschrift Männer Aktuell opmerkte: “Het is verbazingwekkend dat nu weer iemand zich voor mijn foto’s interesseert. Maar ja, in Europa is alles anders. Hier in de Verenigde Staten leven we in seksueel opzicht in de Middeleeuwen.

Pink Narcissus was in Europa een groot succes en hier helemaal niet - en hier in de Verenigde Staten wilde ook niemand mijn foto’s uitgeven, aangezien ze daar blijkbaar geen winst inzagen. En dan komt een van jullie Europeanen en doet het. Dat vind ik geweldig. En nu kan ik eindelijk de huur betalen.”



Ter gelegenheid van het vijfentwintig-jarig jubileum heeft Taschen dit fraaie fotoboek nu voor een werkelijke spotprijs herdrukt, zodat ook een nieuwe generatie kan kennismaken met Bidgood’s in pasteltinten gevatte erotiek.

- Pink Narcissus, geregisseerd door James Bidgood. Op koop-dvd uitgebracht door Homescreen. Speelduur: 71 minuten. Deze dvd bevat als extra een 33 minuten durend interview met Bidgood
- James Bidgood. Text by Bruce Benderson. Köln, etc.: Taschen, 2009. 176 blz., € 19,99. (Importeur: Librero)



Commentaar:
Re: Fotograaf James Bidgood, meester van erotiek in pastel-


Reactie van henk dd. 04 september 2013
je foto's zijn erg leuk. je kunt er lang naar kijken en ziet steeds weer iets anders. suc6










GERELATEERDMEER VAN ROB BLAUWHUISMEEST GELEZEN VAN ROB BLAUWHUIS

Fotograaf James Bidgood, meester van erotiek in pastel

Rob Blauwhuis, in Films & boeken op 26 augustus 2019
Reageren? Jouw reactie:

Je naam:
Email (wordt niet getoond):
min. 15 karakters, geen links of html svp







In het nieuwste nummer, Gay News 340, december 2019





















bottom image




Entire © & ® 1995/2019 Gay International Press & Stichting G Media, Amsterdam. All rights reserved.
Gay News ® is een geregistreerde merknaam. © artikelen Gay News; duplicatie niet toegestaan. Opname uitsluitend na schriftelijke toestemming van uitgever, met verplichte bronvermelding gaynews.nl. Door derden overgenomen artikelen worden in rekening gebracht, en zo nodig geincasseerd. Gay News ISSN: 2214-7640, ISBN 8717953072009. Gay News op Wikipedia.
Volg Gay News:
Twitter Issuu
RSS RSS Editors
zelfstandige Escortboys

CMI
Neem contact op
Abonneren
Adverteren






© 1995/2019 Gay News ®, GIP/ St. G Media