Back to Top
Donderdag 23 Nov
86024 users - nu online: 1244 people
86024 users - nu online: 1244 people login
VAN ONZE EDITORS
Printervriendelijke Pagina  
Aids Memorial Day - Herinneringen aan Daniël


door Frank Raaphorst in Uitgaan & Reports , 13 juli 2007


Aids Memorial Day, de dag dat wij de mensen gedenken die gestorven zijn aan de gevolgen van aids. Ieder jaar weer een moment van bezinning, en een moment van hoop. Hoop, want wat is er verschrikkelijk veel bereikt sinds de eerste ontdekking van hiv, het virus dat aids veroorzaakt. Dit jaar heeft de herdenking een extra reden om even stil te staan bij al die mensen die wij verloren zijn. Want dit jaar realiseren wij ons ook dat het gaat om vijfentwintig jaar hiv/aids in Nederland. Ik wil graag één van mijn herinneringen met jullie delen, een dierbare herinnering aan een vriend van mij die ik verloor aan de ziekte.

Texas, 1997. Ik zit met vrienden in een snikheet tuintje in Dallas. De plantjes die wij een paar dagen geleden in de grond gezet hebben, zien er alweer triest en verschrompeld uit. Dat is geen verrassing in die hitte – maar wij kochten ze toch. Omdat Daniël ze altijd zo mooi vond, en zo graag in dit tuintje naar ze keek. Daniël had wél groene vingers.
De verweerde bloemetjes doen mij denken aan de jongemannen die ik in het hospice zie van de San Antonio Aids Foundation. Ze brengen er hun laatste dagen door en liggen er alleen in een schemerig kamertje. Omgeven door hun spulletjes, spelen ze zachtjes muziek of kijken televisie. Ze kunnen nauwelijks meer lopen en zijn bijna allemaal in de steek gelaten door hun familie en vrienden. De kleine medische staf en een grote groep vrijwilligers kijkt hulpeloos toe, een washandje in de hand.

In het kleine tuintje zit ik met een vijftal volwassen mannen, ieder met naald en draad. We praten over de nieuwe medicijnen waarover iedereen het heeft. Bestaan ze echt? Werken ze echt? Krijgen wij ze ook? Is het werkelijk zo dat al die doodzieke mensen overeind komen, en weer naar buiten kunnen wandelen? Is het de langverwachte genezing?
Ik kan “ja” zeggen op sommige vragen, want terug in San Antonio en thuis in Nederland ben ik getuige van het wonder. Maar onze feeststemming is zuur. Daniël stierf immers een jaar geleden, moegestreden en uitgemergeld. Voor Daniël kwamen de medicijnen te laat.

Ik leerde hem twee jaar eerder kennen via een gemeenschappelijke vriend, vlak nadat ik in Texas ging werken. Hij woonde in hetzelfde huisje waar wij zaten te borduren. In dat kleine huisje deelde hij al tien jaar lief en leed met Bill, zijn grote liefde, vriend, steun en toeverlaat. Twee mannen die samenwonen – in Texas kan dat alleen in de bescherming van je eigen gemeenschap. En zo woonden ze dan ook, in het Oaklawn District van Dallas, veilig omringd door een gemeenschap van homomannen. Daarbuiten een staat vol onbegrip en haat, waar de alom geliefde en gerespecteerde Ann Richards inmiddels was vervangen door een andere gouverneur. Die gouverneur heette George W. Bush.
Daniël en Bill waren twee van de prettigste mensen die ik in mijn leven heb ontmoet. Mede dankzij deze twee mannen heb ik goede herinneringen aan Texas. En één van mijn dierbaarste herinneringen wil ik met jullie delen, een maand voor Aids Memorial Day 2007. Mijn herinnering aan de begrafenis van Daniël.

Daniël werd uiteindelijk te ziek om nog door te vechten, en de artsen hadden geen troeven meer in handen. ’s Morgens hoorde ik van Bill dat zijn vriend die nacht was overleden. “Kom alsjeblieft naar Dallas,” zei hij in tranen. “Ik mag Daniël niet eens meer zien van de familie.”
Want zo ging dat in het Texas van George Bush, ook in een stad als Dallas. Godzijdank had Daniël vlak voor zijn overlijden nog kunnen vastleggen dat Bill in hun huisje kon blijven wonen. De familie stond klaar om de huisraad op te halen. Ik nam het eerste vliegtuig naar Dallas dat ik kon krijgen.


Daar sta ik met Bill bij de kist waarin Daniël ligt opgebaard. Na veel soebatten mogen we even kijken. Ik herken hem nauwelijks en de ogen van de familie priemen in onze rug. Bill huilt ingehouden, het is de laatste keer dat hij Daniël zal zien.

Als de kist gesloten wordt, moeten wij buiten wachten. Want zo’n moment is privé. Dat moment is voor de naaste familie van Daniël. Niet voor de man die hem tot op het allerlaatste ogenblik eten heeft gegeven, gewassen, en zijn hand vasthield op het verlossende moment.

De begraafplaats is goedkoop. Een heuveltje aan de snelweg, met razende auto’s. Er komen vliegtuigen laag overvliegen. Het gras rondom het graf is levenloos, de lucht trilt van de hitte. Bill en ik zijn dankbaar voor de twee stoeltjes die de kille familie toch heeft laten neerzetten. Achterin. Ik heb Bill’s hand in de mijne. Niemand spreekt. We wachten.

Dit is het moeilijkste moment waar Bill al die dagen tegenop heeft gezien. De katholieke priester zal de laatste woorden spreken, en dan zal hij het koperen kruisje dat op de kist ligt zegenen. Dat glinsterende kruisje gaat volgens traditie naar de echtgenote van de overledene, en bij gebrek aan echtgenote gaat het naar de moeder.
Het zal de laatste vernedering zijn die Bill moet doorstaan, vlak voordat de kist met zijn dode vriend langzaam in de grond zakt.
Maar dit keer loopt het anders. Op de kist met het stoffelijk overschot van Daniël, liggen twéé kruisjes. De priester zegent beiden, en neemt ze van de kist. Hij loopt eerst naar achteren, naar Bill, die snikkend van emotie naast mij zit. Bill krijgt het eerste kruisje. Een hand op zijn schouder van de priester. Het tweede kruisje is voor moeder, verder niets.
Met dit verhaal in gedachten zaten wij die dag met naald en draad in het tuintje waar Daniël zo van hield. We maakten een quilt om Daniël te herdenken, de volgende morgen op Aids Memorial Day 1997. Al pratend naaiden wij het leven van Daniël aan elkaar tot een rijk geheel van verhalen, allemaal deel van de quilt.
En wij spraken over die ene moedige priester in Dallas, die zonder woorden bevestigde dat ook de liefde tussen twee mannen iets van God is. Dat die liefde goed is, en dat het woord van Rome niet alles zegt. Zeker niet voor een priester in Texas.

En dat, lieve Daniël, is jou allermooiste cadeau aan mij. Ook in diepe duisternis is er licht en hoop. Ik zal je nooit vergeten.

Voorburg, 2 Mei 2007


[bijschrift quilt-foto]

De Aids Quilts van het Names Project uitgespreid te Washington



 







Reacties:
Re: Re: Aids Memorial Day - Herinneringen aan Daniël


door Anonymous op 16 juli 2007
Dankjewel voor dit aangrijpende verhaal. Deze week is er in Antwerpen een tentoostrelling over 25 jaar strijd tegen AIDS. Er is een flinke weg afgelegd. Het doet me wel wat pijn dat jonge mensen nu zo onveilig omgaan met elkaar.
Leon.



Aids Memorial Day - Herinneringen aan Daniël

Reageer:

Comments voor guests staat uit, je kunt evt. inloggen (rechts bovenin), dan kun je wel comments plaatsen







Rubrieken:










RoB
Leather, Rubber, Twisted Gear











Meer uit Uitgaan & Reports
Meer uit nummer 190
Meer van Frank Raaphorst





Dirty Dicks


Well-know great leather & cruise bar

meer info |visit


Sauna NieuweZijds


Gay Sauna Amsterdam

meer info |visit















bottom image




Entire © & ® 1995/2017 Gay International Press & Stichting G Media, Amsterdam. All rights reserved.
Gay News ® is een geregistreerde merknaam. artikelen Gay News; duplicatie niet toegestaan. Opname uitsluitend na schriftelijke toestemming van uitgever, met verplichte bronvermelding gaynews.nl. Door derden overgenomen artikelen worden in rekening gebracht, en zo nodig geincasseerd. Gay News ISSN: 2214-7640, ISBN 8717953072009. Gay News op Wikipedia.
Volg Gay News:
Twitter Issuu
RSS RSS Editors
zelfstandige Escortboys

CMI
Neem contact op
Abonneren
Adverteren






© 1995/2017 Gay News ®, GIP/ St. G Media