Back to Top
Zondag 20 Oct
86366 users - nu online: 1307 people
86366 users - nu online: 1307 people login
VAN ONZE EDITORS
Share:







lengte: 9 min. Printervriendelijke Pagina  
In gesprek met Steve Malenka


door Ron Meijer in Algemeen , 12 juli 2009

This article is also available in English
lengte: 9 minuten


Amsterdam is trots op haar status als plaats waar homo’s en lesbiennes vrijelijk kunnen leven. Hoewel het tot in de jaren vijftig nog een taboe bleef, had Nederland homoseksualiteit al aan het begin van de negentiende eeuw gedecriminaliseerd. Het was nog lang niet maatschappelijk geaccepteerd, maar het was hier tenminste geen wetsovertreding. Nederland liep ook voorop bij het gelijkstellen van de legale leeftijd waarop homo’s en hetero’s seksueel contact mogen hebben.

In de meeste andere landen is de legale leeftijd voor homo’s hoger dan voor hetero’s en het sociale leefklimaat in de jaren zestig en zeventig was in Amerika en veel Europese landen ronduit slecht. Reden voor veel buitenlandse homo’s om Nederland, en in het bijzonder Amsterdam als woon- en werkplaats te kiezen als zij daartoe de mogelijkheid hadden. Begin jaren zeventig besloot ook de Amerikaan Steve Malenka deze grote stap te nemen, een stap, die voor het uitgaansleven van Amsterdam tot op de dag van vandaag grote gevolgen heeft gehad.


“I have a dream...”

De jaren zestig en zeventig zijn de geschiedenis ingegaan als de tijd van de hippies, de hevige protesten, zowel in Amerika als de rest van de wereld, tegen de Vietnam-oorlog, en de gevolgen van de eerste oliecrisis. Het waren ook de jaren van de presidenten Nixon en Reagan en van dominee Martin Luther King’s scherpe protesten tegen de rassendiscriminatie, die een hoogtepunt kenden met de massademonstratie op 28 augustus 1963 in Washington, DC, waar King zijn beroemde uitspraak deed: “I have a dream that one day this nation will rise up and live out the true meaning of its creed.” Op 15 Oktober 1969 was daar ook de grootste betoging tegen de Vietnam-oorlog, waar zo’n half miljoen mensen tegen demonstreerden. Steve Malenka was daar toen ook en het was daar dat hij besloot Amerika te verlaten en zijn heil in Nederland te zoeken.

“De sfeer in Washington DC was heel naar, heel veel politie, veiligheidsdiensten, zelfs het leger was met tanks aanwezig. Je kon overal zonder enige reden of uitleg opgepakt en opgesloten worden, mensen werden geslagen en opgejaagd en dat alleen omdat zij protesteerden tegen een oorlog. Er waren dagen dat je zelfs de straat niet op mocht, binnen blijven was de boodschap. Dat was voor mij het moment om mijzelf af te vragen: wil ik in dat land nog wel leven, wonen en werken.”


“Er zwemmen daar zwanen in de grachten”

“Ik groeide op in Pittsburgh, Pennsylvania, vanwaar ik naar Washington DC verhuisde. Daar ontmoette ik veel mensen van het Gay Liberation Front en meer van dergelijke actiegroepen. Maar toch voelde ik me er niet helemaal thuis. Ik voelde me al vrij. Wat ook erg meespeelde was de verandering van Washington DC in een complete politiestaat vanwege de vele demonstraties. Kortom, ik voelde me daar niet prettig meer en besloot te vertrekken. Ik kende vrienden die me al over Amsterdam hadden verteld en enkelen woonde daar al. Ze zeiden: ‘Kom naar Amsterdam, men spreekt daar goed Engels, je kan er dansen en uitgaan in het DOK en... er zwemmen daar zwanen in de grachten.’ Dat vond ik zo fantastisch dat ik besloot de stap te wagen en te vertrekken naar Nederland.”

“Ik kwam in Amsterdam aan in september 1971. Eerst heb ik een tijdje in hotels gewoond en later vond ik een appartement op de Weteringschans. Het was voor mij een tijd van heel veel uitgaan in het DOK en De Schakel van het COC op het Leidseplein; het was een heerlijke tijd en, wat nog belangrijker was, Amsterdam was nog beter dan ik had gedacht. Je gaat er naar toe met hooggespannen verwachtingen, maar je moet maar afwachten of het er in werkelijkheid ook echt zo is. Nou, voor mij was het een paradijs, het uitgaansleven en het leefklimaat waren veel en veel beter dan in Amerika, hier kon je de vrijheid voelen en beleven zoals daar toen niet mogelijk was. Ik zag hier mensen elkaar kussen op de dansvloer, dat had ik daar nog nooit gezien en was daar ook niet mogelijk. Hier kon ik mezelf zijn, wat daar niet kon. Dat zocht ik en heb dat toen gevonden in Amsterdam.”



Foto's: Roze Zaterdag Utrecht 1998 en Bijenkorf Etalage 1999

American Bookshop

“Van muziek en feesten heb ik altijd gehouden. Al van jongsaf aan stond ik uren aan de jukebox te luisteren, kende alle hits van die tijd en op mijn vijftiende stond ik al op de dansvloer. Muziek is altijd mijn lust en leven geweest en ik voelde dat er op muziekgebied in Amsterdam veel mogelijkheden voor mij waren, maar zo gemakkelijk was het niet in dat wereldje te komen. Eerst ben ik gaan werken in de American Bookshop in de Kalverstraat. Daar hadden ze een kleine gay-afdeling waar heel veel mensen toen naar toe gingen. Van daaruit heb ik heel veel mensen leren kennen.

Die gay-afdeling werd ook steeds groter en er kwamen steeds meer mensen. Het was zo langzamerhand een echte cruise-afdeling geworden, ook al omdat het een van de weinige zaken was die toen op zondag open mocht zijn. Het werd een heel bekende cruising-plaats waar het heel druk was op de toiletten, wat ik een heel lange tijd helemaal niet doorhad! Wel dat er veel mensen aan het cruisen waren, maar ik had echt geen idee van wat er zich toen allemaal op de toiletten afspeelde, maar het was wel een goede mogelijkheid veel mensen te leren kennen die me verder konden helpen met mijn ideeën over het organiseren van feesten.”




Foto's: Alien Bloemendaal 1997 en de Brakke Grond 1978

Brakke Grond en Mirandabad

“In die tijd kwamen er steeds meer feesten die, als ze niet specifiek gay waren, toch in ieder geval zeer gay-vriendelijk waren. De opzet van de feesten in Amerika kwam langzamerhand naar Nederland overwaaien. Mijn eerste kans kreeg ik met feesten in de Brakke Grond en later in het Mirandabad, die een heel groot succes waren, men vocht om binnen te kunnen komen, ik begon langzaam aan een ‘naam’ te krijgen als het ging om het organiseren van een groot, uitbundig feest. Ik had het tij ook mee.

In het begin was Nederland heel erg anti-Amerikaans, met ook hier grote anti-Amerika demonstraties en tegen de Vietnam-oorlog, maar dat begon langzamerhand te veranderen. Met het betaalbaar worden van het vliegen in de jaren zeventig bezochten steeds meer mensen Amerika en zagen wat daar aan de hand was, dat wilde men hier ook.”

De jaren tachtig in Amsterdam

“Eerst in de jaren tachtig kreeg de uitbundigheid en het laten zien wie je bent Amsterdam stevig in zijn greep. Homokroegen die er nog uitzagen als bonbondozen werden opengegooid en de eerste openlijke donkere kamers deden hun intrede, met soms een kleine dansvloer. Zoals de Wells Fargo op de Nieuwezijds Voorburgwal, die een van de eerste in zijn soort was. Ook werd in die tijd de RoXY een steeds bekendere naam en liep Manfred Langer rond met plannen voor een internationale discotheek genaamd iT. En, ik kan er niet omheen, met de jaren tachtig deed ook aids zijn intrede.”

Aan het eind van de jaren zeventig, begin jaren tachtig stak er een tot dan onbekende ziekte de kop op in Amerika en iets later in Europa. Kenmerkend aan de ziekte was dat de weerstand van de getroffen personen aangetast werd, dat negen van de tien patiënten homoseksueel waren en 98% man. Het leek een “homoziekte,” zoals veel kranten toen berichtten en daarom sprak men in eerste instantie over GRID (Gay-Related Immuno Deficiency).

“Tientallen vrienden en bekenden van mij zijn in die tijd overleden. Een hele groep mensen om mij heen verdween. Ook mensen die feesten organiseerden overleden aan aids, zoals Don. Hij organiseerde feesten in de RoXY en werd ook slachtoffer van aids. Don en ik waren zeer goed bevriend en het was dan ook een enorm verlies voor mij. Eigenlijk had ik in die tijd nergens zin meer in. Je ging van de ene begrafenis naar de volgende begrafenis en ik stond in de winkel vrolijke gay-wenskaarten te verkopen en iedereen om mij heen ging dood. Ik besloot dan ook daar mee te stoppen en ben met mensen van de RoXY in bespreking gegaan om iets te gaan organiseren. Het werden de beroemde en beruchte ‘RoXY Hard Gay Nights.’”




Foto: Canalparade 1998


“RoXY Hard Gay Nights”

“Het gevolg was dat er op de woensdagavond RoXY Hard Gay Nights zijn gekomen, met als motto: ‘We pikken het niet langer, we gaan niet dood, we gaan terug naar de dansvloer.’ Iedereen dacht dat homo’s alleen nog maar dood gingen, maar wij wilden laten zien dat we er nog steeds waren en wel op de dansvloer. We schreeuwden het uit... we zijn er nog steeds! Het werden heel populaire avonden, mensen keken hun ogen uit, het was een en al uitbundigheid en vrolijkheid, we waren weer terug. Het was het antwoord op de vraag wat er allemaal de komende jaren nog zou gaan gebeuren en een antwoord op alle dood en ellende die we achter de rug hadden.

Manfred was bezig in de iT met shows die internationaal ook de aandacht trokken, de hele wereld keek naar Amsterdam, het waren de beste jaren waar op een dramatische manier een einde kwam met het overlijden van Peter Giele en het afbranden van de RoXY op de dag van zijn begrafenis. Ook het overlijden van Manfred betekende het einde van de iT zoals we die kenden. Mensen geloofden op dat moment niet dat het was afgelopen; wanhopige pogingen de iT zonder Manfred door te laten gaan mislukten volkomen. En de RoXY was weg. Na enige tijd namen andere Europese steden de vaandel van Amsterdam over, een tijdperk was afgesloten.”



“Ik bleef niet stil zitten”

“Het viel voor mij niet mee al deze tegenslagen te verwerken en moest natuurlijk door. Daarna heb ik dan ook veel andere dingen op poten gezet en anderen geadviseerd bij projecten, zoals de feesten in Club MORE, ‘Fantasy Island’ en natuurlijk Queen’s Day en Memorial Day op het Homomonument om maar een klein aantal te noemen. Ook hebben we de ‘Hard Gay Nights’ weer nieuw leven ingeblazen en de mensen zijn daar gelukkig heel enthousiast over, ik zie daar veel oude en nieuwe gezichten. Aan mij zal het niet liggen, Amsterdam lijkt misschien een wat saaie stad geworden, maar is dat helemaal niet, er zijn nog mogelijkheden genoeg en ik zal me blijven inzetten voor goede, bruisende feesten. Amsterdam is het waard.”

Veel meer info is te vinden op: http://www.malenkaproducers.nl/





RoXY

Club RoXY was van 1987-1999 een club in Amsterdam, die internationaal bekendheid genoot vanwege haar theatrale en glamoureuze uitstraling. De RoXY werd in augustus 1987 geopend door het driemanschap Arjen Schrama (bekend van het blad Vinyl), DJ Eddy de Clercq en kunstenaar Peter Giele.
De club was gelegen op nummers 465-467 aan de Singel, tussen de Munt en Koningsplein. De club stond bekend om haar steeds wisselende thema’s, die verbeeld werden in grote, vaak multimediale, decors, die elke zes weken wisselden.

Ook genoot de RoXY bekendheid vanwege het, zeer willekeurige, deurbeleid. Wie de ene keer met open deur werd verwelkomd, kon even gemakkelijk de volgende keer kansloos geweigerd worden. Alleen een, felbegeerd, lidmaatschap bood garantie op toegang. Positief gevolg van het deurbeleid was wel dat binnen meestal een aangename sfeer heerste. Een sfeer waarbinnen drugsgebruik een vaste plaats innam.

In het begin van de jaren negentig was Club RoXY, samen met de iT en de Waakzaamheid, een van de belangrijkste clubs van de house- en techno-scene in Nederland. Op 21 juni 1999, de dag dat Peter Giele begraven werd, brandde de discotheek volledig af, waarschijnlijk omdat er vonken van vuurwerk, dat ter gelegenheid van Giele’s begrafenis binnen was afgestoken, in de airco terechtkwamen.













GERELATEERDMEER VAN RON MEIJERMEEST GELEZEN VAN RON MEIJER

In gesprek met Steve Malenka

Ron Meijer, in Algemeen op 14 juli 2019
Reageren? Jouw reactie:

Je naam:
Email (wordt niet getoond):
min. 15 karakters, geen links of html svp




















bottom image




Entire © & ® 1995/2019 Gay International Press & Stichting G Media, Amsterdam. All rights reserved.
Gay News ® is een geregistreerde merknaam. © artikelen Gay News; duplicatie niet toegestaan. Opname uitsluitend na schriftelijke toestemming van uitgever, met verplichte bronvermelding gaynews.nl. Door derden overgenomen artikelen worden in rekening gebracht, en zo nodig geincasseerd. Gay News ISSN: 2214-7640, ISBN 8717953072009. Gay News op Wikipedia.
Volg Gay News:
Twitter Issuu
RSS RSS Editors
zelfstandige Escortboys

CMI
Neem contact op
Abonneren
Adverteren






© 1995/2019 Gay News ®, GIP/ St. G Media