Back to Top
Zaterdag 06 juni
86442 users - nu online: 997 people
86442 users - nu online: 997 people login
VAN ONZE EDITORS
Share:







lengte: 9 min. Printervriendelijke Pagina  
Cybersex - Wetgevers pogen internetporno aan banden te leggen


door Hans Hafkamp in Internet , 11 januari 2006

This article is also available in English
lengte: 9 minuten


Internet, en dan vooral het erotische deel daarvan, blijft de wetgevende gemoederen bezig houden. In het vorige nummer berichtten we al over de onlangs in de Verenigde Staten aangenomen Verordening 2257, die zogenaamd dient om kindermisbruik en -porno tegen te gaan. Door de ridicuul ruime definities van zowel “seksueel expliciet materiaal” als van “producent” en door de uiterst strikte eisen die aan deze “producenten” worden gesteld, heeft deze wet echter niet alleen verstrekkende gevolgen voor de porno-industrie maar zelfs voor iedereen die in Amerika erotisch materiaal, als is het van jezelf en ben je een man van 47, op internet openbaar maakt.

In Engeland heeft de regering Blair nu een ander stokpaardje van stal gehaald in een poging internet juridisch te muilkorven, namelijk “gewelddadige porno.” Op 22 oktober publiceerde de Volkskrant de beschouwing “Extreme porno is een misdaad,” waarin Ralf Bodelier ervoor pleitte dergelijke regelgeving ook in Nederland in te voeren.

Het is een zowel uiterst tendentieus als hypocriet artikel.
Hypocriet omdat, hoewel het artikel allerlei misstanden op internet aan de kaak stelt, er overvloedig websites worden vermeld waarop al deze schandelijkheden zijn te vinden. Ik ben niet de enige geweest die zich hieraan heeft gestoord, want de week daarop behandelde de Ombudsman van de Volkskrant naar aanleiding van verschillende ingezonden brieven deze kwestie in zijn column. Hij geeft daarin toe dat er op de redactie een discussie over is gevoerd, maar dat er geen duidelijk standpunt kon worden ingenomen omdat internet “nog zo ongrijpbaar” is.



Maar wat betekent dit? Misschien is internet “ongrijpbaar” voor die paar katholieke, ondertussen hoogbejaarde lezers die de krant nog uit een vorig bestaan heeft overgehouden, maar het merendeel van de bevolking is al een groot aantal jaren met internet vertrouwd. Wie wel eens via Google met seksueel getinte trefwoorden naar plaatjes heeft zitten zoeken, weet al lang dat er veel vunzigs op het net te vinden is.

De redenering van de Ombudsman dat je door het noemen van een web-adres “nog niets hebt laten zien” en dat de lezer “nog een stap (muisklik) [moet] zetten” om zichzelf een oordeel te kunnen vormen, is dan ook, om het vriendelijk uit te drukken, enigszins naïef. En hypocriet.
Dit is echter nog tot daar aan toe, veel ernstiger is de seksvijandige tendens van Bodelier’s essay.

Criminele inspiratie

In Engeland overweegt de regering niet alleen het produceren van gewelddadige internetporno strafbaar te stellen - wat het ongetwijfeld op de een of andere manier al is - maar ook het bekijken ervan. Bodelier bepleit dat Nederland het voorstel om de consument van “extreme porno” strafbaar te maken “meteen zou moeten overnemen.”



Dit roept allereerst de vraag op hoe die consument dan wel geïdentificeerd zou moeten worden. Recreatief internetgebruik zal veelal in de beslotenheid van het eigen huis plaatsvinden en tot nu toe hebben de autoriteiten daar niet zomaar toegang. De Engelse voorstellen zijn gedaan naar aanleiding van de gruwelijke moord op de onderwijzeres Jane Longhurst. De moordenaar, Graham Coutts, beweerde tijdens de rechtszitting namelijk dat hij inspiratie voor zijn daad had opgedaan “bij websites gespecialiseerd in verkrachting, wurgseks en necrofilie” aldus Bodelier.

Door het accepteren van deze verklaring wordt weer de aloude discussie opgeroepen of het bekijken van porno of gewelddadige films aanzet tot verkrachting en andere geweldsdelicten. Voor zover ik weet heeft de wetenschap op deze vraag nooit een antwoord gegeven dat ook maar enigszins in de buurt van een onweerlegbare bevestiging kwam. Als iemand een misdaad begaat dient hij daarvoor veroordeeld te worden, ongeacht de redenen waarom hij mogelijk tot die daad is gekomen. (Want het is natuurlijk buitengewoon gemakkelijk om invloeden van buiten de schuld te geven, en daardoor de eigen schuld te minimaliseren.)



Het initiatief van de Britse regering lijkt vooral uit machteloosheid voort te komen. Als je werkelijk gewelddadige internetporno wilt tegengaan, is het logisch dat je eventuele criminele producenten aanpakt. Maar dat nu is niet zo simpel, aangezien die zich wereldwijd kunnen ophouden, mogelijk zelfs in landen waar de autoriteiten weinig macht hebben of corrupt zijn. Het is dus eenvoudiger om de consument in eigen land strafbaar te stellen. Blijft de vraag hoe die geïdentificeerd wordt? In het geval van mensen die een misdaad begaan is dat duidelijk, maar hoe zit dat met al die consumenten die geen crimineel gedrag vertonen? Je kunt natuurlijk beweren dat die ook niet worden achterhaald. Maar ligt dat zo simpel?

Belang van definities

In het vorige nummer van Gay News hebben we aandacht besteed aan de negatieve kanten van de steeds toenemende drang allerlei persoonlijke gegevens in databanken vast te leggen. Zo bestaan in Europa, in het kader van de strijd tegen het terrorisme, plannen het internetgebruik van iedereen gedurende langere tijd te bewaren. Stel nu dat je docent bent geweest van iemand die zich als moslim-extremist heeft ontpopt en uit zuiver pedagogische motieven ook wel eens telefonisch contact met hem hebt gehad. Je kunt er dan zeker van zijn dat je telefoon- en internetverkeer aan een grondig onderzoek wordt onderworpen.

Wat gebeurt er nu als je ook wel eens een “extreme” sekssite hebt “bezocht”? En dat kan iedereen overkomen die intensief internet gebruikt, want zeker als je met zoekmachines werkt dan geven die vaak ook websites die iets geheel anders bieden dan je verwacht. Als je dat achteloos aanklikt ben je dan meteen een bezoeker? Of worden er striktere criteria aangelegd? De ontwikkelingen op internet gaan sneller dan die in de wetgeving, dus tegen de tijd dat een wet is ingevoerd is die al weer verouderd.



In het geval van de recente Amerikaanse wetgeving is duidelijk geworden hoe belangrijk wettelijke definities zijn. In zijn artikel rept Bodelier bijvoorbeeld afwisselend van “gewelddadige” en van “extreme” seks. Hij geeft echter geen definitie van deze categorieën. In zijn artikel ruimt hij veel plaats in voor de terugkeer van de befaamde pornoklassieker Deep Throat in de bioscoop. Dit is volgens hem een slecht idee, aangezien “alleen de toeschouwer die zijn oordeelsvermogen volstrekt terzijde schuift, kan geloven dat [hoofdrolspeelster Linda] Lovelace vrijwillig de immense penis van haar dokter tot aan zijn ballen in haar keel laat glijden.”

En kwam het nu voor Bodelier’s betoog eens heel mooi uit dat Lovelace meer dan een decennium later verklaarde dat ze naar de filmset werd geslagen en dat er de hele tijd een pistool op haar was gericht!

Nu heb ik nooit de aandrang gevoeld Deep Throat te bekijken noch mij in de biografie van Linda Lovelace te verdiepen. Ik kan dus niet beoordelen of ze inderdaad duidelijk tegen haar zin de dokter pijpt. En ook kan ik niet beoordelen of de uitspraken die ze zoveel jaren later deed niet mede zijn ingegeven door een mogelijke wens zich vrij te pleiten omdat haar pornocarrière een andere loopbaan in de weg stond. Maar ik weet wel heel zeker dat er vele homo’s rondlopen die graag en geheel vrijwillig een forse pik diep in hun keel laten glijden. Moet dit dan ook al onder “extreme” seks worden verstaan als daarvan toevallig een home-video op je homepage staat omdat je de wereld van je vaardigheden deelgenoot wilt maken?

Kinky seksactiviteiten

In deze context is ook een door Bodelier geciteerd rapport van de Zweedse Europarlementariër Marianne Eriksson een bron van vragen. Zij constateerde namelijk dat internetporno steeds vaker een “kinky” karakter vertoont en ze signaleerde “een sterke toename van gewelddadige pornografie als fist fucking, seks met poep en urine, martelscènes, als authentiek gepresenteerde verkrachtingen,” etc.



Ik heb dit citaat bewust hier afgeknipt omdat de rest van de opsomming inderdaad voor discussie open kan staan, maar de nu genoemde activiteiten voor veel mensen een geliefd onderdeel van hun seksleven uitmaken (de verkrachting is namelijk niet noodzakelijkerwijs werkelijk). De grote vraag is dus wie eventueel zou moeten beoordelen of porno “extreem” is.

De Franse filosoof Michel Foucault stelde ooit dat vuistneuken de enige activiteit is die tijdens de twintigste eeuw aan het seksuele repertoire is toegevoegd. Maar omdat iets nieuw is, wil dat nog niet automatisch zeggen dat het ook slecht is. In zijn recent verschenen autobiografie My Lives herinnert Edmund White zich hoe geschokt hij was toen een Franse kennis ooit een oudere Arabier, die hij bij de openbare toiletten onder de metrolijn had opgepikt, naar huis meebracht en vervolgens had overtuigd hem te fisten: “Waarom zou iemand zo’n delicate verloskundige ingreep toevertrouwen aan een amateur?

Nog shockerende was hoe onkritisch Jean was geweest bij zijn keuze van een oudere Arabier. [...] Om een vieze man in een stinkende jellabah en met opzichtige gouden tanden uit te kiezen en die te leren vuistneuken - het was allemaal onvoorstelbaar.” Uit dit citaat blijkt nergens dat Jean of de Arabier zich tegen wil en dank aan het vuistneuken overgaven (en overigens ook niet dat White deze activiteit op zich “onvoorstelbaar” lijkt te vinden). Integendeel, het was voor beide mannen een vrijwillig ondergaan genot.
Net zoals wanneer in de Amsterdamse Eagle de sling boven het biljart is neergelaten en iemand daar geheel zonder dwang - ja, zelfs gedreven door lustverlangen - in gaat liggen om zijn kont voor een of meerdere vuisten open te zetten.

Over de knie

Wat voor fisten geldt, gaat ook op voor pis- en poepseks: veel mensen vinden daarin bij tijd en wijle een welkome en opwindende uitbreiding van hun seksbeleving, waaraan ze zich geheel vrijwillig overgeven. Maar kan een eventuele commissie die over “extreme porno” op internet moet oordelen, dat ook bevatten? De kans dat zo’n gezelschap uit een representatieve dwarsdoorsnede van de bevolking zal bestaan is nihil, aangezien er dan waarschijnlijk nooit besluiten worden genomen.



Het is te verwachten dat zo’n commissie wordt gevormd door keurige middelbare heren en dames uit de middenklasse, die die ene keer dat ze in hun jonge jaren aan partnerruil deden nog steeds als een gewaagde seksuele uitspatting zien. Voor het stijl gereformeerde normen-en-waardengevoel van mannen als Minister van Justitie Donner en premier Balkenende is waarschijnlijk een onschuldige spanking-video al een uiting van marteling, zelfs als de jongen die over de knie wordt gelegd de hele tijd een erectie heeft en daarmee duidelijk toont dat hij de tuchtiging niet alleen verdiende maar ook prettig vindt.

Ongetwijfeld bestaan er in de porno-industrie misstanden, maar uit de (auto)biografieën van homoporno-acteurs die het laatste decennium zijn verschenen blijkt nergens dat ze onvrijwillig en onder dwang in pornoproducties zijn verschenen. Tenzij je natuurlijk de gevleugelde uitspraak van wijlen Annemarie Grewel “financiële dwang is ook dwang” tot in het extreme doorvoert, maar dan zou alle arbeid verdacht zijn, want haast niemand is financieel volledig onafhankelijk en dus moet haast iedereen voor zijn brood werken, ook als hij dagelijks met tegenzin naar zijn werk gaat.

Ook het feit dat sommige porno-acteurs aan drugs ten onder zijn gegaan, kan niet als bewijs worden aangevoerd om de porno-industrie in diskrediet te brengen. Het is algemeen bekend dat veel barkeepers alcoholzuchtig zijn, maar niemand, misschien met uitzondering van een enkele in de tijd verdwaalde aanhanger van de Blauwe Knoop, zal daar een bewijs in willen zien dat de horeca een criminele bedrijfstak is, die mensen moedwillig ten gronde richt.

De consumptie van porno, ook op internet en ook de seksuele variaties die niet iedereen thuis zelf zal willen uitproberen, is een verworvenheid die met moeite is bevochten en die met hand en tand verdedigd moet worden tegen lustvijandige zedenmeesters die excessen aangrijpen om wetten in te voeren waarvan de rijkwijdte vaak onvoldoende is doordacht.
2x per maand het laatste van onze redacteuren en nieuws updates in je inbox

Uitschrijven kan met 1 klik



Commentaar:
Re: Cybersex - Wetgevers pogen internetporno aan banden te leggen-


Reactie van Frijer dd. 11 januari 2006
Prima artikel. Sexuele handelingen, fysiek contact en lichamelijke expressie horen niet thuis in het wetboek van strafrecht! De controlezucht en fatsoensrakkerij van de overheid dragen eerder bij tot een maatschappelijk ongezonde geestelijke ontwikkeling op dit terrein, dan publieke pornosites en (vrije) sexuele uitingen op internet. Nog even en porno wordt behandeld als onderdeel van terrorismebestrijding! En wie is dan de Taliban :)


Reactie van yuyang dd. 19 januari 2006
god


Reactie van Kapteyn Plastique dd. 07 oktober 2006
Wat een verademing om te kunnen zien dat er anno 2006 ook nog mensen zijn die wèl na kunnen denken. Het eeuwige geouwehoer over goede zeden, het is alsof er een neo-Victoriaanse tijd is aangebroken. En jawel hoor, een fijn-Christelijke moraal uit een bepaalde puriteinse hoek dient uiteraard de norm te wezen.

Als iedereen zich nu eens gewoon met z'n eigen geslachtsdelen zou bemoeien i.p.v. die van anderen? je ongevraagd bemoeien met andermans' geslachtsdelen is eigenlijk heel erg pervers.










GERELATEERDMEER VAN HANS HAFKAMPMEEST GELEZEN VAN HANS HAFKAMP

Cybersex - Wetgevers pogen internetporno aan banden te leggen

Hans Hafkamp, in Internet op 15 januari 2020
Reageren? Jouw reactie:

Je naam:
Email (wordt niet getoond):
min. 15 karakters, geen links of html svp








TOP STORIES

MEEST GELEZEN (6 mnd)IN INTERNETIN NUMMER 172














bottom image




Entire © & ® 1995/2020 Gay International Press & Stichting G Media, Amsterdam. All rights reserved.
Gay News ® is een geregistreerde merknaam. © artikelen Gay News; duplicatie niet toegestaan. Opname uitsluitend na schriftelijke toestemming van uitgever, met verplichte bronvermelding gaynews.nl. Door derden overgenomen artikelen worden in rekening gebracht, en zo nodig geincasseerd. Gay News ISSN: 2214-7640, ISBN 8717953072009. Gay News op Wikipedia.
Volg Gay News:
Twitter Issuu
RSS RSS Editors
zelfstandige Escortboys

CMI
Neem contact op
Abonneren
Adverteren






© 1995/2020 Gay News ®, GIP/ St. G Media