Back to Top
Vrijdag 15 Nov
86374 users - nu online: 1173 people
86374 users - nu online: 1173 people login
VAN ONZE EDITORS
Share:





Uitgaan & Reports

New York. Het is een stad van uitersten, met liberale en ultra-orthodoxe Joden, yuppen en lieve oude dames, fietsers en automobilisten, saaie en vrijgevochten homo’s en een stadsbestuur dat niks van seks en homoseks moet hebben. Het is een relatief progressieve stad in een zee van conservatisme. In veel opzichten lijkt de stad sprekend op Amsterdam, maar er zijn belangrijke verschillen. De schaal van New York is zoveel groter, met mensen, met homo’s, met kunst, met winkels en restaurants. Sodom aan de Amstel kan nooit opboksen tegen haar kind, de Big Apple aan de Hudson. Maar er zijn dingen die Amsterdam heeft die in New York niet te vinden zijn. Dat zijn de Walletjes, dat is het gemak om in bars en in parken seks te hebben, dat zijn een stads- en landsbestuur die toleranter over seks denken. Die bestuurders hebben vaak koudwatervrees voor het liberale imago van Amsterdam waar veel Amerikanen en New Yorkers juist naar verlangen.

door Gert Hekma - 10 oktober 2005

lengte: 14 min. Printervriendelijke Pagina  
Fietsen in New York (1)


This article is also available in English
lengte: 14 minuten


Als je in New York zegt dat je uit Nederland komt, reageren de meeste mensen positief, vaak erg positief. Een Christelijke vrouw die ik in een trein tegenkwam en een week in Amsterdam aan het evangeliseren was geweest, “loved the city.” Een wilde studente van me die niet uit Amsterdam weg wilde maar er voor haar studie en van haar ouders weg moest, liet het wapen van Amsterdam als aandenken op haar voet tatoëeren, op kosten van haar onwillige vader.



Toen ik tijdens een les aan de stadsuniversiteit in New York meedeelde dat ik op de Walletjes woonde, ontstond er in de klas een chaos die vijf minuten aanhield. Al die studenten die nooit in Amsterdam waren geweest, hadden daar de meest opwindende voorstellingen van. Een boekverkoper die hoorde dat ik een accent had, vroeg me waar ik vandaan kwam. Toen ik Nederlander bleek te zijn, riep hij uit: “Oh, that country where the age of consent is at twelve years.” Ik moest hem teleurstellen. Vier jaar geleden besloot de Tweede Kamer unaniem de beschermde leeftijd weer op zestien jaar te brengen. Zo liberaal en tolerant is Nederland ook weer niet. Soms legde ik New Yorkers uit dat de tolerantie tegenvalt, dat die voor homo’s erg recent en oppervlakkig is en dat de gastvrijheid voor de vreemdeling sinds Pim Fortuyn en Theo van Gogh erg op haar retour is.

Het kostte me soms veel moeite mensen uit hun droom van een utopisch paradijs aan de Noordzee te helpen - dat landje van vrije drugs, seks en euthanasie. Overigens, als ze al wisten waar Nederland en de Noordzee lagen, want van geografie hebben de meeste Amerikanen weinig benul.

Ik ging naar New York om les te geven maar dat werd me verboden. Amerikanen zijn sinds 9/11 paranoïde en overmatig legalistisch en daarvan werd ik een “slachtoffer”. In plaats van les geven liep het uit op een verplichte vakantie. Ik ging er boeken en kleren kopen, galeries afsjouwen, homogeleerden, bibliotheken en tentoonstellingen bezoeken. Al die dingen zijn er in een prettige overvloed. Maar mijn grootste passie is geworden om in New York te fietsen. Ga erheen, koop een fiets en verken die wereldstad! Door te fietsen leer je de Grote Appel heel goed kennen.

Mijd het spitsuur

Fietsen kan in Amsterdam prima en in New York kan het steeds beter. Als Amsterdammer was een van m’n eerste wensen Manhattan op de fiets te verkennen en dat ben ik dus gaan doen. De meeste mensen denken dat het gevaarlijk is om in New York te fietsen. Dat valt wel mee. Een groot voordeel is dat het meeste verkeer eenrichtings is; dat neemt een probleem weg. De New Yorkers rijden in de regel voorzichtig, alleen de taxi’s willen nog wel eens gevaarlijk zijn omdat ze gaatjes zoeken waar die niet zijn - waar bij voorbeeld een fietser op de weg rijdt.



De drie hoofdgevaren zijn chauffeurs die rechtsaf slaan en geen benul hebben van fietsers die rechtuit willen; mensen die uit hun auto stappen en helemaal nooit opletten of er andere weggebruikers aankomen en ten derde het wegdek waarin soms zeer diepe en grote kuilen zitten - in veel opzichten is New York net een Derde-Wereldstad. Een ander punt om op te letten zijn de verkeerslichten - omdat je teveel om je heen zit te kijken of op auto’s te letten, zie je wel eens een verkeerslicht over het hoofd. Ze hangen bovendien erg ver boven je hoofd. En je loopt het risico gek te worden van de taxi’s die voor elk wissewasje toeteren.

Steeds meer mensen in New York fietsen. Er zijn intussen zo’n honderd fietswinkels en op sommige straathoeken in de East Village zie je op zaterdag spontane fietsreparatie- en verkoophoekjes ontstaan. Zowel in de East Village als in Harlem zitten goedkope winkels waar je een tweedehands fiets op de kop kunt tikken voor iets van vijftig tot honderd dollar. Meestal kun je hem ook weer terugverkopen voor een vijfentwintig dollar, zodat een fiets huren duurkoop is want huren begint bij vijfentwintig dollar per dag.

Op de vlooienmarkten van Chelsea (zesde avenue en 25ste straat) en een andere in de East Village (avenue A en 11de straat) staan altijd wel gebruikte rijwielen te koop. Verschillende avenues en straten hebben intussen afgebakende fietsbanen die redelijk veilig zijn, alleen staan er helaas wel eens auto’s op geparkeerd. Het mooiste fietspad op Manhattan loopt langs de Hudson. Van Battery Park tot de Cloisters, dus helemaal van zuid naar noord, ligt er prachtig asfalt voor wielrijders, skaters en wandelaars. Ook prettig is dat je je fiets gratis mag meenemen in de metro maar mijd het spitsuur. Vraag de heer of dame in het hokje de speciale deur open te doen voor mensen met grote bagage (ook handig als je veel koffers hebt).



In New York fietsen vooral koeriers en de Chinezen, Latino’s en Afro’s die eten bezorgen. Als fietser bevind je je dus in het aangename multi-ethnische gezelschap van vooral jongemannen. Daarnaast zijn er de alternatievelingen die de fiets gebruiken om zich door de stad te verplaatsen. Een grote groep mannen en vrouwen racet op zondag langs de Hudson voor hun gezondheid zoals anderen joggen en loopwandelen. Op zonnige zondagmiddagen kun je daarom beter het onderste stuk van de fietsroute langs de rivier mijden, dan is het er te druk met de diverse gebruikers. Op zondag is de rest van de stad juist een stuk rustiger, ideaal voor de beginnende fietser.

Manhattan’s Central en Brooklyn’s Prospect Park zijn zo populair bij wielrenners en skaters dat ze daar een rondje eenrichtingsverkeer hebben ingesteld. Van de gekke voor zwervende en praktische fietsers, maar op mooie zon- en feestdagen kun je je er beter aan houden want hele kolonnes racen vervaarlijk hard over het beschikbare asfalt. Ik zag twee wielrenners die netjes achter elkaar reden toch lelijk op elkaar knallen. Afgezien van de wetsgetrouwe gezondheids- en snelheidsgekken hebben al die fietsers voor verkeersregels weinig respect.

Ze rijden door rood licht, over stoepen, tegen het eenrichtingsverkeer in, hebben geen verlichting en nooit zal een politie-agent hen daarvoor bekeuren, een verrassing voor een inwoner van Amsterdam waar de politie tweewielers onnodig hard aanpakt. De fietser bevindt zich in New York in een prettig juridisch-politioneel niemandsland.

Op de fiets zie je meer

Waar ga je heen als fietser? Overal waar de lust je brengt! Op de fiets ben je sneller in allerlei afgelegen leuke barretjes aan de East Side, in alle musea, bij de herenmode van Saks, Barney, Bergdorf Goodman, Bloomingdale, Macy, in Soho bij Prada, Yamamoto en de rest van de mannenmodetop of in de fashion outlet Century 21 bij de rampplaats van 9/11. Op de fiets is het makkelijker, leuker en sneller om allerlei buurten te verkennen. Ik ging naar Harlem, Astoria, Staten Island, Brooklyn, Williamsburg, naar het strand op Coney Island. In de metro zie je veel, op de fiets zie je meer en kun je bovendien stoppen waar het je leuk lijkt. Laat ik enkele highlights van mijn bezoek uitlichten.



De route langs de Hudson is erg mooi geworden. Onderaan begint het bij de pont naar Staten Island, vervolgens krijg je Battery Park, het nieuwe Holocaust Museum in Tribeca, een mooi nieuw parkje en een Iers monument, een haven voor zeiljachten, weer een park waar het met zonnig weer erg druk is met sportende jongemannen en zonaanbiddende dames en vervolgens kom je boven Tribeca bij alle pieren. De eerste is een beetje niksig; erop staat een tentje met slechte koffie en hot dogs.

Als je New York te gelikt vindt, kan die niksigheid een plezierige afwisseling zijn. Vervolgens glijd je langs honkbal-, basketbal-, tennis- en hondenuitlaatveldjes zoals je die overal in New York ziet. Aantrekkelijk om te zien is een terreintje waar ze aan trapezes luchtoefeningen doen. Er volgt een pier met parkeergarages en sportvelden waar de homovoetballers trainen en daarna die van de Christopher Street. Daar wemelt het op zonnige dagen van de nichten en ’s avonds komen er wat jonge potten bij.

Vroeger was dit het centrum van het openlucht-seksen op Manhattan, tegenwoordig is er alleen nog een klein hoekje in Cental Park voor zulke zeer verboden recreatie. Aan het begin van de pier kun je drankjes en eenvoudige hapjes krijgen en je behoeftes doen. Je mag er niet fietsen. Een leger parkwachten staat klaar om dat te verhinderen. Hetzelfde geldt voor alcohol en obsceen gedrag, allemaal streng verboden. Het middenstuk van de pier is een echt grasveld waarop veel wordt gezond en gekletst bij mooi weer.



Er paraderen veel nichten rond met superkleine hondjes. New Yorkers mogen nergens seks hebben en dus zijn ze overgeschakeld van donkere kamers naar hondenhotels en van parken naar hondenuitlaatstroken. Ook een manier om contact te leggen. En wanneer een nicht problemen heeft met z’n huisdier, kan hij het naar een therapeut sturen. Het nieuwste gat in de markt zijn hondenpsychologen!

Vanaf de veertiende straat volgen de Chelsea Piers - weer een groot sportcomplex met twee restaurants voorzien van een terras, met havens waar rondvaartboten en luxe jachten liggen. Pier 63 bij de 23ste straat is een alternatieve locatie waar evenementen plaats vinden, salsa- en tangolessen worden gegeven en kayaks te huur zijn. Hier is in de zomer een prettige openlucht-uitspanning die maaltijden en alcoholische dranken biedt en wat verder uitsteekt in de rivier. Het is er koel wanneer de stad heet is. Volgens mij is dit de leukste pier vanwege de ongedwongen sfeer; het gevarieerde publiek en alle historische boten die er zijn aangemeerd. Het ligt een beetje verscholen achter het gebouw van “basketball city” waar ook de politiepaarden getraind worden.

Weg met die autobaan

Tien straten verder volgt een helicopterhaven voor toeristische rondvluchten. Tijdens mijn verblijf kwamen er in een week tijd twee van die wentelwieken uit de lucht vallen, één in het water van de East River en een ander op het strand van Coney Island. Bij het laatste ongeluk vielen doden; pas dus op voor die hefschroefvliegtuigen. Daarna komen de pontjes die je naar de andere oever van de Hudson brengen (een dollar extra voor een fiets) en het maritieme museum met het vliegdekschip de Intrepid, een onderzeeboot, een echte Concorde en een Stealth bommenwerper.



Op de volgende pieren komen nog steeds de cruiseschepen aan. De VS eisen van Nederland in de havens maximale beveiliging van die boten vanwege het terrorismegevaar, in New York zelf is de beveiling minder serieus of je moet in slapende agenten de waakzaamheid van ganzen herkennen. Daarna een klein en rustig parkje met een mooi kunstwerk (woning in een fles). Boven de 60ste straat rijd je even onder de autobaan door - wat in ieder geval als voordeel heeft dat de stad hier niet van de rivier is afgesloten zoals elders.

Mijn advies aan de New Yorkers: weg met die autobaan zodat er verband ontstaat tussen de de stad en het water. Ik heb nog nooit een stad gezien die zo met het water is verbonden en er zo met z’n rug naar toezit. Op dit stuk weer een nieuwe pier en mooie ruines van oude pieren.

Van onder de autobaan kom je in het Riverside Park, ooit beroemd om z’n cruisende matrozen, nu om z’n joggende matrones met en zonder kinderwagen. Dit is een mooi oud park; alle eerdere parken zijn nieuw aangelegd en daar moet het groen nog groeien. Ergens bij de 75ste straat weer een uitspanning, op een heuvel langs de rivier en gedeeltelijk bestaande uit de catacomben onder de autobaan. Halverwege het park moet je een verdieping hoger, achter de snelweg langs. Je kunt ook rechtuit rijden bij mooi droog weer, dan ga je over een krap zandpad tussen rivier en autobaan.

Vanaf de 100ste straat is het een mooi fietspad, maar wel direct tegen de snelweg aan. Het pad kronkelt romantisch naar Harlem toe. Romantisch telt hier vooral voor hetero’s, want het homogehalte van het openbare leven schrompelt naar ongeveer nul procent. Bij de 135ste straat wordt het fietspad een parkeerterrein. Je moet hier opnieuw onder de autobaan fietsen. Het is een grappige plek met een ernorm grote groenteboer annex supermarkt, een populaire barbecue-tent waar je buiten op een terras kunt zitten (wat niemand doet) en een verlaten motel waar GALA vast leuke seksfeesten zou kunnen organiseren.



Achter het motel langs en over wat eens een afvalplaats lijkt te zijn geweest ga je via een wat onduidelijk fietspad verder noordelijk en kom je al gauw aan in het George Washington Park. Dit is volgens mij het mooiste deel van de route. Het eerste stuk is nog tamelijk druk bij een parkeerplaats voor auto’s. Op zonnige dagen staan er karretjes waar je drankjes en Portoricaans voedsel kunt kopen. Daarna wordt het stiller en mooier. In plaats van de autobaan is er een spoorlijn waar nog echte treinen rijden die heerlijk toeteren (de meeste stations en sporen in de Verenigde Staten liggen er ongebruikt bij).

Onder de geweldig hoge George Washington brug staat een schattig klein vuurtorentje. Over de geschiedenis ervan leveren ze een geweldige lap tekst alsof de Amerikaanse vrijheidsstrijd hier beklonken is. Niks is minder waar; het is een leuk torentje van niks zonder enig historisch wapenfeit maar bij gebrek aan geschiedenis hebben ze er maar een lap tekst tegen aangegooid zoals op elke mensenplek in de VS die ouder is dan honderd jaar.

Het noordelijkste puntje van Manhattan

Het fietspad gaat nu door verlaten bossages steil omhoog, met een prachtig vergezicht op de Hudson en de groene oever aan de overkant waar de homomannen nog steeds cruisen. Helaas kom je na enige tijd tussen de beide richtingen van de autobaan terecht; wel een mooi pad maar drukte aan alle kanten. Boven je uit torenen de flats van Harlem en met een beetje geluk zie je nog het gat in de heuvel dat in mei 2005 door een verzakking is ontstaan en de autobaan dagenlang stremde.

Het was een wonder dat niet één van die flats mee naar beneden stortte. Ten slotte maakt het fietspad een onverwachte draai en stort je een trap af als je niet tijdig remt - je bent vrijwel op het noordelijkste puntje van Manhattan, voorbij het uit vervallen Franse kloosters nagebouwde museum The Cloisters. Daal verder af in noordelijke richting, ga op de Dijckmanstraat naar links; daar bevindt zich een plezierhaventje met een café dat waarschijnlijk alleen op zon- en feestdagen open is.



Ga je naar rechts dan kom je uit op Broadway met het Dijckmanhuis, een originele “Dutch farm” zoals je ze in Nederland nooit ziet. Het is een museum, maar dit jaar wegens verbouwing gesloten. De “Bredeweg” komt na nog een tiental blokken uit bij de brug naar de Bronx. Hier een rivier, rotspartijen, een station en treintjes zodat je je even in Zwitserland waant, maar een stap verder in de Bronx is het gelijk weer San José de Porto Rico. Voor de brug kun je links afslaan naar het allernoordelijkste puntje van Manhattan, waar weer een lieflijk en door iedereen vergeten park ligt.

In Harlem valt allerlei wonderbaarlijks te bezichtigen. Zwarte wijken in de VS zien er vaak uit alsof ze net gebombardeerd zijn. Hetgeen tot het grapje leidde dat zwarte soldaten zich in het verwoeste Bagdad helemaal thuis voelen. Zo’n wijk zag ik in Camden, New Jersey, waar ik het sterfhuis van de negentiende-eeuwse dichter van democratie en kameraadschap Walt Whitman bezocht. Maar Harlem is geen ruïne meer want daar wordt flink opgeknapt en nieuw gebouwd zodat hele stukken van de wijk heel toonbaar zijn.

Sinds Bill Clinton er kantoor houdt, is de 125ste straat, de hoofdader van zwart Harlem, een keurige winkelstraat geworden waar alle bekende Amerikaanse merken zich hebben genesteld. Aan de Westkant heb je bij de 156ste straat het Audubon Terrace met het verlaten en prachtige El Barrio museum voor Spaanse kunst en bij de 166ste straat aan de oostkant staat de Morris-Jumel Mansion. Dit huis is in de achttiende eeuw als een zomervilla gebouwd. In de burgeroorlog woonde George Washington er enige tijd en voerde hij vanuit dit huis een veldslag met de Engelsen (vandaar de naam van de brug en de wijk Washington Heights).

Rond 1800 kwam het huis in handen van een Franse koopman Jumel die met mevrouw Capet was getrouwd, eveneens van Franse afkomst maar opgegroeid in Amerika. Zij was de maitresse geweest van vrijwel alle grote mannen van de nieuwe staat en na de dood van haar man huwde ze ex-vice-president Aäron Burr. Ook dit is een verlaten museum; ik had zelfs moeite de ingang te vinden. Leuk om te zien en veel eenvoudiger dan soortgelijke huizen in Nederland uit dezelfde tijd.



Om het huis ligt een heerlijk rustig parkje dat eerder aan de Vecht doet denken dan aan het beroerdste stuk van Harlem. Er zat een keurig gekleed zwart stel in de tuin dat mij vroeg wat er in vredesnaam in de villa te zien was. Ze luisterden met grote interesse naar mijn uitleg. Voor mij was het verbazingwekkend om over die mevrouw Jumel te lezen dat ze de maitresse was van zoveel beroemde personen uit die tijd. Ik had altijd gedacht dat Amerikanen ook toen heel kuis en braaf waren. Zouden nu die verhalen van haar intieme relaties alleen maar geruchten en kwaadsprekerij zijn of zou ik mijn beeld moeten bijstellen van de VS als een land dat altijd puriteins was op seksueel gebied?
(Wordt vervolgd)













GERELATEERDMEER VAN GERT HEKMAMEEST GELEZEN VAN GERT HEKMA

Fietsen in New York (1)

Gert Hekma, in Uitgaan & Reports op 14 oktober 2019
Reageren? Jouw reactie:

Je naam:
Email (wordt niet getoond):
min. 15 karakters, geen links of html svp




















bottom image




Entire © & ® 1995/2019 Gay International Press & Stichting G Media, Amsterdam. All rights reserved.
Gay News ® is een geregistreerde merknaam. © artikelen Gay News; duplicatie niet toegestaan. Opname uitsluitend na schriftelijke toestemming van uitgever, met verplichte bronvermelding gaynews.nl. Door derden overgenomen artikelen worden in rekening gebracht, en zo nodig geincasseerd. Gay News ISSN: 2214-7640, ISBN 8717953072009. Gay News op Wikipedia.
Volg Gay News:
Twitter Issuu
RSS RSS Editors
zelfstandige Escortboys

CMI
Neem contact op
Abonneren
Adverteren






© 1995/2019 Gay News ®, GIP/ St. G Media