Back to Top
Zondag 20 Oct
86366 users - nu online: 1308 people
86366 users - nu online: 1308 people login
VAN ONZE EDITORS
Share:







lengte: 10 min. Printervriendelijke Pagina  
Vijftien Jaar Mister B


door Ron Meijer in Algemeen , 29 mei 2009

This article is also available in English
lengte: 10 minuten


Mr.B “Opeens werd duidelijk dat die grote homogemeenschap in en rond de Warmoesstraat ook sex had”
Dit jaar viert Mr.B zijn vijftienjarig bestaan. Reden om de man achter de zaak, Wim Bos eens te vragen wat hem bezielde naast een bekende zaak als ROB een eigen zaak te beginnen en te laten vertellen over voor- en tegenspoed in Amsterdam en de homoscene.

Vijftien jaar geleden verkeerde de Amsterdamse homoscene in een shocktoestand. De ziekte aids sloeg hard toe en velen zagen elkaar meer op begrafenissen dan in de kroeg. En met name in de leerscene vielen toen veel slachtoffers. Wat waren de reden om onder zo'n slecht gesternte toch een zaak te beginnen...?


“Ik pak alles aan”

“In de eerste plaats het overlijden van Rob Meijer, de eigenaar van ROB, en zijn partner Dai. Toen moest in een jaar tijd vijftig procent van de mannen afscheid nemen van dat bedrijf door ziekte en overlijden. Na een eigenaars wisseling werd de toekomst voor mij bij dat bedrijf heel onzeker. Ik was begonnen bij ROB als werkloze en door deze ontwikkeling zou ik weer zonder werk op straat komen te staan. Het was een moeilijke tijd om aan werk te komen, zeker als je zoals ik geen prachtige staat van dienst hebt met een prachtige CV. Ik ben wel altijd een soort allesdoener geweest en heb toen ook aan iedereen laten weten “ik pak alles aan”. Maar ja, ik was toen al in de veertig en de banen lagen niet voor het oprapen en zo groeide het idee om iets voor mijzelf te gaan beginnen. Via via kwam ik in contact met mensen die er wel iets in zagen en eventueel wilden investeren in een nieuw bedrijf dat later bekend zou worden onder de naam Mr B. Maar voor het zover was en de deur open kon was er een hele lange weg te gaan. Hoe enthousiast de investeerders ook waren, uiteindelijk kwam er toch minder geld op tafel dan men in eerste instantie had toegezegd.”


“Mijn laatste geld gaf ik uit voor een koffieautomaat”

“De productie moest op poten worden gezet, modellen gemaakt, mensen zoeken die dat kunnen, kortom er was heel veel tijd, geld en organisatievermogen voor nodig om de zaak goed op poten te zetten. Kortom, na maanden wikken en wegen heb ik dan het besluit genomen om het te doen. Ik zou een eigen zaak beginnen.

Ik had inmiddels een pand in de Warmoesstraat gevonden dat weliswaar een bouwval was maar me wel de mogelijkheid gaf het in te richten zoals ik het wilde, tenminste, dat dacht ik, want ik had buiten de regelzucht van de gemeentelijke ambtenaren gerekend.

Dat verkeerde destijds in een soort niemandsland, want het er waren net verkiezingen geweest en er moest een nieuw Gemeentebestuur worden samengesteld. Het leek er sterk op dat iedereen maar deed wat hem uitkwam, wat later nog tot belachelijke taferelen zou leiden. Om te beginnen heb ik toen eind 1993 mijn bedrijf bij de kamer van koophandel ingeschreven en kon de zaak van start.

Gaande weg bleek dat de investeerders niet tachtig maar minder dan vijftig procent van het benodigde bedrag op tafel legden. Ik moest daardoor de rest uit mijn eigen middelen bijleggen, iets waar ik helemaal niet op gerekend had. Ik had mijn woonboot verkocht, al het geld daarvan werd gebruikt om het financiële plaatje enigszins rond te krijgen. Vlak voor dat de deur op 2 maart 1994 open ging heb ik echt mijn laatste geld uitgegeven voor een koffieautomaat en een geluidsinstallatie.”


“Wim als dit dicht zou moeten zou dat helemaal van de gekke zijn”

“Toen ik na de opening dacht zo ongeveer alle problemen gehad te hebben, bleek ik mij vergist te hebben. Een strijd met de gemeente barstte los. De vraag was: is het een lifestyleshop of een platte seksshop en of die dan wel of niet zou mogen in de Warmoesstraat. De gemeente dreigde zelfs met sluiting omdat men mijn zaak een seksshop vond. Ik dreigde de dupe te worden van een soort bestuursloosheid in de stad. Bouw- en Woningtoezicht deed maar wat het wilde en was niet te remmen. Ik heb toen de publiciteit gezocht met onder andere een artikel in Het Parool. Zo kwam het verhaal bij de gemeenteraad terecht en bij de toenmalige wethouders Duco Stadig en Jikki van der Giessen, die toen op een gegeven moment op bezoek kwam in mijn winkel. Ik heb met haar gepraat en het bedrijf laten zien en uitgelegd wat er in mijn zaak precies gebeurde. Bij het afscheid nemen waren haar worden: “Wim, als dit dicht zou moeten zou dat helemaal van de gekke zijn”. Maar we hadden buiten Duco Stadig gerekend, want hij was tenslotte de wethouder waaronder Bouw- en Woningtoezicht viel. Die voelde zich zwaar gepasseerd door de bemoeienis van Jikki van der Giessen.”



Foto's hierboven: MrB winkel in Berlijn

“opeens werd duidelijk dat ook die grote homogemeenschap in en rond de Warmoesstraat ook sex had”

Enfin... wat zich tussen die twee allemaal heeft afgespeeld weet ik niet precies (het was duidelijk een machtsstrijd), feit is dat ik er niets meer van gehoord heb en zelfs een aantal maanden later door diezelfde ambtenaren van Bouw- en Woningtoezicht werd opgezocht in gezelschap van collega's elders uit het land en de winkel als voorbeeld werd getoond van hoe het moest. Wel heb ik video's uit de winkel weggehaald en de sling had moeten verdwijnen. Met die video’s had ik geen probleem mee, dat vond ikzelf niet slecht, de sling bleef gewoon. De sfeer tussen mij, ambtenaren en politie verbeterde gelukkig alleen maar. In die tijd speelde ook nog het fenomeen van de “donkere kamers”, of die nu wel of niet gesloten moesten worden. Seks kwam toen voor het eerst naar buiten toe. Tot dan speelde het zich alleen af achter gesloten deuren maar opeens werd duidelijk dat die grote homogemeenschap in en rond de Warmoesstraat ook sex had en daar wist men geen raad mee. Seksshops werden uitbundiger, de ramen op de wallen groter en homo's bleken in de kroegen ook nog seks te hebben, verwarring alom.”

“Gij zult regelen, want het volk doet maar”

“Alles kwam naar buiten en bijna alles was zichtbaarder geworden. Ouders liepen er met hun kinderen langs, maar die kinderen hadden er geen moeite mee, het waren de ouders en natuurlijk de bestuurders die er moeite me hebben. Er kwam een nieuw soort bewoners in de buurt en er kwamen ook meer kinderen dan er ooit geweest waren en het was juist deze nieuwe groep, meestal yuppen van buiten de stad, die eisen begonnen te stellen die het karakter van de Warmoesstraat en omstreken behoorlijke schade toebracht. Tot dan toe hanteerde de gemeenteraad voor het wallengebied “leven en laten leven” maar dat was voorbij, een proces dat zich tot op de dag van vandaag nog voort zet. Maar met het begin van de aids epidemie is toch duidelijk een omslagpunt in het denken geweest, zo halverwege jaren negentig van de vorige eeuw. Het denken van de overheid sloeg om naar “Gij zult regelen, want het volk doet maar”.

Een enorme regelzucht kwam er op gang. Alles zou en moest aan controle onderhevig zijn, het liefst tot aan een donkere kamerpolitie toe om te controleren of er wel een condoom omheen ging. De kroegbazen met een donkere kamer hebben daar heel veel last van gehad. Geen hond had ooit van een donkere kamer gehoord maar iedereen wist wel opeens te vertellen wat daar allemaal wel, of niet, gebeurde en erger nog het was in de ogen van de burgerman in ieder geval allemaal erg vies wat daar gebeurde. Donkere kamers waren op de televisie opeens het gesprek van de dag en iedereen had er een mening over zonder er zelf ooit een bezoek aan te hebben gebracht. In die sfeer moesten toen de homozaken met een donkere kamer zien te overleven, want het liefst had de toenmalige GGD ze allemaal gesloten. Niettemin kwam er een enorme regelzucht op gang, zeker toen later het huidige Stadsdeel Centrum vorm begon te krijgen en er dus weer een bestuurslaag bovenop kwam met nieuwe politici die zich ook nog eens moesten profileren in hun nieuwe baan. Het verbieden van de regenboogvlag was daarbij vergeleken maar een klein, zij het belachelijk incident”.


“Helaas is men in Amsterdam teveel achterover gaan leunen”

“In de loop van de tijd is er natuurlijk ook veel veranderd. De Warmoesstraat was aan een opknapbeurt toe en er gebeurde dingen die echt niet konden. Met het overlijden van mensen als Kees van de Argos en Tom van club Jaeques ernaast vielen mensen weg die het gezicht van een zaak waren. De nieuwe jongere ondernemers zijn veel minder gezichtsbepalend voor een zaak. Vaak zijn deze “nieuwe ondernemers” weg naar hun vriendjes elders in de wereld... dat kan nooit ten goede komen aan een bedrijf en niet ten goede komen aan het toerisme”.

“Buitenlandse vrienden en zakenmensen vragen mij wat er in godsnaam in Amsterdam aan de hand is”


“Dat het aantal homotoeristen sterk teruggelopen is dat is duidelijk. Iedereen merkt dat, maar we zijn daar zelf ook mede schuld aan en zullen de hand eerst eens diep in eigen boezem moeten steken. We laten het er zelf ontzettend bij zitten. Zaken worden slecht onderhouden, komen zelden met iets nieuws, klagen veel, maar leunen wel achterover en wachten op... ja, op wat... vanzelf zal het niet beter worden, daar moet wel wat voor gebeuren, daar moet hard gewerkt voor worden. Zo'n sauna bijvoorbeeld, juichend roepen “nu alles fijn op het zelfde adres” ja... maar wel weer een adres minder in de stad. Iedereen gaat maar voor het “grote geld” maar heeft helemaal niets over voor de opbouw van de homoscene van de stad”.



Foto rechtsboven: MrB winkel in de Amsterdamse Warmoesstraat

“Maar het ligt natuurlijk niet alleen aan de ondernemers. Ook het gemeentebestuur laat het op een verschrikkelijke manier afweten. Men is de stad zo “netjes” aan het maken dat zowat elke aantrekkelijkheid die Amsterdam had voor de toeristen aan het verdwijnen is. Regels en nog meer regels verstikken het ondernemersklimaat, blijkbaar moet het centrum, dat toch altijd een grote aantrekkingkracht had op toeristen, homo's, hetero's, dagjesmensen en noem maar op, veranderen in een nette wandelplaats, alsof een toerist daarvoor naar Amsterdam zal komen. Buitenlandse vrienden en zakenmensen vragen mij wat er in godsnaam in Amsterdam aan de hand is. En het rare is, ik begin er nooit over, zij beginnen er over, zij vragen of het nog wel zin heeft naar Amsterdam te komen, zij vragen wat er in Amsterdam aan de hand is, dat is toch ongelofelijk...! “

“En als klap op de vuurpijl krijgen we daar bovenop ook nog de vliegtax”

“En het gemeentebestuur kan nog zo hard roepen dat het alleen de uitwassen aan het bestrijden is maar voor de buitenlander is er een attractie verdwenen en praat men erover alsof “De Wallen” verdwenen zijn. Dat mag dan niet helemaal juist zijn, maar zo is de boodschap in het buitenland blijkbaar wel heel duidelijk overgekomen. Voeg daarbij dat veel musea gesloten zijn of maar gedeeltelijk open, Amsterdam de komende jaren nog een grote bouwput zal zijn, plus nu nog een economische crisis dan is het dus helemaal niet zo gek dat de toerist uitwijkt naar andere plaatsen. Zo'n stadsdeelvoorzitter als Els Iping die ook alles maar wil verbieden. Reclame-uitingen weg wil hebben, met hoogwerkers vlaggen gaat verwijderen en meer van die kleinzielige onzin alsof het centrum van Amsterdam een dorp is. Zielig gewoon.

Het heeft er voor gezorgd dat nu niet alleen de rijke maar ook de arme toerist niet meer komt. De rijke toerist kan nergens meer naar toe en de arme toerist is de Wallen kwijt. Tel uit je winst van het nieuwe beleid van dit gemeentebestuur. En als klap op de vuurpijl krijgen we daar bovenop nog de “vliegtax” die bij nader inzien maatschappelijk veel meer kost dan het opbrengt en ervoor zorgt dat mensen niet meer als vanzelfsprekend in Amsterdam aankomen maar in plaats daarvan naar elders vliegen. En toch maar roepen “goh... hoe kan dat nou... hotels blijven leeg...wat is het toch rustig geworden in de stad...Goh.. hoe kan dat nou”.



Foto's boven: De Groothandel & de bovenste verdieping van de MrB winkel in Amsterdam

Dat is het huidige plaatje waar ondernemers het mee moeten doen. Ikzelf zal blijven investeren in mijn zaak, de scene en de stad en geloof me, het werkt. We zijn groter geworden en zelfs uit het jasje van het pand in de Warmoesstraat gegroeid en hebben voorraad, kantoor en de postorderafdeling moeten verhuizen naar een veel groter pand op de Van der Madeweg. Het blijkt dus dat investeren en het promoten van je zaak in binnen- en buitenland wel degelijk loont. Niet de moed verliezen en blijven werken en investeren, ook in de voor mij zo dierbare leerscene.

Foto's: Tom Smits













GERELATEERDMEER VAN RON MEIJERMEEST GELEZEN VAN RON MEIJER

Vijftien Jaar Mister B

Ron Meijer, in Algemeen op 31 mei 2019
Reageren? Jouw reactie:

Je naam:
Email (wordt niet getoond):
min. 15 karakters, geen links of html svp




















bottom image




Entire © & ® 1995/2019 Gay International Press & Stichting G Media, Amsterdam. All rights reserved.
Gay News ® is een geregistreerde merknaam. © artikelen Gay News; duplicatie niet toegestaan. Opname uitsluitend na schriftelijke toestemming van uitgever, met verplichte bronvermelding gaynews.nl. Door derden overgenomen artikelen worden in rekening gebracht, en zo nodig geincasseerd. Gay News ISSN: 2214-7640, ISBN 8717953072009. Gay News op Wikipedia.
Volg Gay News:
Twitter Issuu
RSS RSS Editors
zelfstandige Escortboys

CMI
Neem contact op
Abonneren
Adverteren






© 1995/2019 Gay News ®, GIP/ St. G Media