Back to Top
Vrijdag 22 Nov
86376 users - nu online: 1540 people
86376 users - nu online: 1540 people login
VAN ONZE EDITORS
Share:





Algemeen

Een uitzonderlijke kunstenaarscommune in Brooklyn

NEW YORK - In het zo Nederlandse New York ligt een buurt die Brooklyn heet en niet alleen die wijk heeft een Nederlandse naam, ook sommige van haar straten. Vlakbij de Brooklyn Bridge en bij het water van de West River ligt de Middaghstraat, genoemd naar een dame van Nederlandse komaf die er ooit een molen bezat. In die straat lag op nummer 7 een huis waar in de periode van oktober 1940 tot de zomer van 1941 een heuse artistieke commune was gevestigd.


door Gert Hekma - 12 juni 2005

lengte: 10 min. Printervriendelijke Pagina  
7 Middagh Street, New York


This article is also available in English
lengte: 10 minuten


De bewonerslijst leest als een who is who in gay & lesbian history: naast de dichter Wystan Auden die er de baas speelde, waren dat onder meer componist Benjamin Britten en zijn geliefde de countertenor Peter Pears, het schrijversechtpaar Paul en Jane Bowles, Carson McCullers die toen net haar eerste boek afhad, stripdanseres Gypsy Rose Lee die het meeste geld inbracht, componist Brian McPhee en literair agent George Davis, de man die het huis vond en opzette. De gastenlijst was nog indrukwekkender.

Daar stonden Klaus, Erika en Golo Mann op, alle Amerikaanse componisten die toen naam aan het maken waren van Aaron Copland en Marc Blizstein tot Leonard Bernstein, de schrijvers Glenway Wescott en Christopher Isherwood, Salvador en Gala Dalí, de journaliste Janet Flanner, balletdansers, circusartiesten en de zeelui en dokarbeiders die de nichten om de hoek oppikten voor een geluksmomentje.

Mecenas Lincoln Kirnstein betaalde de eerste rekeningen.

Het was een huis van Amerikaanse bohemiens en Europese immigranten die voor nazi’s en oorlog uit het oude Europa waren gevlucht naar de nieuwe wereld.



De naam February House bracht Anaïs Nin in omloop vanwege alle verjaardagsfeesten die in februari 1941 werden gevierd (Davis, McCullers, Auden en Jane Bowles). Het was een gedenkwaardig hoogtepunt in het korte bestaan van de commune.


Gouden tijd

Meestal gaan literaire geschiedenissen over een persoon of zijn werk, soms over een artistieke groep zoals de Tachtigers of de Surrealisten, in Nederland bestaat er een mooie serie die steden als ingang neemt, maar een huis als onderwerp van literaire studie is zeldzamer. Tippins’ February House is zo interessant niet alleen omdat het om een dynamisch huis ging in een spannende tijd (Duitsland moest Rusland nog binnenvallen en de VS hielden zich nog buiten de oorlog), maar ook omdat sommige van de bewoners hier een gouden tijd doormaakten.

Auden verliefde zich in de trouweloze Chester Kallman en schreef enkele van zijn mooiste gedichten, McCullers werkte aan haar The Ballad of the Sad Café, Gypsy Rose Lee aan haar bestseller de crimi G-String Murders, Colin McPhee aan A House in Bali (hij was de man die Balinese muziek in de VS introduceerde), Jane Bowles aan haar enige roman Two Serious Ladies en haar man werd er van componist weer schrijver. Kort daarna zou Britten zijn eerste grote opera Peter Grimes voltooien.



De meeste bewoners werkten mee aan het Exil-tijdschrift Decision van Klaus Mann. Het was een rommelig en lawaaiig huis waar twee componisten soms tegelijk op hun piano’s composities aan het uitproberen waren, met teveel gasten en drank, met gewenste huisdieren zoals poezen maar ook allerlei ongedierte. Toen ze er introkken, waren de bouwvakkers nog niet klaar met het opknappen van het interieur. In die chaos probeerde Auden met regels en rekeningboekjes orde te scheppen, wat hem een beetje lukte. Het was een echte maar wel een chique commune.

De bewoners ontbeten en dineerden samen waarbij regelmatig gasten aanschoven, maar ze kookten niet zelf en hoefden ook niet hun troep op te ruimen, daarvoor was er personeel.

Er waren discussies over literatuur, muziek en de andere kunsten, en over politiek. Omdat de meningen nogal eens verdeeld waren en de betrokkenheid groot, konden de debatten wel eens uit de hand lopen. Auden verbood derhalve om aan tafel over politiek te spreken. De belangrijkste vraag betrof in die dagen de inzet van intellectuelen in de strijd tegen het nazisme. Erika Mann en haar broer stonden aan de ene kant en zetten zich volledig in voor die strijd, Auden was van mening dat intellectuelen de vrijheid van denken moesten bevorderen, niet bepaalde posities innemen.

Auden, Isherwood en Britten lagen in die tijd zwaar onder vuur in hun thuisland omdat ze in die zware dagen van de oorlog om Engeland met dagelijks Duitse bombardementen, veilig in Amerika zaten en de dienstplicht ontliepen. Oude vrienden als Stephen Spender verweten hen zo ongeveer hun vaderland te verraden in tijden van rampspoed. Auden meende dat hij zijn rol als dichter net zo goed kon vervullen in New York als in Londen. Zulke tegenstellingen speelden een belangrijke rol in het huis aan de Middaghstraat.

Wystan en Chester

Er waren andere spanningen in het relationele vlak. Auden had net kennis gemaakt met Chester Kallman die de liefde van zijn leven zou worden. Maar Chester was een hoerig type die het meer of minder stiekem met andere mannen deed die voor de deur te vinden waren. In Brooklyn waren havens en scheepswerven en de mannen die uit alle hoeken van de wereld kwamen, vonden hun homoseksuele vermaak om de hoek van de Middaghstraat langs de waterkant en onder de Brooklyn Bridge.

Ook George Davis en andere bewoners en gasten van het huis kruisten daar en sloegen er matrozen en arbeiders aan de haak. Het dreigendste voorval deed zich voor met de Engelse scheepsofficier Jack Barker die bij Auden op bezoek kwam omdat hij zijn poezie bewonderde. Met deze mooie man begon de toen twintigjarige Chester een liefdesrelatie waarbij hij er zelfs niet voor terugdeinsde de spreekkamer van zijn vader, tandarts in Brooklyn, te gebruiken. Daardoor kwam zijn trouweloze gedrag boven tafel.


Opmerkelijk genoeg vergaf Auden zijn geliefde dit avontuur met een ander. Hij was opnieuw vergevingsgezind toen Chester besloot om in 1941-42 in Ann Arbor te gaan studeren hetgeen Auden zeer verdroot.

Toen Auden het voor elkaar kreeg om daar voor een jaar als gastdocent/dichter benoemd te worden, besloot de flexibele Chester dat hij eigenlijk liever naar Los Angeles ging, nog steeds op kosten van Auden.

De dichter had door de strapatsen van zijn vriend een zeer ongelukkig jaar onder de rednecks in Ann Arbor terwijl Chester zich prima vermaakte met de heren in Los Angeles.

Hij was wel zo aardig om Auden op de hoogte te houden van zijn escapades. Samen hadden ze niet veel seks, zegt de schrijfster, omdat Chester het niet zo had op de seksuele wensen van Auden. Wat Auden weer wel maar de commune juist niet vergaf aan Kalmann en Barker was dat ze een syphilis hadden opgelopen. Toen de huisgenoten dat hoorden, werden beide heren het huis uitgejaagd als waren ze middeleeuwse pestlijders.

Relationele problemen

Er waren meer spanningen. De biseksuele Carson McCullers was getrouwd met een man die ook al biseksueel was en met wie ze steeds dronken ruzies had. In de periode van Middaghstraat verbrak ze de banden met deze mislukte schrijver in wie later op de stranden van Normandië een dapper soldaat bleek te schuilen. McCullers raakte verliefd op een Zwitserse fotografe maar die was niet vrij want verbonden met een Duitse dame van adellijke komaf. Toen ze later een platonische relatie met de homoseksuele David Diamond aan wilde gaan, deed hij haar een huwelijksaanzoek dat ze moest afwimpelen omdat ze nog getrouwd was met haar Reeves. Het was een vreemde verrassing voor haar dat uiteindelijk Reeves en David gingen samenwonen. Ook deze relatie liep spaak en Carson en Reeves McCullers die intussen wel gescheiden waren, trouwden opnieuw en zetten hun ongelukkige huwelijk voort totdat Reeves in 1953 in Parijs een einde maakte aan zijn leven.

Erika Mann en Wystan Auden waren getrouwd om Erika, die vanwege haar politieke activiteiten elders asiel zocht, van de Duitse aan de Britse nationaliteit te helpen. Ze ontmoetten elkaar vlak voor hun huwelijk en werden goede vrienden. Andere transnationale relaties liepen niet zo soepel. Zo waren er spanningen tussen Benjamin Britten en zijn Amerikaanse collega’s. De problemen van Auden met Bowles liepen zo uit de hand dat het echtpaar Bowles het pand moest verlaten hoezeer ook Jane, net als McCullers, genoten en geleerd had van de literaire monologen van Auden.

Hier lag de oorzaak van de ruzie in het autoritaire gedrag van Auden en de koppige weerstand van Bowles. Uit het boek komt naar voren dat beide mannen een moeilijk karakter hadden.

Het is een raadsel wat ze zochten in een communale leefvorm - het was waarschijnlijk vooral een intellectueel experiment voor beide heren; voor de anderen zal het vooral lessen voor het leven en de kunst hebben geboden.

Het was een wonder dat er een zo homoseksueel getinte commune bestond in New York in die jaren.



De heren en dames mochten elkaar niet allemaal even goed liggen, van de rest van de samenleving moesten ze het ook niet hebben.
Eerdere en latere gastheren van Pears en Britten waren geschokt toen ze merkten dat beide heren het bed deelden, of namen aan dat hun homoseksualiteit een “voorbijgaande fase” was. Het verblijf van Auden in Ann Arbor was pijnlijk en grappig tegelijk. Auden had er geen doekjes om gewonden dat hij homo was, zodat al zijn bezoekers met een broek aan ofwel bang waren dat hij hen verkrachten wilde, ofwel hoopten op een buitenkansje in het van homoleven verstoken Michigan.

De buren in de Middaghstraat vormden geen probleem. De stenen vlogen er pas door de ramen toen de zwarte schrijver Richard Wright er met zijn blanke vrouw en gekleurde kind ging wonen. De buren waren racisten, wat de homoseksualiteit van Auden en de zijnen betreft waren ze waarschijnlijk tolerant uit onwetendheid.

Artistiek experiment

Het is een mooi boek over het huis in de Middaghstraat dat in 1945 plaats heeft moeten maken voor een autoweg. Het mag enige diepgang missen; het biedt zeker meer dan alleen roddels en achterklap. De schrijfster gaat in op de manier waarop de verschillende personen omgingen met homoseksualiteit en welke plaats die in hun werk had. Het wordt duidelijk dat de aantrekkelijkheid van het communale leven lag in het samenzijn van kunstenaars uit verschillende landen die allemaal afweken van de heersende seksuele norm want een gewone hetero was er in het huis niet te vinden.

Dat samenzijn bevorderde soms de creativiteit, maar door de herrie en de ruzies was het artistiek gezien niet allemaal rozegeur en maneschijn. Soms werkte men samen, zoals Britten en Auden aan een opera, of hielp men elkaar met de redactie of de thematiek van een boek. Iedereen hielp Klaus Mann met zijn blad Decision. Door alle connecties die men er onderhield, kon de een de ander aan een baantje, een uitgever of een mecenas helpen.



De personen en gebeurtenissen in en rond het huis werden vertaald in de verhalen en gedichten die er geschreven werden. De Zwitserse schrijver Dennis de Rougemont die langskwam in New York om zijn boek over de Westerse liefde te promoten, noemde het huis “het enige intellectuele en artistieke centrum van het land”. Isherwood had een wat praktischer oog en noemde het “een aantrekkelijke, krankzinnig vieze plek waar door een loodgietersfout het water in de toilet bijna stond te koken”.

Het klinkt of dit een uniek huis was. Er zijn echter meer van dit soort seksuele en artistieke leefexperimenten geweest. De Engelse bewoners van de Middaghstraat zullen zich vast de “Bloomsbury groep” hebben herinnerd die samen een rijk bezit hadden aan huizen in Londen en kastelen op het Engelse platteland. De leden van die groep waren ook meest seksuele dissidenten die wel eens van bed wisselden. De gravin de Noailles had een woning in Parijs en een schitterende villa in Hyères waar veel homoseksuele bezoekers langs kwamen. In Groningen viel recent een expositie te bezichtigen over de groep rond Sergej Diagilev die de nodige seksuele variatie kende.

Helaas ging de tentoonstelling meer over de kunst dan over het sociale leven van zijn cirkel. Uit de kring rond Stefan George kwam een gezelschapshuis voort dat nog steeds bestaat aan de Amsterdamse Heregracht. Cabaretier Wim Sonneveld en couturier Offerhaus creëerden een soort communaal leven rond hun persoon. Het waren allemaal alternatieve en experimentele samenlevingsverbanden van seksuele dissidenten in tijden dat je als twee mannen samen niet hoefde te rekenen op een huis van de woningbouwvereniging of kamers bij een hospita. Zij hadden de kans vanwege hun financiële mogelijkheden of grepen de kans omdat ze alternatieve sociale verbanden wilden creëren.

Het zou leuk zijn als we meer van dit soort boeken hadden. We worden langzaamaan horendol van het “homohuwelijk” alsof een paarrelatie de enige vorm van bestaan is die mogelijk is voor mensen die niet alleen door het leven willen gaan. Gelukkig zijn er alternatieven die soms zoveel leuker en spannender zijn en tot creatieve resultaten leiden. Zoals de Franse utopisch-socialist Charles Fourier twee eeuwen geleden al opmerkte: de liefde is meervoudig, zij schept door haar pluralisme banden tussen meer mensen en draagt daarmee bij aan de cohesie van de samenleving, en ook is de bevredigde liefde een aanzet tot kunst (en niet alleen de onbevredigde zoals Freudianen soms denken).

Zo ging het in de Middaghstraat. In dat huis ontstonden liefdes en seksuele relaties, het was een typisch netwerkhuis voor kunstenaars die er hun artistieke inspiratie opdeden of hun kunstzinnige kennis oppoetsten. En daarna prachtwerken afleverden.

Sherill Tippins, February House, Boston/New York, Houghton Mifflin, 2005, 317 pp, $24.













GERELATEERDMEER VAN GERT HEKMAMEEST GELEZEN VAN GERT HEKMA

7 Middagh Street, New York

Gert Hekma, in Algemeen op 16 juni 2019
Reageren? Jouw reactie:

Je naam:
Email (wordt niet getoond):
min. 15 karakters, geen links of html svp




















bottom image




Entire © & ® 1995/2019 Gay International Press & Stichting G Media, Amsterdam. All rights reserved.
Gay News ® is een geregistreerde merknaam. © artikelen Gay News; duplicatie niet toegestaan. Opname uitsluitend na schriftelijke toestemming van uitgever, met verplichte bronvermelding gaynews.nl. Door derden overgenomen artikelen worden in rekening gebracht, en zo nodig geincasseerd. Gay News ISSN: 2214-7640, ISBN 8717953072009. Gay News op Wikipedia.
Volg Gay News:
Twitter Issuu
RSS RSS Editors
zelfstandige Escortboys

CMI
Neem contact op
Abonneren
Adverteren






© 1995/2019 Gay News ®, GIP/ St. G Media