Back to Top
Zondag 25 Aug
86352 users - nu online: 1110 people
86352 users - nu online: 1110 people login
VAN ONZE EDITORS
Share:





lengte: 10 min. Printervriendelijke Pagina  
Rob’s Leather verhuist naar de Warmoesstraat


door Ron Meijer in Scene , 19 december 2007
lengte: 10 minuten


In deze tijd waarin veel homozaken steeds meer op elkaar gaan lijken en elkaar opkopen lijkt de Warmoesstraat daar geen last van te hebben. Al vele jaren is de Warmoesstraat wereldwijd bekend als “de leerstraat”, met eveneens wereldbekende namen als de “Argos” en “The Eagle” en iets minder lang, de zaak van Mr B, die nu ook grote faam verworven heeft. Nu komt daar ook ROB’s Leather bij. Eerder al in verkleinde uitgave aanwezig op de kop van de Warmoesstraat, maar nu gaat het gehele bedrijf verhuizen van de Weteringschans naar de Warmoesstraat.

Een grote aanwinst voor deze “leerstraat” van een wereldbekende naam, namelijk “ROB”. Bij de meeste bezoekers van de Warmoesstraat, maar zeker ook daarbuiten, behoeft de naam “ROB” geen verdere toelichting, in de wereld van de kunst en leer was en is het een begrip dat staat voor kwaliteit. Maar de naam “ROB” staat nog voor veel meer, en daarvoor moeten we terug in de geschiedenis van de oprichter van de zaak, Rob Meijer.

Onze hoofdredacteur, Hans Hafkamp, die momenteel van een welverdiende sabbatical geniet, was de laatste die Rob Meijer voor een groot interview uitnodigde. Het zou het laatste zijn, Rob Meijer overleed in April 1990 aan de gevolgen van aids.

Rob, de naam was voor- en achternaam tegelijk en velen kenden hem alleen zo, was een opvallende persoonlijkheid. Sinds hij in 1978 zijn galerie voor male erotic art aan de Weteringschans had geopend met een expositie van Tom of Finland, hadden journalisten regelmatig hun weg naar hem gevonden, vooral wanneer het ging om zaken als sadomasochisme of de erotische aantrekkingskracht van leer.

Rob beschouwde deze bezoeken van de pers als een onderdeel van zijn werk. Hij zorgde dan ook voor een passende presentatie (“ Ik heb me speciaal voor jou mooi aangekleed,” zei hij tegen Ingrid Harms, toen ze hem bezocht voor een Vrij Nederland-bijlage over SM) en hij deed zijn best de journalist van voldoende en ook interessant materiaal te voorzien.



Rob, in 1933 in Amsterdam geboren, begon zijn carriere in de wereld van leer en homo-erotica pas na zijn veertigste. Zoals zoveel homomannen van zijn generatie trouwde hij aanvankelijk keurig. Over dit huwelijk vertelde hij in een interview dat ik begin 1989 met hem had: “ Ik zei ‘s avonds dat ik moest gaan werken en dan ging ik naar iemand om te neuken. Als ik dan terug kwam stond zij met de pantoffels klaar en dat vond ik pijnlijk.” Al na acht maanden kwam er een einde aan dit huwelijk. Rob ging hierop een homoseksuele relatie aan, die uiteindelijk veertien jaar stand zou houden. Zijn brood verdiende hij in deze tijd als ontwerper van de grote maten damesjaponnen. Van de langzaam en zeer in het verborgene van de grond komende leerscene wist hij toen nog niets af.

Met de leerscene zou hij kennis maken toen hij aan het begin van de jaren zeventig een relatie kreeg met de Australische beeldhouwer Nigel Kent. Deze nieuwe vrienschap gaf echter ook de stoot tot de verandering van beroep, die Rob uiteindelijk zijn bekendheid zou bezorgen. Hij vertelde hierover: “Mijn vriendje van toen wilde graag dat ik thuis kwam werken. Ik ben toen begonnen met in de avonduren een paar leren broeken te maken en toen ik vond dat ik er genoeg per week kon maken, heb ik mijn baan opgezegd.” Hierna werd de zaak voortvarend aangepakt en onderging het assortiment uitbreiding met ondermeer allerlei attributen voor de leerliefhebber. “Uiteindelijk was het toch wel een aardig winkeltje op de Rozengracht,” meende Rob zelf. Na enige jaren brak deze verhouding echter en vertrekt Rob naar het pand aan de Weteringschans. Hiet zette hij niet alleen zijn leeratelier voort, maar begon hij ook met de galerie. Kent had namelijk gezegd, dat nu de relatie uit was, het ook wel uit zou zijn met Rob’s interesse in kunst. Een uitspraak die Rob tot aan zijn dood gelogenstraft heeft.

Sinds de eerste tentoonstelling in 1978 heeft Rob’s Gallery een bijzondere plaats ingenomen binnen de Amsterdamse kunstwereld. In de inleiding van een catalogus die in 1978 verscheen ter presentatie van de door Rob vertegenwoordigde kunstenaars omschreef Chuck Peterbilt de situatie als volgt: “In 1078 had Amsterdam meer dan honderd kunstgalerieen. Een behoorlijk aantal voor een kleine stad. Sommige daarvan waren erg goed, en zijn dat nog. De meesten waren respectabel. In dat jaar presenteerde Rob zijn eerste tentoonstelling aan de Weteringschans 273. Het adres werd spoedig opgemerkt door de kunstwereld, aangezien de Rob Gallery een opvallend nieuw thema presenteerde: mannelijke erotische kunst. Het onderwerp was controversieel en aanvankelijk bleven alle verwonderde ouders thuis. Toch vulde de galerie duidelijk een groot gat in de Europesche kunstwereld. En toen hij zowel serieeus als consequent bleek in zijn tentoonstellingen, werd Rob spoedig geaccepteerd en gerespecteerd als een collega in die wereld.

Kwaliteit

In ieder gesprek met Rob over zijn werkzaamheden kwam dat woord wel weer voor. En niet ten onrechte, want Rob’s leren kleding is letterlijk wereldwijd beroemd, vooral binnen de homoscene. Mannen richten hun vakantie zo in dat ze ook een bezoek aan Rob kunnen brengen. Er zijn dan ook niet zoveel leerateliers die zich speciaal op homo’s richten, terwijl de wensen binnen die groep tamelijk specifiek zijn. In een interview met Cone Evers voor een artikel over leren kleding in Muziekkrant Oor, benadrukte Rob dat bijvoorbeeld de kleur zwart een wezenlijk bestanddeel van die homo-erotische werking is.

Maar er is meer: “Natuurlijk moet het geslachtsdeel worden geprononceerd. Daarnaast moet je proberen een beetje breed in de schouders te worden. Wij gebruiken daarvoor nooit vullingen. Er is echter altijd wel een paar centimeter aan een patroon aan te bouwen waardoor het een bepaalde image krijgt.”


Volgens Rob zijn de leren-kledingwensen van hetero’s wezenlijk anders. “Ik zag er vanmorgen nog een lopen, keurige, blauwe broek met bijpassend jack. Die man zag er vrij mooi uit, maar was typisch als een hetero gekleed. Het was te modisch. Als je de broeken ziet die mijnklanten prefereren, die zijn echt berennauw. Ik zie hetero’s die niet zo gauw dragen. Die hebben toch liever een kleurtje. Ze zijn namelijk veel te bang om tot die andere groep gerekend te worden.”

De aantrekkingkracht van Rob’s bedrijf werd echter niet alleen bepaald door de geboden kwaliteit, maar ook door de persoonlijkheid van Rob zelf. Er doen legio verhalen de ronde over klanten die door hem in de hoek werden gezet. In een geval zelfs letterlijk, zoals Rob mij, nog nagenietend, vertelde: “Die klant kwam ‘s ochtends binnen om een broek te bestellen, maar hij moest diezelfde dag weer naar Zwitserland toe.

Ik zij dat hij om vijf uur zijn broek mocht komen halen. ‘s middags om vier uur was het druk, ik weet niet hoeveel mensen om me heen, en daar gaat de deur open, komt hij binnen. Ik zeg: “ Wat kom je doen?” “Mijn broek halen.” “Hoe laat heb ik gezegd?” “Vijf uur.” “Hoe laat is het nu?” “Vier uur.” “Ga dan maar een uur in de hoek staan wachten.” Maar in zo’n geval moet je wel zeker weten dat die broek past. Die jongen vond het zo spannend, dat hij toen hij zijn broek had, vroeg of ik erover heen wilde pissen. Ik zei: “Je moet van mij niet verlangen dat ik over een leren broek heen pis, want die is dan meteen verpest.”


Hogepriester van het sadomasochisme

Rob deed gedurende dit voorval zijn bijnaam “Hogepriester van het sadomasochisme” alle eer aan. Want hoewel erotisch genoegen beleven aan leer en sadomasochisme niet onverbrekelijk met elkaar verbonden zijn, gingen beide voorkeuren bij Rob wel hand in hand. Rob koketeerde graag een beetje met het theatrale aspect van SM en daar paste die leren kleding ook goed bij. Leer kon volgens hem iemand transformeren. “Wat ik het mooiste vind, is als je een beginneling krijgt, die een heel pak besteld, een jack, een broek, laarsen. Dat komt hij als het af is halen en dan is hij helemaal opgewonden. Hij trekt alles aan en op het moment dat hij alles aan heeft, loopt hij anders, gedraagt zich anders, is hij honderd procent ander mens. Dat is wat leer doet.”

In het licht van deze overtuiging wordt het ook duidelijk waarom Rob zich voor journalisten speciaal aankleedde, hij werd dan de dominante persoonlijkheid die voor smakelijke uitspraken en imponerende omstandigheden (kortom: lekkere kopij) zorg droeg. Zo toonde Ingrid Harms zich in de VN-bijlage over SM onder de indruk van zijn SM-instrumentarium: “Rob toont me trots zijn favoriete zwepen, in Engeland gekocht. Duizend gulden per stuk. De dikke zwarte is met de hand gevlochten. Ik krijg hem niet omhoog. De iets lichtere bruine heeft aan het uiteinde twee dunne touwtjes. “Dat werkt als messen,” verduidelijkt de meester.” Even later vertrouwt hij Harm echter toe: “Zelf vind ik mijn plezier vooral in de geestelijke SM. Ik heb wel eens een pak slaag gegeven, maar de baas zijn vind ik het mooist. (...) Ik ben autoritair, zeg de dingen met een specifieke intonatie die mij plezier geeft. Het is een levenshouding geworden. Als meester mag ik geen fouten maken. Dat is de uitdaging.”


Emancipatieprijs

Rob’s openlijke optreden en de door hem uitgedragen boodschap waren voor journaliste Bernadette de Wit in julie 1989 reden om hem te eren. Als gast presentatrice van het KRO-radioprogramma M/V- Magazine mocht zij namelijk de emancipatieprijs van dat programma toekennen aan “een persoon die zich hard inzet voor een samenleving zonder vrouwenhaat” en haar keus viel op Rob. Zij gaf hiervoor twee redenen: “Ten eerste voor zijn openlijke houding, die de leer en SM-cultuur veel trots en zelfvertrouwen heeft gegeven. De tweede reden is nog belangrijker. Voor mij is Rob een voorbeeld van positieve mannelijkheid. Hij is heel stoer, heel mannelijk, maar tegelijk mensenlijk en warm.

Ik zou willen dat heteroseksuele mannen Rob als voorbeeld zien van hoe je man kunt zijn zonder dat dat ten koste gaat van vrouwen en het vrouwelijke. Ik denk dat dat nodig is voor heel veel mannen.” Hoewel de KRO-top achteraf te kennen gaf dat ze deze motivatie “ erg controversieel” hadden gevonden, toonde Rob zich blij verrast. In een brief liet hij De Wit weten dat hij zich er nooit van bewust van was geweest dat de manier waarop hij leefde de emancipatie diende.

Ik leerde Rob in 1981 kennen, toen dat andere boegbeeld van de homoseksuele leercultuur, de dichter en vertaler Jim Holmes, mij meenam naar zijn galerie. Rob’s imponerende, zoniet enigzins angstwekkende, persoon maakte bij die gelegenheid een onuitwisbare indruk op mij, die de leersubcultuur nog ternauwernood kende.

In de daarop volgende jaren zag ik Rob wel een bij een vernissage van een expositie, maar echt nader contact met hem en Dai kreeg ik pas begin 1988. Rob was toen al ziek en had geruime tijd in het ziekenhuis gelegen. Van het imponerende lichaam was niet veel meer over, maar zijn geestelijke kracht was nog ongebroken en is dat ook tot het laatste toe gebleven.



Rob heeft steeds geweigerd in het openbaar veel over aids te praten, maar hij vond niet dat de sexbeleving die hij in het voorgaande decennium gepredikt had erdoor in discrediet was geraakt: “Ik geloof echter niet dat je daar een hele manier van seksualiteit voor moet veranderen. Mensen moeten een beetje nadenken en weten wat ze wel of niet kunnen doen en laten doen.”


Verhuizen

Zijn ziekte was voor Rob geen enkele reden de zaken maar een beetje op hun beloop te laten. In de loop van 1988 kocht hij nog een nieuw pand, eveneens aan de Weteringschans wat een omvangrijke verhuizing tot gevolg had. Maar sinds zijndiagnose en verblijf in het ziekenhuis werden zijn gedachten natuurlijk wel in beslag genomen door mogelijkheden tot voortzetting van het bedrijf.

“Ik ben natuurlijk wel een eigengereid baasje en toch moet ik iemand vinden die alles overnemen kan. Ik ben de enige hier die verstand van het vak heeft. Daarvoor had hij als eens gezegd: “Dit bedrijf blijft ook draaien als ik er niet meer bij zou zijn, maar er valt wat weg. Daar kan ik niets aan doen.”

Na zijn verblijf in het ziekenhuis hadden hij en Dai daar al uitgebreid over gesproken, zoals de laatste mij vertelde: “We zijn tot de conclusie gekomen dat tot misschien vijf jaar geleden het bedrijf Rob was, de man. Nu is het bedrijf niet langer Rob, hij is de inspirator achter het bedrijf, maar het bedrijf is het logo “ROB AMSTERDAM”. (...)

Ik zei tegen Rob: “Ik heb iets ontdekt. Je hebt iets gecreeerd dat langer blijft dan jijzelf, je hebt gecreeerd wat het logo “ROB AMSTERDAM” is en dat wordt in zekere zin onafhankelijk van je. De mensen kennen jou niet, maar ze kennen ROB AMSTERDAM”.

http://www.rob.nl



 
Commentaar:
Re: Rob’s Leather verhuist naar de Warmoesstraat


Reactie van leatheraddict dd. 24 november 2011
ja , heb de man helaas niet gekend maar weet wel dat hij zeer goede kwaliteit verkocht , wat nu soms niet meer gezegt kan worden van al de artikelen ,ook zijn concurent laat soms de wensen over , over deze man kan enkel gezegt worden dat hij alles behalve vriendelijk uit de hoek komt

Het amsterdam van vroeger is niet meer wat het was helaas










GERELATEERDMEER VAN RON MEIJER

Rob’s Leather verhuist naar de Warmoesstraat

Ron Meijer, in Scene op 25 december 2019
Reageren? Jouw reactie:

Je naam:
Email (wordt niet getoond):
min. 15 karakters, geen links of html svp














Rubrieken:








In het nieuwste nummer, Gay News 337, september 2019














Meer uit Scene
Meer uit nummer 195
Meer van Ron Meijer





Club Church


Cruise Club with theme-nights and darkroom

meer info |visit


Eriks gay Bed and Breakfast


Quiet clean bedroom and Dutch breakfast for one guest

meer info |visit















bottom image




Entire © & ® 1995/2019 Gay International Press & Stichting G Media, Amsterdam. All rights reserved.
Gay News ® is een geregistreerde merknaam. © artikelen Gay News; duplicatie niet toegestaan. Opname uitsluitend na schriftelijke toestemming van uitgever, met verplichte bronvermelding gaynews.nl. Door derden overgenomen artikelen worden in rekening gebracht, en zo nodig geincasseerd. Gay News ISSN: 2214-7640, ISBN 8717953072009. Gay News op Wikipedia.
Volg Gay News:
Twitter Issuu
RSS RSS Editors
zelfstandige Escortboys

CMI
Neem contact op
Abonneren
Adverteren






© 1995/2019 Gay News ®, GIP/ St. G Media